ఓ జ్ఞాపకం

దాదాపు నలభై ఏళ్ళ కిందటి మాట. 

ఎక్కడికో గుర్తులేదు గాని అమ్మతో  బయటికి వెళ్తున్నాను. బహుశా గుడికి  అయుండొచ్చు. మా ఇంట్లోంచి బయటకొచ్చి ఓ పదడుగులు వేస్తే వస్తుంది మెయిన్ రోడ్డు.  దానిమీద కుడివైపుకి తిరిగి ఇంకొక పదడుగులేస్తే వస్తుందొక పెద్ద వాణిజ్య కూడలి. ఒక రిక్షా స్టాండూ,మెడికల్ షాపులూ,కిరాణాదుకాణాలూ,పళ్ళ బండ్లూ,సినిమాహాలూ ,హొటళ్ళూ,సైకిళ్ళ  రిపేరూ షాపులూ, పిండి మరలూ, చుట్టుపక్కల ఉన్న పల్లెటూళ్ళకెళ్లే ప్రయివేటు బస్సులూ.. ఇలా  సమస్తం. ఏదైనా  ప్రత్యేకమైన  పని ఉంటే తప్ప మాకు ఆ సెంటరు దాటి  పోవాల్సిన అవసరం  ఉండదు  చాలా వరకు.  

మేము మెయిన్ రోడ్డు  మీదకు  తిరగగానే మాకెదురుగా వస్తూ నా దృష్టినాకర్షించిందొక రిక్షా.మిగతా రిక్షాల్లాగా దానికేమీ హంగూ ఆర్భాటాలేవీ  లేవు. తళ తళ లాడే  రిమ్ములూ, హ్యాండిల్ కి రెండువైపులా వేలాడే  తోలు పటకాలూ, ఆ (గూడు)రిక్షా  రెండు  వైపులా ఎన్టీఆర్-ఏఎన్నార్ బొమ్మలూ..  ఇవేమీ  లేవు . బ్రేకులు జారిపోయి ,రిమ్ములు తుప్పు పట్టి, రిక్షా రంగులు వెలిసిపోయి ఏ క్షణమైనా  కూలిపోవడానికి సిద్దంగా ఉన్నట్టుంది.నిజానికి అదొక అస్థిపంజరాన్ని తలపించేలా ఉంది.   

ఆ వయసులొ సహజంగా ఉండే  ఆసక్తి కొద్దీ దాన్నే చూస్తూ ఉండిపోయాను. రిక్షా మమ్మల్ని దాటి  వెళ్తుండగా ఆసక్తి కొద్దీ ఆ రిక్షా లోపల ఎవరు కూర్చొని ఉన్నారా అని చూసాను. ఎవరూ కనబడలేదు  గాని ఒక తాటి చాపలో  ఏదో వస్తువు చుట్టబడి  ఉన్నట్లనిపించింది. పరికించి  చూస్తే అవొక మనిషి కాళ్ల లాగా అనిపించాయి నాకు. వెంటనే  అమ్మ చెయ్యి  పట్టుకొని  గట్టిగా  అరిచి చెప్పా  "అమ్మా! అటు చూడు, ఎవరివో కాళ్ళు " అని . అమ్మ అటు చూసి చటుక్కున  తల తిప్పి "కాళ్లూ లేవు గీళ్లూ లేవు  పద " అంటూ నా చేయి గట్టిగా  పట్టుకొని  ముందుకు లాగింది . 

అమ్మతో వడివడిగా ముందుకు నడుస్తూ   ఆసక్తిని చంపుకోలేక  ఆ రిక్షాని  అలా తలతిప్పి చూస్తూ ఉన్నా. 

ఆ తాటి  చాపలో  బయటికి తొంగిచూస్తూ , దాదాపు కట్టెపుల్లల్లా సన్నగా,నల్లగా కమిలి నట్టున్న మనిషి కాళ్ళు. 

పేరుకి  తార్రోడ్డయినా  అడుగడుగునా ఉండే  గుంటల్లో పడి ,ఆ కుదుపుకి ఒక్క సారిగా  చాప మొత్తం  ఎగిరిపడిన దృశ్యం అలా గుర్తుండి పోయింది నాకు .

                  

అక్కడికి ఓ అర కిలోమీటరు దూరం లోనే  మావూరి వాగు. దాన్ని  దాటుకొని ఆ ఇసుకమేటలకు కొద్దిగా అవతలగా...  రుద్రభూమి. 

               

ఆ తర్వాత కొన్నేళ్ళకి కలిమి-లేములూ, కష్ట సుఖాలూ, బాధలూ-బాంధవ్యాలూ  గురించి  తోచినంతలో ఏదో  కొద్ది అవగాహన కుదిరాక  నేను చూసిన ఆ దృశ్యం కొద్దికొద్దిగా బోధపడినట్లనిపించేది నాకు.