ఈ రోజేమీ బాలేదు

ఈ రోజేమీ బాలేదు నాకు.

పొద్దున్నే ఎందుకో బాగా ముందే మెలకువొచ్చింది. ఐదున్నరకి లేచా. ఆఫీసు పనేదో గుర్తొస్తే కాసేపు అది చూసుకున్నా. సడన్ గా రాత్రి ఏ మూడుగంటలప్పుడో, నాలుగ్గంటలప్పుడో, నా ఆఫీసు బ్లాక్ బెర్రీ "కుయ్ కుయ్" మన్నప్పుడు లేచి చూసుకున్న జీమెయిలు మెసేజీలు గుర్తొచ్చాయ్. జీ మెయిల్ ఓపెన్ చేసి చూస్తే నేను కొత్తగా రాసిన టపా కి కొన్ని కమెంట్లున్నాయి.అందరికీ రిప్లయిలిచ్చేసాను. దాదాపు అందరు నే సగం రాసి ఆపేసిన టపాని తిట్టుకొని, మర్యాదగా హెచ్చరించారు, తరువాయి భాగం త్వరగా రాయమని.

నేను బ్లాగుల్లో కొన్నిసార్లు ఏదైనా టపా ఓపెన్ చేసినప్పుడు టపా మరీ పేజీలకు పేజీలుంటే చదవకముందే నీరసపడిపోతాను. అయినప్పటికీ వాళ్ళు అంతకష్టపడి రాసినప్పుడు చదవకపోతే నాకే పాపం అని ఓపిగ్గా చదివి కమెంటేస్తా. అందుకే నాకు పెద్ద పెద్ద టపాలు రాయాలంటే చాలా భయం.అప్పుడప్పుడు మూడ్ బావున్నపుడు రాస్తూ ఉంటే ఆలోచనలు అలా ఆలా వస్తూ ఉంటాయి .వాటికి న్యాయం చెయ్యాలి అనిపించి, తద్వారా టపా సైజు పెరుగుతూ పోతుంది. అప్పటికీ రాసిందంతా మళ్లా చదువుకొని, మార్పులు చేర్పులు చేసి, అసందర్భం అనిపించినవన్నీ తీసేస్తా. అయినా కొన్నిసార్లు టపా సైజు నా అదుపులో ఉండదు.నేన్నిన్న కొత్తగా రాసిన టపా కూడా ఈ కారణంతోనే మధ్యలోనే ఆపేసి, అంతకుముందు అనుకున్న శీర్షిక మార్చి, అయిష్టంగానే పబ్లిష్ బటన్ నొక్కాను.

ఏదయితేనేం, బోలెడు బ్లాగు వర్కు పెండింగుంది నాకు. ఆల్రెడీ నెమలికన్ను మురళి గారు తనకి బాకీ ఉన్న టపా గురించి హెచ్చరించారు. అది రాయాలి. పైగా నిన్నరాసిన టపా పూర్తీ చెయ్యాలి. సరే ప్రయత్నిద్దాం అనుకుంటుండగా ఇంతలొ భాస్కర్ గారు రాసిన "దూడజచ్చింది " టపా నా కళ్ళబడింది. నా బాల్యంలో మా ఇంట్లో చనిపోయిన దూడలు గుర్తొచ్చి మనసు బాధగా మూలిగింది. అక్కడ ఒక కమెంటు రాసి,ఆఫీసుకి రెడి అయ్యి,ఏదో తిన్నాననిపించి,లంచ్ బాక్స్ , ఆఫీస్ బ్యాగ్ తీసుకొని ఆఫీసుకి బయలుదేరా. ఆఫీసు ఇంటికి పదిమైళ్ళ దూరం.ఒక ఆరు మైళ్ళు హైవే, ఒక నాలుగు మైళ్ళు లోకల్ రోడ్డు ప్రయాణం . హైవే పై ట్రాఫిక్ చాలా స్లో గా ఉంది. చాలా అసహనంగా డ్రైవ్ చేశా.లోకల్ రోడ్డు ఎక్కాక అలవాటు ప్రకారం ప్రతి గ్యాస్ స్టేషన్ లో ధర ఎంతుందో చూసుకుంటూ వస్తున్నా. ఇంకొద్ది దూరంలో గేటులేని రైల్వే ట్రాక్ వస్తుంది.అది దాటి ఎడమవైపు తిరిగి ఒక రెండు మైళ్ళు వెళ్తే అక్కడే మా ఆఫీసు. భాస్కర్ గారి టపా ప్రభావం నా బుర్ర మీద ఇంకా ఉన్నట్లుంది. శుక్రవారం అయినా ఎందుకో అంత సంతోషంగా లేను.

ఇంకొక్క రెండు సెకన్లలో రైల్వే గేటు దాటుతాననగా జరిగిందీ సంఘటన.

ముందు నా కారు కుడివైపున రోడ్డు పక్కన ఏదో కదిలినట్టనిపించింది. స్పీడ్ లిమిట్ 45 అయినా దాదాపు 55 మీద వెళ్తున్ననాకు మొదట అదేమిటో అర్ధం కాలేదు.రోడ్డు మీంచి దృష్టి మరల్చి పరీక్షగా చూస్తే ఉడత. ఆ స్పీడులో బ్రేక్ వేసి ఆపటం కల్ల. అప్పటికీ కాలు గేస్ పెడల్ మీంచి బ్రేక్ మీదికి మార్చేలోపే అది నా కుడివైపు ముందు చక్రం దాటి వచ్చేసింది.అంతకు మించి నాకేం కనపడలేదు. తరువాత ఏదో చిన్న శబ్దం. షాక్ నించి తేరుకొని టక్కున రియర్ వ్యూ అద్దం లో చూస్తే ఆ ఉడత పాపం రోడ్డుమీద పడుంది. సందేహం లేదు. అది నాకారు కింద పడ్డ ఉడతే. ఇంకో రెండు సెకన్లలో అది నా మిర్రర్ నుంచి కూడా అదృశ్యం అయిపొయింది.

ఒక్క క్షణం నా మెదడు మొద్దు బారి నట్టయింది. ఇంతకు ముందెప్పుడైనా ఇలా ఏవైనా నా కారుకింద పడి ఉండవచ్చేమో గాని, నాకు తెలిసి తెలిసీ, నేను చూస్తుండగా, జరగటం ఇదే ప్రధమం. షాక్ నుంచి తేరుకోగానే ,"జరిగిన దాంట్లో నా తప్పేమీ లేదు" అని నన్ను కన్విన్స్ చేసే పనిని చేపట్టింది నా మనసు.నా మనసు చెప్పిన మొదటి కారణం,అది నేను కావాలని చేసిన తప్పు కాదు అని. ఆ తరువాత దానికొచ్చిన రెండో ఆలోచన, ఆ స్పీడ్ లో అంత తక్కువదూరంలో బ్రేక్ వేసి కారు ఆపటం అనేది మానవమాత్రులకు అసాధ్యం.

"అప్పటికీ నువ్వు బ్రేక్ వేసి ఆపటానికి ప్రయత్నించావు కూడా ". బింకంగా కారణాలు వెతుకుతోంది నా మనసు.

నా ఈ ఆలోచనా పరంపరకి కొద్దిపాటి విరామం దొరకగానే నాకు వెంటనే ఘంటసాల భగవద్గీత గుర్తుకొచ్చింది. నాకు వేరే భగవద్గీతలు తెలీవు. తెలిసింది ఘంటసాల భగవద్గీతొక్కటే. ఏ చావు కబురు విన్నా దాని తాలూకు షాక్ నుంచి బయటపడగానే నాకు వెంటనే ఈ భగవద్గీతే గుర్తుకొస్తుంది. ముఖ్యంగా "పుట్టిన వానికి మరణము తప్పదు" అనే వాక్యం. నిజానికి ఆ సమయంలో నాకు సాంత్వన కలగజేసేది గీతే.

అయినా దాదాపు రోజూ ఇలా రోడ్డు మీద వాహనాల కింద పడి చనిపోయిన ఉడతల్ని, తొండల్ని చూడ్డం నాకు కొత్తేం కాదు. కాని ఇది నా కారుకింద, అందునా నా కళ్ళ ముందు జరిగే సరికి తట్టుకోలేక పోతున్నాను. ఇంతటితో నా ఆలోచనలు ఆగిపోతే నేను అదృష్టవంతుని కిందే లెక్క. కానీ అలా జరగలేదు.

