డాక్టర్ సానియా మీర్జా

Friday, December 12, 2008

(ముందుగా బ్లాగర్లందరికీ ఈ ఆదివారం తెలుగు బ్లాగర్ల దినోత్సవం సందర్భం గా నా శుభాకాంక్షలు. )
ఈరోజు ఈనాడు లో ఒక వార్త చదివాను. భారత టెన్నిస్ ఆశాకిరణం సానియా మీర్జా కి గౌరవ డాక్టరేటు ప్రదానం చేసారు అనేది ఆ వార్త సారాంశం. ఆ వార్త చదవగానే నాకొచ్చిన మొట్టమొదటి ఆలోచన అసలు ఈ గౌరవ డాక్టరేటు ని ఏ ప్రాతిపదిక మీద ప్రదానం చేస్తారు? ఆయా రంగాలలో విశేష కృషి చేసినవారికా?ఏవైనా విజయాలు సొంతం చేసుకున్న వారికా?లేక సదరు వ్యక్తుల పేర్లు మీడియాలో హోరుమని కొన్నాళ్ళ పాటు వినిపిస్తే చాలా?


వ్యక్తి గతంగా ఆమె సాధించిన విజయాలేమీ నాకు స్ఫురణకు రావటం లేదు. నాకు గుర్తుండి ఏదో ఒక గ్రాండ్ స్లాం లో ఆమె నాలుగవ రౌండ్ కి చేరుకుంది.గ్రాండ్ స్లాం టోర్నమెంట్లలో అదే ఆమె అత్యుత్తమ ప్రదర్శన.ఆదపాదడపా ఏవో చిన్నా చితకా విజయాలు తప్పితే కెరీర్ టైటిల్స్ కూడ పెద్దగా ఏమీ లేవు.ఆమె చెప్పుకోదగ్గ ప్రదర్శన చేసి ఏవో కొన్ని ఆశలు రేకెత్తించేలోగా పిడుగులాంటి వార్త వింటాం ,గాయాల బారిన పడిందనో, ఫిట్నెస్ సరిగాలేదనో.ఆమెను స్పూర్తిగా తీసుకొని మరికొంత మంది టెన్నిస్ ఆటగాళ్ళు తయారయ్యారు అనేచిన్నపాటి సంతృప్తి తప్పితే ఆమె భారత టెన్నిస్ కి ఒరగ బెట్టిందేమీ లేదనిపిస్తుంది.నాకు ఇంకొక చిరాకు కలిగించే విషయం ఆమె టెన్నిస్ క్రీడాకారిణి అయ్యుండీ, టెన్నిసేతర కారణాలతో వార్తల్లో ఉండటం. వ్యక్తిగతం అని సరిపెట్టుకుందామనుకున్నా, కోర్టుల్లొ చెప్పుకొదగ్గ విజయాలు లేకపోవటం విమర్శలకు ఊతమిస్తోంది.



పెద్ద పెద్ద టోర్నమెంట్లలో మొదటి రౌండ్ దాటడం,అభిమానులంతా "హమ్మయ్య, ఒక గండం గడిచింది" అని ఊపిరి పీల్చుకొనేలోపు రెండవ రౌండ్లో ఆమె చేతులెత్తేయడం.కెరీర్లో పెద్దగా ఏమీ సాధించకుండానే,టెన్నిస్ అకాడెమీ పెట్టి కోచింగ్ ఇస్తానని రాష్ట్రప్రభుత్వానికి ఆర్జీ పెట్టుకోవడం,మకాం దుబాయి కి మారుస్తాననడం లాంటివి భారత టెన్నిస్ ప్రియులకు కొద్దిగా కష్టం కలిగించేవే. మీడియా అత్యుత్సాహం ఇబ్బంది కలిగించేదే అయినా,వారడిగిన ప్రశ్నలకు చిరాకుపడి సమావేశం మధ్యలోనే లేచెళ్ళి పోవడం ఈమెకే చెల్లింది.


ఆటలో వత్తిడి ఉంటుంది.దాన్ని జయించడం అంత ఈజీ కాదు.అందునా దాదాపు వంద కోట్ల మంది ఆశల్ని మోస్తున్నప్పుడు,ఓడినా గెలిచినా అత్యుత్సాహాన్ని ప్రదర్శించే మీడియా చూస్తున్నప్పుడు,అది ఇంకాస్త ఎక్కువే ఉంటుంది. దాన్ని జయించినవారే నిజమైన ఛాంపియన్.


