భజ గోవిందం

కొన్ని ఉదయాలు మొదలవడమే ఎంతో ఉత్తేజపూరితంగా మొదలవుతాయి. మిగతా రోజులు నీరసంగానూ, నిస్తేజంగానూ.

ఎందుకలాగ అని కొన్ని సార్లు అనిపిస్తుంది. క్రితం రోజు ఏమేమి పనులు చేసానా, ఈ ఉల్లాసానికీ, ఉత్సాహానికి కారణమేమిటా? అని ఆలోచిస్తే , ఆ క్రితం రోజు మిగతా రోజుల్లాగే సర్వ సాధారణంగా గడిచి ఉంటుంది.పేద్ద చెప్పుకోదగ్గవేమీ ఉండవు.

నీరసంగా మొదలైన రోజుల్లో మాత్రం ఉదయాన్నే లేవగానే , కాఫీ కప్పు పుచ్చుకొని కంప్యూటరు ముందు తిష్ట వేస్తాను ఒక అరగంట. యు ట్యూబు లో పాటలు చూడ్డంతో నా రోజు మొదలవుతుంది. మిగతా పాటల సంగతెలా ఉన్నా, మొట్ట మొదటగా వినేది మాత్రం "భజగోవిందం " . ఎమ్మెస్ గళం లో "స్థాపకాయచ ధర్మస్య సర్వ ధర్మ స్వరూపిణే" వింటూనే అప్పటివరకూ తిష్టవేసుక్కూర్చున్న నిరాశా నిస్పృహలు నెమ్మదిగా మాయమై ఏదో ధైర్యం నాలో గూడు కట్టుకొనడం మొదలవుతుంది. ఈ "చిన్న చిన్న చికాకులూ,సమస్యలూ అసలు సమస్యలే కావూ, నిజం తెలుసుకో" అంటూ ఎవరో శ్రేయోభిలాషి నా పక్కనే ఉండి నాకు బోధ పరుస్తున్నట్టు అనిపిస్తుంది.

"సంప్రాప్తే,సన్నిహితే కాలే" ఈ జీవితాన్ని ఎంత నిరర్ధకంగా గడుపుతున్నానో అని హెచ్చరిస్తుంది. సమస్యలు దూదిపింజలై పోతాయి ..

2004 నుంచి ఎన్ని సార్లు విన్నానో లెక్కే లేదు.

విచిత్రమేమిటంటే అంతకు ముందు ఒకటి అరా సార్లు దీన్ని విన్నా, అంతగా పట్టించుకోలేదు. దీన్ని నాకు పరిచయం చేసి, దీని వెనుకున్న కథనీ, అర్ధాన్నీ నాకు తెలియజేసింది ఒకమ్మాయి,అదికూడా ఎవరూ ఊహించని టైములో..


2004 లో ఉద్యోగార్ధం అమెరికాకి ప్రయాణమైన నాకు ముంబై ఎయిర్ పోర్టులో పరిచయమయిందీ హైదరాబాదీ తెలుగమ్మాయి. ఫ్లైటు ఎక్కబోయే ముందు ఎస్టీడీ బూత్ దగ్గర హైదరాబాదు ఫోన్ చేసి అమ్మకి ఫ్లైటు ఎక్కబోతున్నాను అనిచెబ్దామనుకుంటున్నప్పుడు ,తన పేరెంట్స్ కి ఫోన్ చేయటానికి అదే ఫోన్ దగ్గరికి తనూ రావటంతో మొదలయింది పరిచయం.


తను వెళ్ళేదేమో న్యూయార్క్ కి , నేను విస్కాన్సిన్ కి. ఆమ్ స్టర్ డాం లో మెయిల్ ఐడీ తీసుకొని బై బై చెప్పేసుకున్నాం.ఆ తరువాత తరచుగా ఫోన్ లో మాట్లాడుకునే వాళ్ళం. తన కాలేజీ కష్టాలూ, నా ఉద్యోగపు వెతలూ, నా ఒంటరితనమూ ( కారు లేదు. అపార్టు మెంటులో నేను ఒక్కడినే, విస్కాన్సిన్ లో ఒక చిన్న పల్లెటూళ్ళో.అందునా జనవరి మాసం , ఫారెన్ హైట్లో సైతం మైనస్ లలో ఉండే ఉష్ణోగ్రత ..డిప్రెషను రాదూ అంటే ఎందుకు రాదు మరి?) ..ఒకరి కొకరం ధైర్యం చెప్పుకొనే వాళ్ళం.ఇప్పుడాలోచిస్తే గమ్మత్తుగా ఉంటుంది.

ఫోన్ లో మేము కవర్ చేయని టాపిక్కంటూ ఉండేది కాదు.తను రాసిన కవితో, చదివిన పుస్తకమో, వినాయక చవితి పండగో, కేంపస్ లో జరిగిన మగ్గింగో .. టాపిక్కు లకు కొదవుండేది కాదు.

ఒకసారెప్పుడో శుక్రవారం రాత్రి 11 గంటలకు తననుంచి ఫోన్...బహుశా నిద్ర పట్టలేదేమో..లేదా ఏదో చికాకులో ఉందో..సరిగా గుర్తు లేదు..

ఓ గంట తరువాత సంభాషణ ఎలా వెళ్లిందో గుర్తు లేదు గాని ,టక్కున అడిగింది "మీరు భజ గోవిందం, ఎప్పుడైనా విన్నారా" అని. "లేదండీ " అని నేను.

తన మాటల ప్రవాహం ఎలా ఉంటుందంటే తను చదివిన పుస్తకం గానీ, లేదా చూసిన సినిమానో లాంటి విషయాలు తను చెప్తుంటే వినే అవతలి వ్యక్తి చేయగలిగేది "ఊ" కొట్టడం మాత్రమే. ఇప్పుడూ అంతే..నాకు ఆశ్చర్యమని పించిది మాత్రం తను "భజ గోవిందం" స్తోత్రం మొత్తాన్నీ పాడి వినిపించటం, దాని అర్ధాన్ని తనకి తోచిన ఉదాహరణలతో నాకు వివరించటం. ఎప్పుడో తెల్లవారు ఝాము మూడూ,మూడున్నరకి మా సంభాషణ ముగిసింది.

ఉద్యోగం పేరిట నేను చేసే నిర్లక్ష్యానికి ప్రతీకగా ఆ పరిచయం కూడా ఎప్పుడో ముగిసింది. కొన్ని జ్ఞాపకాలు మాత్రం మిగిలాయి. వాటిల్లో ఇదొక మధురమైన జ్ఞాపకం.

నాకిష్టమైన మరి రెండు లైన్లు, నేను మరీ మరీ రివైండు చేసుకొని మరీ వినేవి..

"పునరపి జననం, పునరపి మరణం........"

"అర్ధ మనర్ధం, భావయే నిత్యం...."

తనకి... "వన్స్ అగైన్ , థాంక్యు "

శుభమస్తు..