అన్ని జీవుల్లాగే తను కూడా పాపం ఊహించి ఉండదు ఈ రోజిది జరగబోతోందని. పొద్దున్నేనిద్ర లెగవగానే ఈ రోజూ ఎప్పటిలా తనకి బాగా ఆహారం దొరకాలని అనుకొనుంటుంది. కాని ఇలా నా కారు కింద పడాలని రాసిపెట్టుందని దానికి తెలీదు. అవును ఇంతకీ అది పెద్ద ఉడతా ? పిల్ల ఉడతా? ఏదయితేనేం?ఒకవేళ పెద్ద ఉడుతయితే పిల్ల ఉడతలు ఎంతలా ఎదురు చూస్తుంటాయో కదా ఇంకా తిరిగి రాలేదని? పిల్ల ఉడుతయినా అదేపరిస్థితి. ఇంకా ఇంటికి రాని పిల్ల కోసం పెద్దుడత ఎంతలా ఎదురు చూస్తుందో కదా? అవునూ, ఉడతలలో ఫ్యామిలి కాన్సెప్టుందా? డిస్కవరీ లో, నేషనల్ జియోగ్రాఫిక్ చానల్ లో చాలా జంతువుల గురించి చూసా గాని, ఉడతల గురించి ఎప్పుడూ చూసిన గుర్తు లేదు.

ఆఫీసు కొచ్చినా అదే ఆలోచన. ప్రతిజీవికీ ఆత్మ ఉంటుంది కదా. అలా ఆ ఉడత ఆత్మ ఇప్పుడు నన్నే చూస్తుందేమో?నా టేబిల్ ని పరికించి చూసాను. ఒక పక్కగా ఫోను, ఆ పక్కనే నా కాఫీ మగ్, దానిముందు ప్లాంటర్స్ వేయించిన జీడిపప్పు, నా ఎదురుగా నా లాప్టాప్, కుడివైపు మౌస్ పేడ్, మౌస్, ఆ పక్కన నా రెండు సెల్ ఫోన్లు. అదిగో అక్కడ ఆ టేబిల్ చివర్న, అక్కడ నిలబడి నావైపే చూస్తోందేమో దీనంగా, ఎందుకిలా చేసావ్ అంటూ?

ఏనిమేషన్ సినిమాల్ని విపరీతంగా అభిమానించే నాకు , ఒక్కసారి దాని అమాయకపు మొహాన్ని ఊహించుకోగానే మనసు భారమయింది.

ఆఫీసు పని మీద మనస్సు లగ్నం కావటం లేదు. ఆలోచన మళ్లీ మొదటికొచ్చింది. అస్సలు కరెక్ట్ గా ఆ టైములోనే నా కారు అక్కడికెందుకు రావాలి? ఒక రెండు సెకన్లు ముందో వెనకో వచ్చుంటే ఎంత బాగుండేది. అసలే స్పీడ్ లిమిట్ కి ఐదు మైళ్ళు ఎక్కువ వేగం తో వెళ్తా నేనెప్పుడూ. అంతకు మించిన వేగం నాకే ప్రమాదకరం.సో, ముందు రావటం కంటే , స్లో గా , లేట్ గా వచ్చుంటే బాగుండేది.

ఒక్కసారి పొద్దున్న జరిగిందంతా స్లో మోషన్ లో రివైండ్ చేసుకున్నా..

నిజానికి నేను ఆఫీసు కి బయలు దేరేటప్పుడు లంచ్ బాక్స్ తీసుకొని సగం మెట్లు కిందకి దిగి అంతలోనే, ఇంకా నిద్ర లేవని శ్రీమతి గుర్తుకు వచ్చి, మళ్లా పైకి బెడ్రూం లోకెళ్ళి , ఒకవేళ తను లేచి ఉంటే "వెళ్ళొస్తా" అని చెప్దామని చూసా. తనింకా నిద్ర లేవలేదు. సరే అనుకోని, కిందకొచ్చాక అప్పుడు గుర్తొచ్చింది, లంచ్ బాక్స్ ని ఇందాక పైకెళ్ళినప్పుడు డైనింగు టేబిల్ మీద పెట్టి మర్చిపోయానని. మళ్ళా ఉసూరుమంటూ వెళ్లి దాన్ని తీసుకొని బయలుదేరా. ఎవరో చెప్పారు వింటర్ లో కారు స్టార్ట్ చేసాక ఇంజన్ వేడెక్కే దాకా కాసేపు ఆగాలి,వెంటనే బయలుదేరకూడదు అని. కాని ఈరోజు ఎనిమిదిన్నరకి మీటింగు ఉంది, దానికి కాస్త ప్రిపేర్ అవ్వాల్సి ఉండటంతో వెంటనే బయలుదేరా. హైవే మీద కూడా ఎవ్వరూ దారివ్వక పోవటంతో వాహనాలను ఓవర్ టెక్ చెయ్యటానికి అక్కడక్కడ స్పీడ్ 80 దాటాల్సోచ్చింది. అలా ఎన్నడూ చేయలేదు. ఎందుకంటే ఆ బోడి ఆరు మైళ్ళలో నేనీ తతంగాలన్ని చేసేసరికి నేదిగాల్సిన ఎగ్జిట్ వచ్చేస్తుంది. పైగా ఈరోజు లోకల్ రోడ్డు లో ఒక చోట " No right on red" లో వాహనాలేమీ రావట్లేదు కదా అని టర్నింగు తీసేసుకున్నా. లోకల్ రోడ్డు మీద కొన్ని చోట్ల స్పీడ్ లిమిట్ 35, మరి కొన్ని చోట్ల 45 ఉంటుంది. నేను అన్నిచోట్లా అనుమతించిన దానికన్న పది మైళ్ళు ఎక్కువ వేగం తోనే వెళ్ళా. ఇన్ని చోట్ల నా రోజువారీ దినచర్యనీ, అన్నిటికీ మించి చట్టాన్నీ అతిక్రమించాను కాబట్టి నేరం నాదే అనిపిస్తోంది. వీటిల్లో ఏ ఒక్కదాన్ని నేను తద్విరుద్ధంగా చేసుంటే ఆ ఉడత ఈ పాటికి తనకి దొరికిన ఏ వేరుశనగపప్పు నో , ఏ చెట్టు మీంచి పడ్డ కాయనో తింటూ హాయిగా ఉండేది కదా?

జరిగిందేదో జరిగిపోయింది. నేనింటి కెళ్ళాలంటే వేరే దారి లేదు. ఇదొక్కటే దారి. ఇకనుంచి రోజూ అక్కడికి రాగానే నాకా అభాగ్యజీవి గుర్తుకు రావడం తధ్యం. రోజుకు రెండు సార్లు X ఈ ప్రాజెక్టు ఉన్నన్నాళ్ళు. ఇది గాక నేనెప్పుడూ ఇష్టంగా చూసే ఏనిమేషన్ సినిమాల్లో ఉడత క్యారెక్టర్ ఉంటే బహుశా అది ఎంత మంచి సినిమా అయినా ఎంజాయ్ చెయ్యలేనేమో.

ఈ రోజేమీ బాలేదు నాకు.

ఒక చలిలో వణికిన రాత్రి

పెద్ద పెద్ద మంచు మేఘాలు దూసుకొస్తున్నాయ్ మావైపు. వెదర్ ఛానల్ వారి ప్రకారం మంచు కురవడం రాత్రి తొమ్మిదింటికి మొదలవుతుంది. ఇక రేపొద్దున ఆఫీసు కి టైము కి చేరుకోవాలంటే ఎంతైనా ఒక అరగంట ముందు లేవాల్సిందే. నిద్ర లేవగానే కిటికీ లోంచి చూస్తే ఎంత అందంగా ఉంటుందో, అంత నరకాన్నీ చూపిస్తుందీ మంచు బయటికి రాగానే. 2001 లో మొట్టమొదటి సారి నేను అమెరికాలో కాలుపెట్టినప్పుడు న్యూజెర్సీ లో ఈ చలి వాతావరణాన్ని , మంచు తుఫానుల్నీ చూసి అబ్బురపడిపోయినా, ఆజ్ఞాపకం అంతవరకే పరిమితం. పెద్ద చెప్పుకోదగ్గ సంఘటనలేమీ లేవు. ఆ ప్రాజెక్టు తరువాత తిరిగి ఇండియా వెళ్ళిపోయి మరలా 2003 జనవరి లో ఇదిగో యీ విస్కాన్సిన్ ప్రయాణం. ఆఫీసులో అందరూ విస్కాన్సిన్ చలి గురించి ఊదరగొట్టినా ఇదేమీ నాకు కొత్త కాదు అని ఫోజు కొట్టాను. అయినా నాజాగ్రత్తల్లొ నేనున్నాను. లెదర్ జాకెట్లూ, గ్లోవ్స్ , ధర్మల్ వేర్ గట్రా అన్నీ రెడీ గా పెట్టుకోవడం ద్వారా.