సానియా ఆటని చూడాలని ఎప్పటినించో అనుకోగా పోయిన సంవత్సరం ఆ కోరిక తీరింది. 2007 బేంక్ ఆఫ్ వెస్ట్ టోర్నమెంటు. ఫైనల్స్ , మన సానియా మీర్జా, అన్నా చక్వతద్జే ల మధ్య. అప్పటికి సానియా ఒక మాదిరి విజయాలతొ మాంచి ఊపు మీద ఉంది. ఆట ఒక్కక్షణం కూడా మిస్ కాకూడదనే ఉద్దేశ్యం తో కాఫీ ముందే కలుపుకొని, మధ్యలో ప్రకటనలు వచ్చినప్పుడు చదవటానికుంటుందని ఒక పుస్తకం పెట్టుక్కూర్చున్నాను. మొదటి సారి ఆమె ఆట చూడటం కాబట్టి నా మనసు మనసులో లేదు. ఆట మొదలయింది. చూస్తున్నానే గానీ ఆమె ఆటలో ఏదో తేడా. మిగతా అంతర్జాతీయ ఆటగాళ్ళలో వెదికినా కనపడని లోపం ఈమెలో కొట్టొచ్చినట్టు కనపడుతోంది.కాసేపటికి అర్ధమయింది, గెలవాలనే పట్టుదల, కసి కాగడా వేసి వెతికినా ఆమె మొహంలో ఎక్కడా లేశ మాత్రమైనా లేదని.ఒక టొర్నమెంటు ఫైనల్స్ ఆడుతున్నానని, ఇంకొక్క అడుగు జాగ్రత్తగా ముందుకు వేస్తే టైటిల్ తన సొంత మవుతుందనే అలోచనేమాత్రం లేనట్టు ఆడుతొంది. ఈ విషయం లో లియాండర్ పేస్ చాలా బెటరు. పాయింటు పాయింటు కీ గెలవాలనే తపన,భారత దేశానికి ప్రాతినిధ్యం వహిస్తున్నననే స్పృహ అనుక్షణం కనపడుతుంది నాకు ఆయనలో.సరే,నాకొచ్చిన ఆలోచన ఆ టివీ కామెంటేటరుకు కూడా వచ్చినట్లుంది, ఆట మధ్యలో కొద్ది పాటి విరామం దొరికితే ఆమె మైకు పట్టుకొని ఆట చూస్తున్న సానియా వాళ్ళమ్మ దగ్గరికెళ్ళి ఇలా అడిగింది.

(మక్కీకి మక్కీ సంభాషణ నాకు గుర్తు లేదు గాని, దాని సారాంశం మాత్రం ఇదే)..

"ఇది టొర్నమెంటు ఫైనల్ కదా, కొంచెం కష్టపడితే టైటిల్ సానియా సొంతం, కానీ తను ఆ ధ్యాసే లేనట్టు ఆడుతొంది"

""

"తనకేమైనా గాయాలున్నాయా, ఫిట్నెస్ సరిగాలేదా?"
"అదేమీ లేదు, షి ఈజ్ జస్ట్ ఫైన్."

"మరెందుకలా ఆడుతోంది?"

"బహుశా ఫైనల్స్ వరకు వచ్చానుకదా అదేచాలనుకుందేమో?"

టీవీ కామెంటేటర్ ఇంకేమీ మాట్లాడకుండా తన బాక్సు దగ్గరకెళ్ళి, తన సహ కామెంటేటర్ని అడిగింది.

"సానియా వాళ్ళమ్మ అన్నది నీకేమైనా అర్ధం అయిందా, అదేమిటి?ఫైనల్స్ వరకు వస్తే చాలా? గెలవాల్సిన అవసరం లేదా?"

"ఏమో నాకూ అదే అర్ధం కాలేదు" అన్నాడు రెండో కామెంటేటరు.