బొంబాయి లో విమానం రెండుగంటలు లేటు. దీని పుణ్యమా అని ఆమ్ స్టర్ డాం లో కనెక్టింగు విమానం కూడా గాల్లోకి ఒక రెండు గంటలు లేటు గా లేచింది. మినియాపోలిస్ లోని సెయింట్ పాల్ విమానాశ్రయం చేరే సరికి రాత్రి ఎనిమిదయింది. విమానం నేలమీదికి దిగినప్పటి నుంచి, అది గేటు వద్దకి వచ్చి, ఆగి, విమానం తలుపు తెరచుకొనేవరకు క్షణమొక యుగం గా గడిచింది నాకు. గేటు తెరుచుకోవడమే తరువాయి, నేను నా పద్దతికి విరుద్దం గా, "ఎక్స్క్యూజ్ మి,ఎక్స్క్యూజ్ మి" అంటూ జనాల కాళ్ళు తొక్కుకుంటూ, వాళ్ళు నావైపు విచిత్రం గా చూస్తున్నా పట్టించుకోకుండా, వాళ్ళు అడగకున్నా "నేను ఇంకొక పదిహేను నిమిషాలలో నా నెక్స్టు ఫ్లైట్ అందుకోవాలి" అంటూ వాళ్ళకి వివరణలిచ్చుకుంటూ గేటు వైపు దూసుకు పోయాను. నిజానికి తోమ్మిదింబావు కి నా చిట్టచివరి విమానం, విస్కాన్సిన్ లోని లక్రోస్ అనే ఒక చిన్ని కుగ్రామానికి. ఇమ్మిగ్రేషన్ పూర్తయ్యేసరికి దాదాపు గంట పట్టింది. ఈ గంట మనసు మనసులో లేదు నాకు. ఇమ్మిగ్రేషన్ ఆఫీసరు పాసుపోర్టు నా చేతిలో పెట్టడం తరువాయి, దూసుకుపోయాను లగేజి బెల్టుల వైపు. ఇక్కడ ఇంకొక సస్పెన్స్ సినిమా నాకు. నా లగేజీ తప్ప మిగతా వాళ్ళందరి లగేజీ తోందరగా వచ్చినట్టనిపించింది. కస్టమ్సు పూర్తి చేసుకొని , లగేజి ని మరలా నార్త్ వెస్టు వారి మొహాన పడేసి విమానాల రాకపోకలు చూపించే ఎలక్ట్రానిక్ తెరల వైపు పరిగెత్తాను. గేటు నంబరు సరిగానే చూసుకున్నా. కానీ ఆ తొందరలో బుర్ర పనిచెయ్యదు కదా! ఆసాంతం సరిగానే వెళ్ళినా చివర్లో కుడివైపుకి తిరగాల్సింది ఎడమవైపుకి తిరిగి నాగేటుకి దూరంగా వెళ్ళిపోయా. ఈ పదినిమిషాల్లోనే నాపేరు రెండు సార్లు వినపడింది మైకులో "మహాశయా తొందరగా రండి ఇంకొక రెండు నిమిషాలలో గేటు మూయబడుతుంది" అని. అది విన్నప్పుడల్లా నా బీ.పీ ఇంకొక పది పాయింట్ల చొప్పున పెరుగుతూ పోయింది. చివరికి నాలిక్కరచుకొని వెనక్కి పరిగెత్తి నాగేటు దగ్గరికొచ్చేసరికి అక్కడున్న దొరసాని విమానాన్ని అప్పటికే గాల్లోకి పంపించి పక్కనున్న దొరబాబుతో కబుర్లాడుతూ కనిపించింది. నేను ఆమె ముందుకెళ్ళి బిక్కమొగం వేయడం, ఆమె కూడ నా దుస్థితికి కడు చింతించినదై, తరుణొపాయముగా రాత్రి పదిన్నరకి ఉన్న చిట్టచివరి ఫ్లైట్లొ నాపేరు చేర్చి, కొత్త బోర్డింగు పాసూ, ఒక పది డాలర్ల విలువగల ఫూడ్ కూపనూ నా చేతిలో పెట్టి, వాటికి ఒక చిరునవ్వుని కూడా జతచేసి, కళ్ళతొనే చెప్పేసింది ఇకనువ్వు నాముందు నుంచి దయచేయొచ్చు అని.

ఈసురో మంటూ ఆ పక్కనే ఉన్న కుర్చీలో కూలబడ్డాను. నాకింకా మింగుడు పడడం లేదు ఫ్లైటు మిస్సవడం అనేది. ఒక పదినిమిషాలు అలానే కూర్చొని బీ.పీ కాస్త తగ్గాక తినదగ్గదేమైనా దొరుకుతుందేమో అని బయలుదేరాను. నేను ఫక్తు శాకాహారిని కాబట్టి నాకు నచ్చిన ఫుడ్డు దొరకడం అంటే అంత ఆషామాషీ విషయం కాదు. ఏదో తిందామని బయలుదేరి, ఒక పిజ్జా ముక్కతో కడుపునింపుకొని వచ్చిన రోజులు కోకొల్లలు. కాబట్టి ఎప్పటిలానే పిజ్జా తిని నా గేటు వద్దకు వచ్చి కూర్చున్నా. ఈ పది పదిహేను నిమిషాలలొ నేను నావాచీ వైపు, ఎలక్ట్రానిక్ తెర మీదున్న నా ఫ్లైట్ నంబరు వైపు ఏ వెయ్యి సార్లో చూసుంటా.

ఎలాగూ రాత్రి భోజనం అయిపొయింది కదా, ఇక ఈ ఫ్లైట్ మిస్సుకాకుండా ఎక్కితేచాలు, నా గమ్యాన్ని చేరుకొని హాయిగా గుర్రు పెట్టి నిద్రపోవచ్చు అనుకున్నా. నిజానికి అసలు కధ అప్పుడే మొదలవబోతోందనీ ఆక్షణాన నాకు తెలీదు.

పది గంటలప్పుడు నా ఫ్లైటు బోర్డింగు అనౌన్సుమెంటు చేసారు. చుట్టూ చూస్తే ఎవరూ లేరు. ఒక్క క్షణం భయం వేసింది మళ్ళా నేను తప్పు గేటు దగ్గర కూర్చున్నానేమో అని. ఇక ఉపేక్షించి లాభం లేదని ఆ గేటు దగ్గరి అమ్మడి దగ్గరికెళ్ళి, కన్ఫమ్ చేసుకొని,ఆమె చింపి ఇచ్చిన బోర్డింగు పాసు తాలూకు ముక్క లో సీటు నంబరు చూసుకుంటూ ముందుకుకదిలాను. గేటు దగ్గర ఎయిర్ హొస్టెస్ చిరునవ్వుతో పలకరించింది. ఫ్లైటు లోపలికి అడుగుబెట్ట బోతూ ఉంటే నా తల ఆ ఫ్లైటు గుమ్మం పైభాగానికి కొట్టుకున్నంత పనైంది. అంత చిన్న ఫ్లైటు నేనెప్పుడూ ఎక్కలేదు. ఫ్లైటు లోపల కూడా అంతే.నిటారుగా నిలబడితే నాతల దాదాపు ఫ్లైటు పైకప్పుకి తగులుతోంది. ఇక ఫ్లైట్లో ప్రయాణికులకంటే క్రూ సంఖ్యే ఎక్కువ ఉంది. ఇద్దరు ప్రయాణికులు(నాతో కలిపి), ముగ్గురు క్రూ మెంబర్స్ మొత్తం అయిదుగురం అన్నమాట. అది ప్రొపెల్లర్ ప్లేన్. మన ఇంట్లో ఉండే టేబుల్ ఫేన్ సైజుకి ఒక ఐదారింతలు పెద్దగా ఉండే రెండు ప్రోపెల్లరులున్నై ప్లేన్ రెండు వైపులా. అయితే అటువైపు ఉన్న ప్రోపెల్లరు తిరుగుతోంది గానీ, నా వైపున్నది తిరగటం లేదు. పైలటు మర్చిపోయాడేమో. నాకేమో టెన్షను. మరుసటి రోజు ఈనాడు లో "అమెరికా లో విమానం కూలి ప్రవాసాంధ్రుని మృతి" అనేవార్త నాకళ్ళముందు మెదిలింది. దాన్నే చూస్తూ కూర్చున్నా. గేటు దగ్గరి నించి బయలుదేరి టేకాఫ్ కోసం రన్ వే మీదకు వచ్చేదాకా ఆ రెండో ప్రొపెల్లర్ అలానే ఉంది నిశ్చలంగా. ఇక టేకాఫ్ అనవున్సు చేసాక అది తిరగడం ప్రారంభింది. అమ్మయ్య గండం గడిచింది అనుకున్నా నేను. (బహుశా ఇంధనం వృధా కాకుండా ఉండటానికి అలా చేస్తారనుకుంటా. )

రాత్రి పదకొండింటికి లక్రోస్ లో దిగాను. నేను ఫ్లైటు మిస్సయినా నా లగేజీ మాత్రం మిస్సవకుండా అంతకుముందు ఫ్లైటులోనే నాకంటే ముందుగానే చేరుకుంది. లగేజి క్లెయిం దగ్గర కాసేపు చూసి పక్కనున్న కౌంటర్ లో అడిగితే వారు సెలవిచ్చారు ఫలానా చోట మీ లగేజి దొరకొచ్చు అని. అక్కడికెళ్ళి దాన్ని తీసుకొని తోపుడుబండి మీద పెట్టుకొని టేక్సీ సర్వీసు తాలూకు ఫోన్లుండే చోటుకు చేరుకున్నాను. చేతిలో అడ్రసు రెడీ గా పెట్టుకొని, టేక్సీ సర్వీసుకి ఫోన్ జేసి, నేనెక్కడున్నానో, ఎక్కడికెళ్ళాలో వాడికి వివరించేసరికి తిన్న పిజ్జా ముక్క అరిగిపోయి శోష వచ్చినట్టయింది.

ఎయిర్ పోర్టు లోపలినుండే గాజు తలుపుల గుండా చూస్తూ టేక్సీ వాడికోసం వెయిటింగు. చిన్న ఎయిర్ పోర్టు కాబట్టి టేక్సీ వాడంటూ వస్తే నాకోసమే అన్న ధైర్యం తో లోపలేఉన్నా. బయట పసుపు రంగు టేక్సీ కనపడటం తరువాయి , కార్టు తోసుకుంటూ బయటికొచ్చాను. చర్మాన్ని కోసేస్తున్న రీతిలో చల్లటిగాలి విసురుగా తగిలింది మొహానికి. చలిగా ఉంటుందని అనుకున్నాగాని మరీ అంత చలి ఉంటుందనుకోలేదు. గబగబా లెదర్ జాకెట్ జేబుల్లో కుక్కుకొన్న చేతి గ్లౌజులు తొడుక్కొని టేక్సి దగ్గరకెళ్ళేసరికి కార్లో కూర్చొనే ట్రంక్ ఓపెన్ చేసి లగేజి అక్కడపెట్టు అన్నట్టు సైగ చేసాడు టేక్సీ డ్రయివరు. నా లగేజీ మొత్తాన్ని అందులో సర్దేసరికి చుక్కలు కనిపించాయి నాకు. వచ్చిందాంతో ఇండియాలో హాయిగా పడుండక ఈ పరాయి దేశంలో ఈ చలిలో ఈ పాట్లేమిటిరా బాబూ అని ఏ వందసార్లో అనుకున్నా. ఇక టేక్సీ లో కూర్చోగానే మాట్లాడే ఓపిక లేక అడ్రసు కాగితాన్ని డ్రయివరు కందించా. ఆ చలికి దిమ్మ తిరిగిపోయి, డ్రయివరు తో కనీసపు పిచ్చాపాటీ కి కూడ ఓపిక లేక, అది పద్దతి కాదని తెలిసినా బయటికిచూస్తూ కూర్చుండిపోయాను. దాదాపు రాత్రి పన్నెండింటికి టేక్సీ నేనుండాల్సిన అపార్ట్మెంటు ఆవరణలోకి ప్రవేశించింది. నేను దిగాల్సిన బ్లాకు ముందు టేక్సీ ఆపి నావైపు చూసాడు డ్రయివరు. ఆయన తీరు చూస్తే టేక్సీ దిగి నాకు సహాయం చేసేలా అనిపించలేదు. ఎయిర్పోర్టు నుంచి ఇక్కడిదాకా ఏమీ మాట్లాడకుండా మూగమొద్దులా కూర్చున్నందుకు బదులు తీర్చుకుంటున్నాడేమో అనిపించింది.