నాకయితే మాత్రం "హమ్మయ్య, ఈమాత్రం ప్రదర్శన చాలు, ఇక ఇండియాలో విమర్శకుల నోళ్ళు మూయించొచ్చు" అన్నదే సానియా, సానియా వాళ్ళమ్మ మనసుల్లో ఉన్నట్టనిపించింది.

మీలో కొంతమంది ఊరికే విమర్శించటం కాదు,ఆడితే తెలుస్తుంది అందులోని కష్టం అనుకోవచ్చు. స్వతహాగా టెన్నిస్ ప్రియుణ్ణి, కొన్నేళ్ళుగా ఆమె ఆట గురించి వింటున్న వాణ్ణి, ఈక్వేషను లో ఏదో తేడా ఉంది అని అనిపించింది కాబట్టి రాస్తున్నాను.

సరేగానీ, ఇంతకీ ఈ డాక్టరేటు ల సంగతేమిటి? అసలు ఇవి ఏ ప్రాతిపదిక మీద ఇస్తారు? ఎందుకిస్తారు మీకేమయినా తెలుసా? అరకొర విజయాలతో మరీ ఇరవై రెండేళ్ళకే సానియా డాక్టరయి కూర్చుంది. ఇప్పుడేమో గానీ కొన్నేళ్ళ క్రితం మన యూనివర్సిటీలు పోటీలుపడి మరీ సత్కరించాయి మన మహానటుల్ని గౌరవ డాక్టరేట్లతో. నాకయితే ప్రస్తుతానికీ గౌరవ డాక్టరేట్లో మరీ అంత గౌరవించాల్సిందేమీ లేదనిపిస్తొంది.


PS: నా అభిమాన నటుడు వేణుమాధవ్ కి ఎవరైనా డాక్టరేటు ఇస్తే చూడాలనుంది.





నా తెలుగు సినీదర్శకులు

Tuesday, December 9, 2008

సరదాగా రాసుకున్న టపా ఇది.


నేను ఎవరైనా సినీ దర్శకుడిని గుర్తుచేసుకుంటే అసంకల్పితంగా, ఒక సినీ ప్రేక్షకుడిగా, చటుక్కున నాకు స్ఫురణకి వచ్చే అంశాన్ని ఆయా దర్శకుల పేర్లతో జోడించి రాసాను. మీకు నే రాసినది గాక ఇంకేమైనా గుర్తుకొస్తే మీ చూపలాంటిది అనుకొని సరిపెట్టుకోండేం?

బి. విఠలాచార్య: మాయలూ, మంత్రాలూ , రాకుమారుడూ-రాకుమారి

కె. విశ్వనాధ్ : మొహంలో అవసరమైన దానికన్నా ఎక్కువ సాత్వికత

మణిరత్నం: అందమైన కేమెరా

రాం గోపాల్ వర్మ : జులపాల జుట్టు రౌడీలు, హింస తో కూడుకున్న చీకటి

జంధ్యాల : మధ్యతరగతి ఇళ్ళు, అందమైన తిట్లు, వైజాగ్

రేలంగి నరసిఁహారావ్: సాదా సీదా మధ్యతరగతి మనుషులు

బాల చందర్: విప్లవ ధోరణిలొ సాగే ప్రేమకధలు

ఈ.వి.వి సత్యనారాయణ: అందాల ఆరబోత తో కూడిన హాస్యం

చంద్రశేఖర్ యేలేటి: వైవిధ్యం, వైవిధ్యం, వైవిధ్యం... వెరసి ఉలిపికట్టె

వంశీ: యాసతో కూడిన హాస్యం, మూడు నిముషాల పాటకి మూడొందల ఫ్రేములు

శంకర్: అవినీతి, ఒక మెలోడీ,ఒక ఫాస్ట్ బీట్ , ఒక జానపద పాట, హింస

కృష్ణవంశీ: రంగు రంగుల ముగ్గులు, అవసరమైన దానికన్న ఎక్కువ నోరు చేసుకొనే హీరోయిన్లు, తడిసిన తలలతో హీరోలు

వి. వినాయక్ : ఫ్యాక్షనిజం

గుణశేఖర్: భారీ సెట్టింగులు

కోదండరామిరెడ్డి: చిరంజీవి, యండమూరి, ఇళయరాజా, లోక్ సింగ్ (ల కాంబినేషన్ )

యస్.వి. కృష్ణారెడ్డి: చిన్నపిల్లల హాస్యం

టి.కృష్ణ: తిరుగుబాటు

త్రివిక్రం శ్రీనివాస్: ప్రాస తో కూడిన ప్రయాస

బాపు: పదారణాల తెలుగుదనం,కొంటె చూపులూ, పెదవి విరుపులూ, పొడవాటి జడ ఇంకా చాలా...