ఆయన కివ్వాల్సిన డబ్బులు ప్లస్ టిప్ యిచ్చేసి, జైవీరాంజనేయా! అంటూ దిగి నా లగేజీ మొత్తం కిందకి దింపేసరికి ఈసారి ఆ చుక్కలమధ్య ముక్కోటిదేవతలు కూడా కనిపించారు. చిమ్మ చీకటి. అంత చీకట్లోను తెల్లగా మెరుస్తూ పెద్ద పెద్ద మంచుకుప్పలు. లగేజి అక్కడేపెట్టి మెయిన్ డోరు వైపు కదిలాను. నిజానికి ఆ డోరుకూడా లాక్ చేసిఉంటుంది. కానీ ఆ సమయంలో నాకా ఊహేలేదు. లోపలికెళ్ళి నేను ఉండాల్సిన అపార్ట్మెంటు గ్రవుండ్ ఫ్లోర్ (ఇక్కడ ఫస్ట్ ఫ్లోరంటారు) లోనే ఉండటంతొ చాలా సంతోషించా. లేకుంటే అంత లగేజి ని మెట్లమీద మోసుకెళ్ళడమంటే అంత ఈజీ కాదు. అపార్ట్మెంటు నంబరు సరిచూసుకొని డోరు కొడితే లోపలినించి ఉలుకూ పలుకూ లేదు. నేనువస్తున్నానని నా కాబోయే రూమ్మేటు కి ముందే మా ఆఫీసువారు ఉప్పందించారు కదా, మధ్యలో ఇదేమిట్విస్టు రాబాబూ అనుకొని అలా ఒక ఐదు నిమిషాలు కొడుతూనే ఉన్నా.ఎంతకీ సమాధానం లేకపోయేసరికి నా వెన్ను జలదరించింది. ఇదేమి ఖర్మ రా బాబూ, నేనురావటం లేటయ్యేసరికి ఈయనగారు ఎదురుచూసి, ఇక ఈరోజురాననుకొని ఏ ఫ్రెండింటికో వెళ్ళిపోయాడేమో! ఇంకాసేపు ట్రై చేద్దామని అలా కొడుతూనే ఉన్నా. ఆయన ఇంట్లో ఉండకపోవచ్చు అనే ఊహ ని ఒప్పుకోవడానికి నా మనసు ఏమాత్రం అంగీకరించటం లేదు. ఇంకొక ఐదు నిముషాలు గడిచేసరికి నాకు అప్పుడు గుర్తొచ్చింది నా లగేజీ అంతా అలా ఆరుబయట వదిలేసొచ్చానని. ముఖ్యంగా నా పాస్ పోర్టు, హెచ్-1 పేపర్లూ. దీని సంగతి తరువాత ముందు అవి ముఖ్యం అనిపించింది. వడి వడిగా మరలా మెయిన్ డోరు దగ్గరకొచ్చి బయటికి రాబోతుండగా అప్పుడు వచ్చిందా ధర్మసందేహం,ఈ డోరుకి లాకుందా లేదా అని. అంతకుముందు వచ్చినోళ్ళు డోరు సరిగా క్లోజు చెయ్యలేదేమో? ఒకవేళ నేను బయటికి వెళ్ళి డోరు వేయగానే అది లాకయితే? ఆ చలిలో నాగతేం గాను? చేతిలో సెల్ ఫోన్ లాంటివేమీ లేవు. ఉంటే ఇన్నితిప్పలుండవుకదా? ఇప్పుడేమిచేయాలి? డోరు ని వదిలేయకుండా మరలా జాగ్రత్తగా లోపలికొచ్చి డోరుని నెమ్మదిగా మూసాను. ఈసారి డోరుహేండిల్ ని తిప్పకుండా డోరుని నెట్టాను. తెరుచుకుంది. దానర్ధం లాకు లేనట్టేగా? ఎందుకో నమ్మకం కుదరలేదు. డోరుని నెమ్మదిగా వదిలేస్తే అది పూర్తిగా మూసుకోకుండా లాకుకు కొద్దిదూరంలో ఆగుతోంది. సరే అనుకొని ధైర్యం గా బయటికి వచ్చి, డోరుని అలానే పట్టుకొని ముందు ఏమైనా రాయి రప్ప దొరుకుతుండేమో అనిచూసా ఆ చీకట్లో. చివరికి ఆ అదృష్టానికి కూడా నోచుకోలేదు నేను. సరే అని దేముడి మీద భారం వేసి డోరుని నెమ్మదిగా వదిలి, తెరుచుకుంటుందోలేదో సరిచూసుకొని, మరలా రెండోసారి అలానే వదిలి నా లగేజిదగ్గరకొచ్చి కేబిన్ బేగ్ తీసుకొచ్చి ఆ డోరు దగ్గరకొచ్చా. కొద్దిగా భయంగానే ఉన్నా, అదృష్టం నా పక్షాన ఉండటంతో ఆ డోరు ఓపెన్ కావటంతో నా బేగ్ ని దానికి అడ్డం పెట్టి ఒకపెద్ద సూట్కేసుని లోపలికి తీసుకొచ్చా. ఎంత గ్లవుజులున్నా ఆ చలికి నా చేతివేళ్ళు కొంకర్లు పోతున్నాయి. మొహం మొద్దుబారి పోయింది. చేతులతో ఒక్కసారి బుగ్గల మీద రుద్దుకుంటే అస్సలా స్పర్శే లేదు. ప్రయాణంలో నా లగేజీ మొత్తాన్ని ఒకటికి పదిసార్లు చూసుకొనే అలవాటున్న నాకు, ఈ ఒక్కసూట్కేసు, నా పాస్ పోర్టు, హెచ్-1 పేపర్లు చాలు ఇక మిగతా లగేజి ఎటుపోయినా నాకనవసరం, ఇక లోపలే ఉండిపోదాం అన్నంత విరక్తి కలిగింది ఆఒక్క సూట్కేసుని లోపలికి తెచ్చేసరికి. కాసేపు లోపలే ఉండి తమాయించుకొన్నాక ఎలాగోలా నా లగేజీ మొత్తాన్ని నా అపార్ట్మెంటు ముందు పెట్టుకున్నా.ఈసారి ఎవరేమనుకుంటే నాకేమని నా అరచేయి మొత్తం డోరుకితగిలేలా ధబీ దభీ మని కొట్టా. ఊహు. లాభం లేదు. నా కొట్టుడికి ఆ వరండా మొత్తం ప్రతిధ్వనిస్తోంది గాని లోపలి నించి ఏ సమాధానం లేదు. ఇక ఆ వరండా ఆ రాత్రి పడుకోవటానికి వీలుగా ఉంటుందా అని చూసా. ఇరుకుగా ఉండటమేగాక, అంతకుముందు ఆందరూ అక్కడ నడిచిన కారణాన అక్కడక్కడ నల్లటిమురికిమంచు.

"మినియాపోలీస్ ఎయిర్ పోర్టు లో ఉన్నప్పుడే, ధేభ్యం మొహం వేసుకొని వెయిట్ చేయకుండా, కాస్త ఓపిగ్గా, ఫోన్ రిసీవ్ చేసుకొనే దాకా నీ మానేజరుకి అదేపనిగా ఫోన్ చేసుంటే ఈ బాధలుండేవికాదుగా? ఎందుకు రా ఎదుటిమనుషులమీద నీకంత అతి నమ్మకం? నీవేదో వీ.ఐ.పీ వైనట్లు, ఆయన నీకోసమే చకోర పక్షిలా ఎదురుచూస్తూ ఉంటాడన్నట్లు ఏదో ఫీలైపోయావుగా? అనుభవించు" అని నా ఆత్మారాముడు తిట్ల దండకం అందుకున్నాడు. ఇక లాభం లేదు, నిండా మునిగాక చలేంటి అని ఆ పక్క అపార్టుమెంటు తలుపుతట్టా . లోపల భయం గానే ఉంది. ఆ తలుపు తీసేవాడు భయస్తుడైతే తలుపు తీసి, నా మంకీ కేప్, నా వాలకం చూసి దొంగేమో అనుకొని ఒక రెండురవుండ్లు కాల్చి ఆ తరువాత "ఊప్స్" అంటాడేమో అని. నా ఊహకి భిన్నంగా తలుపుతెరిచాడొక తొంభయ్యేళ్ళ ముసలాయన. చేతిలో గన్నులేదు. పైగా ఆయన వాలకం చూస్తుంటే నిటారుగా నిలబడడానికే సర్వ శక్తులూ కేంద్రీకరిస్తున్నట్లు అనిపించింది. యధావిధిగా అంత రాత్రివేళ నిద్రాభంగం చేసినందుకు ఆయనకి క్షమాపణలు చెప్పుకొని, నా బాధ చెప్పుకొని, మీరేమనుకోకపోతే మీ ఫోనొకసారిస్తే నేను నా ప్రాజెక్టు మానేజరుకి ఒక ఫోను చేసుకుంటా అన్నా.
ఆయనడిగాడు.
"లోకలా, లాంగ్ డిస్టెన్సా?"
"తెలీదు"
"నంబరేది?"
నాచేతిలో ఉన్న కాగితం అందివ్వభోయి, ఈయన దాన్ని కూడబలుక్కుని చదివేసరికి తెల్లారుతుందనుకొని, నంబరు మొత్తాన్ని పైకి చదివా. నా ఖర్మ కాలి అది మా మానేజరు మొబైల్ నంబరు. ఆయన నిజానికి కేలిఫోర్నియా వాస్తవ్యుడవటం తో అది లాంగ్ డిస్టెన్సు నంబరే.

నిజం చెప్పొద్దూ ఆయన పాపం కాస్త తటపటాయిస్తూనే అన్నాడు.

"పది డాలర్లవుతుంది"

"నో ప్రాబ్లెం". నేనున్న పరిస్థితికి పదేంఖర్మ, వందయినా ఇస్తా, బయటేమైనా మామూలు చలా? ప్రాణాలతో చెలగాటం.

మా మానేజరుకి ఫోన్ చేశా.

"హాయ్ నిర్మల్, నేను ఉమాశంకర్ని"

"ఏంటి ఇంకా ఇండియాలోనే ఉన్నావా?" ఆయన నిద్రమత్తు తెలుస్తూనే ఉంది గొంతులో.

"లేదు అపార్టుమెంటు దగ్గరున్నా"

"ఓ, వచ్చేసావా? సరే మరి రేపు ఆఫీసులో కలుద్దాం".

పైకి నవ్వుతూ, లోపల తిట్టుకుంటూ చెప్పా.

"ఇప్పుడు మీరు వచ్చి నాకు సహాయం చెయ్యక పొతే బహుశా రేపు మీరు నా డెడ్ బాడీ ని ఇండియా కి పంపాల్సొస్తుంది."

ఆయన వివరం అంతా కనుక్కొని, నేవస్తున్నా, అక్కడే ఉండు అని ఫోన్ పెట్టేసాడు.

ఈయన కి ధేంక్స్ చెప్పుకొని పది డాలర్ల నోటందించా. ఆయన దాన్నందుకొని, అప్పటికి నామీద తను జాలి చూపించాలి అన్నది నిర్ధారణ చేసుకొని, "నీక్కావాలంటే లోపలికి వచ్చి వెయిట్ చెయ్యి, బయట చలికదా" అన్నాడు. ఆయన్ని ఇంకా ఇబ్బంది పెట్టడం నాకిష్టం లేదు. పైగా నా ప్రాజెక్టు మానేజరు గొంతు వినగానే నాకు అప్పటికే వెయ్యి ఏనుగుల బలం వచ్చేసింది. ప్రేమలొ నిండా మునిగినోడికి ఒక పదిరోజుల తరువాత తన ప్రియురాలి గొంతు వింటే కలిగే అనుభూతి కంటే ఒక వెయ్యి రెట్లెక్కువ.

నిర్మల్ వచ్చాడు. నార్త్ ఇండియన్. కొంతమందిని మొదటిసారి కలవగానే " అబ్బా! వీడేమి శాడిస్టు వెధవ రా బాబూ" అనుకుంటాం . నిర్మొహమాటం, మాటలో కరకుతనం ఈయనకి నిత్యాలంకారాలు. కానీ వాటివెనుక ఉన్న అంతరార్ధం గ్రహించిన వారికి ఈయన అత్యంత ఆప్తుడు. మీదవేసుకొనే ముసుగు ఎంత పలచనైతే అంత దగ్గరవుతారేమో. ఆ రకంగా చూస్తే ఈయనసలు ముసుగు మనిషేకాదు.

రాగానే నాతో మాటమాత్రం మాట్లాడకుండా అపార్టుమెంటు డోరు దగ్గరికి దారితీసాడు నిర్మల్. ధబీ ధభీ మనికొట్టాడు. ఊహూ. సరే లాభం లేదని బయటికివెళ్ళి అపార్టుమెంటు వెనకవైపు నుంచి, లివింగు రూము లోపి దారితీసే గాజు తలుపుల లోంచి కళ్ళు చికిలించి చూశాడు. ఆ గుడ్డి వెలుతురులో ఆయనకేం కనపడిందో, చిన్నగా నవ్వుకుంటూ ఇవతలికొచ్చాడు. నేనడిగాను ఏమిటీ అని?

సమాధానం చెప్పకుండా కుడిచేతి గుప్పిటమూసి , థంప్స్ అప్ లాగా బొటనవేలిని పైకి లేపి చేతిని పైకీ కిందకీ ఆడించాడు. అర్ధం అయింది. గురుడు లోపల మందుగొట్టి కలలో దేవకన్యలతో విహరిస్తున్నాడన్నమాట. సరేగానీ, ఏమిటీ?, నారూమ్మేటు తాగుబోతా? హతవిధీ..

నిజానికి నా రూమ్మేటుది మా కంపెనీ కాదు. అనుకున్న టైముకి ఇక్కడ అమెరికా లో ఎవరూ దొరక్క, ఇక్కడ దొరికిన వేరే కంపెనీ వాణ్ణి పెట్టుకున్నారన్నమాట. ఇప్పుడు నేను దొరికాను కాబట్టి మాకంపనీ కి డబ్బులు (ఎక్కువ)మిగలాలంటే వీణ్ణి సాగనంపి ఆ స్థానం లో నన్ను కూర్చోబెట్టాలి. సాధారణంగా ఇలాంటి సమయాల్లో ఎలాగూ వెళ్ళిపోతున్నాముకదా అని "సహాయ నిరాకరణ" ని మనసా వాచా కర్మణా తు.చ తప్పకుండా పాటిస్తారు చాలామంది. నాకెందుకో ఈ తాగుబోతు రూమ్మేటు సహాయ నిరాకరణ లో ఆరితేరి ఉంటాడనీ, ఇక ఆఫీసులో నాపని గోవిందో గోవింద అనుకున్నా.

ఇక లాభం లేదని నిర్మల్ తన ఇంటికెళ్ళి అపార్టుమెంటు తాలూకు డూప్లికెటు తాళాల్ని తీసుకొచ్చాడు. ఇద్దరం లోపలికెళ్ళి గురుడు పడుకున్న బెడ్రూం లోకెళ్ళాము. ఎక్కడా కనపడడే. తీరా చూస్తే మంచానికి, క్లోజెట్ కి మధ్యలో ఉన్న ఇరుకైన ప్రదేశంలో బోర్లా పడుకొని ఉన్నాడు. నాకైతే డౌటు, పాపం మంచం మీద నుండి పడుంటాడని. నిర్మల్ "ఊహు" అన్నాడు. బహుశా ఆయనేకైనా పూర్వానుభవం ఉందేమో గురుడితో. రూములో డ్రెస్సింగు టేబిలు మీద సింబాలిక్ గా ఖాళీ మందు సీసా(ఇంక సింబాలిక్ ఏంటి నా మొహం). అదిచూసి ఓహో ఇందాక బయటినుంచి ఈ సీసాని చూసే నిర్మల్ కన్ ఫం చేసుకున్నాడేమో అనుకున్నా.

చిన్నఫ్ఫటినుంచి నాకు తాగేవారంటే భయం. దీనివెనకో భయంకరమైన ఫ్లాష్ బ్యాక్ ఉంది. నేను మూడో తరగతి చదివేటప్పుడు ఒకతాగుబోతాయన నేను స్కూలుకి వెళుతుంటే నా వెంటపడటం, నేను ఆ భయం తో నూటొక్క డిగ్రీల జ్వరంతో మంచమెక్కి, రోజూ రాత్రుళ్ళు పక్క తడపటం. ఇంకెప్పుడు స్కూలుకి ఆదారెంట వెళ్ళలేదు. ఆదెబ్బతో నాకు తాగేవాళ్ళంటే అదో ఫోబియా పుట్టేసుకుంది. వాళ్ళలో మంచి వాళ్ళుంటారనే నిజాన్ని నా బుర్ర అస్సలు ఒప్పుకునేదికాదు.

నా రూమ్మేటు గురించి ఇంత మంచి అభిప్రాయం నాలో ఏర్పడ్డాక ఆరాత్రే డిసైడు చేసుకున్నా ఇక ఆఫీసులో ఒంటరిగానే పోరాటం సాగించాలి, వీడి మీద ఆశ పెట్టుకోవటం వేస్ట్ అని.

ఇక ఆరాత్రి నేను లివింగు రూములోనే సోఫాలో ముడుక్కొని పడుకున్నా రేపొద్దున్నే చూడాల్సిన నా రూమ్మేటు మొహం తలుచుకుంటూ. నేను పొద్దున్న లేచేసరికి ఎనిమిదయింది. లీలగా నారూమ్మేటు ఆఫీసుకి రెడీ అవటం తెలుస్తూనే ఉంది. అలానే మత్తుగా పడుకున్నా. కాసేపాగి చూస్తే టైము పది. ఉలిక్కిపడి లేచా. మొదటి రోజే ఆఫీసుకి లేటు గావెళితే క్లైంటు ఏమనుకుంటాడొ అనుకుంటూ రెడీ అవుతుంటే ఫోనుమోగింది.

"హాయ్, నాపేరు రమేష్, మీ రూమ్మేటు ని"
"హాయ్ రమేష్"
"రాత్రి బాగా నిద్ర పట్టిందా?"
ఆబ్బా, ఎకసెక్కాలు కూడానా అయ్యగారికి అనుకున్నా. పైకి మాత్రం....
"ఓ, యా"
"సరే, నేను నిర్మల్ కి ఆల్రెడీ చెప్పా, లేటయిందని కంగారు పడొద్దు, మీరెప్పుడు కావాలంటే అప్పుడు వచ్చి పికప్ చేసుకుంటా. ఇంకాసేపు నిద్ర పోతారా?"
"లేదు, మరీ లేటయితే బాగోదు. ఇంకొక అరగంటలో రాగలరా?"

అరగంటలో ఠంచనుగా నా ముందు ప్రత్యక్షమయ్యాడు రమేష్.

రాత్రి నేనూహించుకున్న రూపానికి పూర్తిగా విరుద్దం. రాగానే నవ్వుతూ చెయ్యి ముందుకు చాపాడు "హాయ్" అంటూ..

అప్రయత్నంగా చేయికలిపాను.

"i am really sorry about last night. నిజానికి మీకోసం పదింటిదాక ఎదురుచూసా, మీకోసం డిన్నర్ కూడా ప్రిపేర్ చేసా. ఎదురు చూసి చూసి ఇక రారేమోననుకొని.. అంటూ ఆగిపోయాడు.

రాత్రి పడ్డ కష్టాన్నంతా పక్కనబెట్టి, " సహాయ నిరాకరణ" ని దృష్టి లో పెట్టుకొని, ముఖం మీద నవ్వు పులుముకొని అన్నాను.

"పర్లేదు."