రాఘవేంద్రరావు : అవసరమా? ఆహ, అవసరమా అని అడుగుతున్నా..

నే చదివిన ఒకానొక మంచి కధ

Tuesday, December 2, 2008

నేనప్పుడప్పుడూ అనుకుంటూ ఉంటాను,నేను నా చిన్నప్పటినుంచి ఇప్పటివరకూ ఎన్ని సినిమాలు చూసిఉంటాను? అని. నాలుగొందలు? ఆరొందలు? వెయ్యి? అమ్మో వెయ్యా? అన్నుండవు. ఏమో లే,తెలుసుకొని చేసేదేముంది.
మొన్నీమధ్య అదేరీతిలో ఇంకొక ఆలోచనొచ్చింది. చిన్నప్పటినుంచి ఇప్పటివరకు ఎన్ని కధలు చదివి ఉంటాను అని.వెయ్యేం ఖర్మ ఆపైన ఇంకో వెయ్యి కూడా వేసుకోవచ్చు అనిపిస్తుంది.సరే మరి, ఆ చదివిన వాటన్నిటిలోకల్లా మంచి కధ ఏది? చాలా కష్టమైన ప్రశ్న. ఎందుకంటే చదివిన వాటిల్లో ముప్పాతికొంతు అసలు గుర్తేలేవు కనుక.ఈ ఇంటెర్నెట్ పుణ్యమా అని ఇప్పటికీ రెగ్యులర్ గా ఆన్లైన్లో దొరికిన కధనల్లా చదువుతూనే ఉన్నా. వాటిల్లో నాకు బాగా నచ్చిన కధ శ్రీరమణ గారి "బంగారు మురుగు". మొట్టమొదటసారి ఆ కధని చదివేటప్పుడు కధ చివరకు రాగానే మనసంత ఏదో దిగులుగా అయిపోయింది. ఆ కధని ఆరొజే దాదాపు ఏ పదిసార్లో చదువుకొని ఉంటాను.అంత బాగా నచ్చింది నాకా కధ. నేను ఆన్ లైన్లో రాసిన మొట్టమొదటి కామెంటు కూడా ఆ కధకే. ఆతరువాత నేను చేసిన పని ఆ కధని ప్రింటవుటు తీసుకోవడం.ఈ నాలుగేళ్ళలో ఆ కధని ఎన్నిసార్లు చదివానో లెక్కేలేదు.
ఇక కధ విషయానికొస్తే ఇది ఒక బామ్మా మనవళ్ళ కధ. ఏదొ చాదస్తపు బామ్మ కాదు. ఎందుకు పుట్టామో చెపుతుంది, ఎలా బ్రతకాలో చెప్తుంది, ప్రేమంటే ఏమిటొ చెప్తుంది, సాటి ప్రాణి మీద దయలేని దైవభక్తి ఎంత నిరర్ధకమో చెప్తుంది,త్యాగమంటే ఏమిటో చెప్తుంది. చిట్టచివరిగా ఈ కధ అందరికీ తమ అమ్మమ్మల్నో, నానమ్మల్నో గుర్తు చేస్తుంది.
చక్కటి కధ. ఎక్కడా ఆగకుండా అలా చదివించే కధనం. ఇది శ్రీరమణ గారు రాసిన మొట్టమొదటి కధ అంటే నమ్మబుద్ది కాదు.
సరె, ఇక్కడ ఆకధ మీకోసం.


P.S: ఆ కధ కింద వచ్చిన కామెంట్లలో ఒకరు శ్రీరమణ గారు రాసిన "షోడానాయుడు" కధ గురించి ప్రస్తావించారు. మీకెవరికైనా ఆ కధ ఎక్కడైన ఆన్లైన్లో కనపడితే వివరాలిచ్చి పుణ్యం కట్టుకోగలరు.

 
అనంతం - by Templates para novo blogger