ఆతరువాత రమేష్ తనున్న వారం రోజులు నాకు చేసిన సహాయం నాకు అతని మీదున్న నెగటివ్ ఆలోచనల్ని సమూలంగా కాలరాయటమే కాకుండా, నిజం గా చెప్పాలంటే తన గురించి అలా ఊహించుకున్నందుకు నన్ను అనుక్షణం సిగ్గు పడేలా చేసింది. ఏదడిగినా విసుక్కోకుండా చెప్పడం, సాయంత్రం ఐదింటికి తను ఇంటికి వెళ్ళగలిగి ఉన్నా, నాకోసం, తను వెళ్ళాక నాకు ప్రాజెక్టు లో ఏ ఇబ్బంది ఎదురవకుండా ఉండటానికి, రాత్రి పదింటివరకూ ఉండి అన్ని వివరాలూ చెప్పటం... నిజానికి మా సొంత కంపనీ వ్యక్తులు కూడ అంత శ్రద్ద తీసుకోరేమో.. Hats-off to him.


ఆతరువాత తను ప్రాజెక్టు వదిలి వెళ్ళినా ఒక రెండు సంవత్సరాలవరకు కనీసం వారానికొకసారి మాట్లాడుకునేవాళ్ళం. ఆ తరువాత కారణమేదీ లేకుండానే గేప్ రావడం, అలా అలా నేనూ నా పనిలో పడి తనని మర్చిపోవటం జరిగింది. కొన్ని స్నేహాలంతే. రమేష్ కి "బాబాయ్" అనేది ఊతపదం. సరదాగా నన్నలాగే పిలిచేవాడు. ఇప్పటికి బాబాయ్ అనేపదం వినపడితే వాడే గుర్తొస్తాడు.

ఇప్పుడు ఎవరైనా ఫ్రెండ్స్ గానీ, కొలీగ్స్ గానీ ఇండియా నుంచి వస్తున్నారనే కబురు నా చెవిన పడితే వాళ్ళు ఎయిర్ పోర్టు నుండి ఇంటికి రావటానికి సరైనా ఏర్పాట్లు చేసుకున్నారా లేదా అని వాకబు చేస్తా. ఇండియా నుంచి మొదటిసారి వస్తున్న వాళ్ళయితే ఇంకాస్త జాగ్రత్తగా... ఆ అనుభవం అలాంటిది మరి..

ఒక కాంట్రాక్టరు - ఇద్దరు మేనేజర్లు

అడకత్తెర లో పోకచెక్క అంటే తెలియని దెవరికి? దానిగురించి విన్నాను, అవసరమైనప్పుడు నేనూ ఆ పద ప్రయోగం చేసాను. కాని నా పరిస్థితి ఆ పోకచెక్క లా అవ్వొచ్చని ఏమాత్రం ఊహించలేకపోయాను.

****************************************************************
నేను పని చేసే విభాగం లో నాతో కలిపి దాదాపు పదమూడు మంది ఉంటారు. నేనొక్కణ్ణే భారతీయుడిని వాళ్ళలో. అందులో నలుగురు దాదాపు ఇరవై యేళ్ళ నుంచి ఈ కంపెనీ లోనే పాతుకు పోయి ఉన్నారు.చట్టం తనపని తాను చేసుకుపోతుందన్న చందాన, సీనియారిటీ తన పని తాను చేసుకు పోవటం మూలాన, ప్రతిభ,పనితీరు ఇత్యాదివన్నీ పక్కన పెట్టబడి వీళ్ళు నలుగురూ కాల క్రమేణ మానేజర్లు అయ్యికూర్చున్నారు. ఇంతలో మా డిపార్టుమెంట్ హెడ్ కొక పెద్ద సమస్యొచ్చిపడింది. ఈ నలుగురు కాక ఈ మధ్యనే ఇంకొకతనికి కూడ సీనియారిటీ పెరిగి మానేజరయ్యే వయసొచ్చేసింది. ఇక సమయం దొరికినప్పుడల్లా మా హెడ్డు హెడ్డు తినటం మొదలెట్టాడు. డిపార్ట్మెంటులొ తిప్పి తిప్పి కొడితే ఇరవై మందిమి కూడా లేము, పని చేసే వాళ్ళు తక్కువ మానేజర్లెక్కువై నలుగుర్లో నగుబాటు అయిపోతుందేమో అని మా హెడ్డు భయం. పైగా ఆయన ఆ కంపనీ లో జేరి ఐదేళ్ళే. బయటి నుంచి వచ్చాడు, పైగా ప్రతిభ ఉంది కాబట్టి టక టకా నిచ్చెన ఎక్కేసాడు. ఎంత హెడ్డైనా ఈ ఐదుగురితో పెట్టుకుంటే పుట్టగతులుండవని తెలుసు కాబట్టి, వీళ్ళు చెప్పేది కనీసం విన్నట్టు నటిస్తాడు, చేసినా చేయకపొయినా. ప్రస్తుతానికి ఈ ఐదో అతనే మా హెడ్డు కున్న పెద్ద సమస్య. సరే, ఎవరినన్నా వెతికి ఈయన కింద వేసి మానేజర్ని చేసేద్దామంటే ఆయన చేసే పని ఇంకెవరూ చెయ్యరు డిపార్టుమెంట్లో. ఆయన పనిచేసే సాఫ్ట్ వేర్ కూడా బిల్గేట్స్ బేసిక్ రాసినప్పటి నాటిది. ఆలోచించి ఆలోచించి చివరికి బయట నుంచి కొత్తగా ఒకరిని రిక్రూట్ చేసుకొని మరీ ఈయన కింద వేసి పడేద్దామన్న నిర్ణయానికొచ్చేసాడు మా హెడ్డు. ఒకానొక దుర్దినాన ,ఆయన అలా తల ఏటవాలుగా పెట్టి గాల్లోకి చూస్తూ (బహుశా) ఈ సమస్య గురించే ఆలోచిస్తున్న సమయాన, కాంట్రాక్టరునైన నేను, ఏదో పని ఉండి ఆయన దగ్గరకి వెళ్ళటం, నన్ను చూడగానే ఒక వెయ్యి క్యాండిల్స్ బల్బు ఆయన్న బుర్రలో వెలగటం, నన్ను ఆ కొత్త మానేజరు కింద వెయ్యటం జరిగింది. నేను అదే డిపార్టుమెంటులో రెండేళ్ళ నుంచి పనిచేస్తున్నా ఈ కొత్త మానేజరు పేరు తప్ప ఇంకేమి తెలీదు. ఆ పేరు కూడా ఎందుకు కనుక్కున్నానంటే రోజూ పొద్దున్నే "గుడ్ మార్నింగ్" కి , సాయంత్రం వెళ్ళేటప్పుడూ "హవ్ ఎ గుడ్ వన్" కి పేరు అవసరం కదా, అందుకు. అసలు ఆయన ఏపని చేస్తాడొ ఎవరికీ తెలీదు. వీక్లీ మీటింగుల్లో కూడా ఒక మూలన కూర్చుంటాడు, ఏమీ మాట్లాడడు.

అసలు కధ ఇప్పుడే మొదలయింది.కొద్దికాలం క్రితం కొత్తగా మేనేజరయిన ఆ నలుగురిలో ఒకతను చేసే పనికీ,నాపనికీ కొద్ది పాటి బాంధవ్యముండటం తో ఆయన నాకు De Facto మేనేజరు అయి కూర్చున్నాడు. పాపం చాలా మంచతను. ఎక్కువగా ఎవరితోనూ మాట్లాడడు. పనేలోకం. ఆయనకి, నాకు స్వభావ రీత్యా కూడా పోలికలుండటం తో మా ఇద్దరికి సయోధ్య బాగా కుదిరింది. నేను ఈ కంపనీ లోకి వచ్చినప్పటి నుంచి ఆయన తోనే నా పని. ఇప్పుడు నన్ను ఈయన దగ్గర్నుంచి పీకి సదరు కొత్త మేనేజరు కింద వేసినా అది పేరుకి పేపరుపై మాత్రమే. పని పరంగా గాని, ఇంకేరకంగా గాని ఏ విధమైన మార్పూ లేదు నాకు.

ఈ ఆనందం ఎన్నో రోజులు నిలవలేదు నాకు. ఓ శుభోదయాన కొత్త మేనేజరు నుంచి నాకొక ఈ-మెయిల్ వచ్చింది. దాన్ని తర్జుమా చేస్తే ఇలా ఉంటుంది..

"డియర్ ఉమా, నాకు తెలుసు నువ్వో మంచబ్బాయివి అని. దయచేసి ఇక నుంచి నువ్వు చేసే పనులు, చెయ్యబోయే పనులు మరియు చేస్తున్న పనులు అన్నీ మూడు రకాలుగా విడగొట్టి ఒక లిస్ట్ చేసి నాకు పంపు. అలానే ఇకనుంచి నువ్వు పంపే ప్రతి ఈ-మెయిల్ నాకు సిసి చేస్తే నేను చాలా సంతోషిస్తాను."

చాలా మంది లాగానే నాక్కూడా పనుంటే కుమ్మెయ్యడం తెలుసు గాని, సదరు పనిని నాలుగు వాక్యాల్లో పేపరు మీద పెట్టమంటే మనసు మొరాయిస్తుంది. అంత అవసరమా అనే ఒక బలమైన ఆలోచనతో నా చేతి వేళ్ళకి పక్షవాతం వచ్చినట్టవుతుంది. అధికారిక రహస్యాల చట్టం కింద కుదర్దు అని చెప్పొచ్చు ఈయనకి. కానీ దాన్ని సొంత మేనేజరు మీదే ప్రయోగిస్తే ఇంకేమైనా ఉంటుందా?మనసు రాయి చేసుకొని ఆయన అడిగింది పంపాను. ఏ మూలో కొద్దిపాటి నిర్లక్ష్యం, "ఆ.. ఈయనకి నేను చేసే పనులు ఏం తెలుసునని , పేద్ద.. " అని. నా ఊహ నిజమే. ఆయనకి ఏం తెలీదు. అందుకే టక్కున నాకు రిప్లై వచ్చింది, ఇమ్మీడియట్ గా నువ్వు నాకొక మూడు గంటలు టైము కేటాయించి అసలు నువ్వేం పనులు చేస్తావో నాకు సవివరం గా చెప్పు అని. నాకు గుండె ఆగి నంత పనయింది. ఒక్కక్షణం ఉద్యోగానికి రాజీనామా ఇచ్చేస్తే అనిపించింది. సరే, ఎలాగోలా మూడుగంటలు కష్టపడి ఆయనకి 1950 ల నాటి జపనీస్ సినిమా చూపించాను, నా సొంత సబ్ టైటిల్స్ తో..

ఇదిలా ఉండగా, ఒకరోజెందుకో సెలవు పెట్టాలనిపించింది. ఎందుకంటారా? అబ్బే ఊరికే. మరీ కారణం కావాలి అంటే ఇదుగో వినుకోండి, "అందరికీ పనులుండి ఆఫీసులకెళ్ళే రోజు మధ్యాహ్నం ఒంటి గంటకి మా ఇల్లు ఎలా ఉంటుందో చూద్దామని". పొద్దున్నే లేచి మెయిలు పంపా. పంపిన అరగంటకి గాని గుర్తు రాలేదు అలవాటు ప్రకారం మెయిలు మా పాత మానేజరుకి పంపాను అని. మరుసటి రోజు కొద్దిగా భయపడుతూనే వెళ్ళాను ఆఫీసుకి. మా హెడ్డూ, పాత మానేజరు, కొత్త మానేజరు ల జుట్లు రేగిపోయున్నాయ్. నాకు పంపాల్సిన మెయిలు నీకెందుకు పంపాడు అని ఇద్దరు మానేజర్లు జుట్లు పట్టుకొని, పనిలోపని గా వెళ్ళి మా హెడ్డు జుట్టు పట్టుకున్నారట. నేనెళ్ళి పోతే ఇంతలా పని చెసేవాడూ దొరకడం దుర్లభం అనే ఒక్కగానొక్క కారణం చేత మా హెడ్డు నాకు సవినయం గా మనవి చేసుకున్నాడు ఇకనుంచి జాగ్రత్త గా ఉండమని.

అందరు మానేజర్లు పనున్నా లేక పొయినా రెగ్యులర్ గా టీం మీటింగులెట్టుకుంటారని ఈయనకెలా తెలిసిందో గాని, ఒకరోజు పొద్దున్నే మీటింగ్ రిక్వెస్టు కనపడింది నాకు. దాన్ని మన్నిస్తూ ఎప్పుడా అని చూసా. ప్రతి మంగళ వారం పొద్దున్న పది నుండి పదకొండున్నర వరకు. ఏదో ఒక్కసారికి అంటే జపనీస్ సినిమా చూపించా గాని ప్రతివారం గంటన్నర పాటు అంటే?

ఆరోజు మంగళవారం. భయ భయం గా అడుగుపెట్టా పదింటికి కాన్ ఫరెన్స్ హాల్లోకి. అంతపెద్ద హాల్లో మేమిద్దరమే.ఇక మొదలయింది ఆయన మాటల ప్రవాహం. ఆయన మాట్లాడిన వాటిలో మచ్చుకి కొన్ని.

పొయిన వీకెండు ఏమిచెసావు?

నీ ఇంట్లో కుక్క పిల్లి లాంటి పెంపుడు జంతువులున్నాయా??
మీ ఇండియా వాళ్ళ ఆహారపుటలవాట్లేంటి?

నీకు అమెరికా నచ్చిందా?నచ్చితే ఎందుకు?నచ్చనివి ఎమిటి?

నువ్వు మీ ఇంటి బయట పెరిగిన గడ్డి ప్రతివారం పీకుతావా లెక అప్పుడప్పుడూనా?అప్పుడప్పుడయితే ఎప్పుడెప్పుడు?

ఇలా ఉంటాయి. పైవన్నీ ఏక వాక్యాలేగా అనుకుంటున్నారేమో, ఒక్కొక్క దానిమీద దాదాపు అరగంటకు తగ్గకుండా చర్చలూ, కొద్దోగొప్పో వాదోపవాదాలూ అన్ని ఉంటాయ్.ఈమధ్యే నాకు ఆయన గురించి ఒక భయంకరమైన నిజం తెలిసింది. నేను ఆయన క్యూబ్ కి వెళ్ళినప్పుడల్లా డెస్కు మీద ఒకాయన ఫోటో కనపడేది. నాకు అర్ధం కాక పొయినా నేనేమి అంత గా పట్టించుకోలేదు. ఇంతకీ నాకు తెలిసిన ఆ నిజం ఏమిటంటే సదరు ఫొటో లో ఉన్నాయనా నా కొత్త మానేజరు భార్యా భర్తలట(?). మీకో విషయం చెప్పనేలేదు. ఆ మీటింగుల్లో అంత సరదాగా మాట్లాడే వాడల్లా, ఏదైనా పని విషయం లోకి వస్తే నే చెప్పేది వింటూ నావైపే చూస్తూ ఉంటాడు కన్నార్పకుండా. నాకది కొద్దిగా ఇబ్బందిగా ఉంటుంది. ఆయనకి నే చెప్పేది అర్ధం అవుతుందా లేదా అనేది నాకర్ధమయ్యేది కాదు. పై విషయం తెలిసాక ఎందుకో కొద్దిగా భయం కూడా కలిగేది మొదట్లో.తరువాత్తరువాత ఆయన చూపు తీరే అంత అని సరిపెట్టుకున్నాను( అది ఆయనిష్టం కాబట్టీ మరియు నేను వ్యక్తిగత స్వేచ్చకి చాలా విలువనిస్తాను కాబట్టీ దీని గురించి ఎక్కువగా రాయదల్చుకోలేదు.)

ప్రస్తుతానికి ఆ పాత,కొత్త మానేజర్ల మధ్య వైరం పతాక స్థాయికి చేరింది.ఏదైనా పని చేయాలంటే పనికి మించి వీరిద్దరిని దృష్టిలో పెట్టుకొని చాలా కసరత్తు చేయాల్సొస్తోంది నాకు. నేను పంపించిన మెయిలు, నా సెలవు, అదీ ఇదీ అనికాదు, ప్రతిదీ పచ్చగడ్డే. పాతాయన్ని దూరం చేసుకుంటే పని కష్టం, కొత్తాయన్ని దూరం చేసుకంటే ఉద్యోగధర్మానికి విరుద్దం.

ఈమధ్యేంటో మా హెడ్డు నాకు ఎప్పటికంటే చాలా చాలా సంతోషంగా కనిపిస్తున్నాడు.