వయసు ముచ్చట్లు

Monday, June 8, 2009

వెకిలితనానికీ, అవకాశవాదానికీ తావివ్వని అమాయకత్వం మూర్తీభవించిన వయసది. ఆ భావనల పరంగా అ ఆ లు దిద్దుకుంటున్న అందమైన వయసది..
********************************************************************

మొదట్లో అస్సలు అర్ధమయ్యేది కాదు.

వారంలో కనీసం ఒక్కసారైనా అమ్మకానీ నాన్నకానీ ఆ మాట అంటూనే ఉండేవారు. అప్పుడప్పుడు కోపం వచ్చేది కూడా. ఏమీ అనలేని అశక్తతతో కోపంగా విసవిసా మేడమీదకి వెళ్ళి, ఎత్తైన ఆ పిట్టగోడ మీద తలవాల్చి ఆ ఎదురుగా కనిపించే గుడి గోపురాన్నీ, సాయంత్రాలైతే ఆ గుళ్ళోంచి వినపడే పాటల్నీ వింటూ "ఇప్పుడు నేనేం చేసాననీ" అంటూ నన్ను నేనే ప్రశ్నించుకొనేవాణ్ణి. కోపం తగ్గటానికి కొంత సమయం పట్టేది. అప్పుడప్పుడు ఎంతసేపటికీ నేను కిందకి రాకపోతే నాన్న మేడమీదకి వచ్చేవాడు ప్రేమగా "చిన్నోడా ఇక్కడేం చేస్తున్నావురా" అని పిలుస్తూ.

ఎంత ప్రేమగా పిలిచినా వారన్న ఆ మాట గుర్తొస్తే ఉక్రోషం కట్టలు తెంచుకొనేది. ఎంతమాటన్నారు?

చదువు మీద శ్రద్ద తగ్గిపొతోందట. నాకైతే అలా అనిపించటంలేదు. నాకొచ్చేమార్కుల్లో ఏమాత్రం తేడా లేదు.కనీసం మార్కులు ఎన్నివస్తున్నాయో కూడా తెలుసుకోరు.మాట మాత్రం అనేస్తారు.

ఈమధ్య గమనిస్తూనే ఉన్నాను వీరి ప్రవర్తన. అక్కయ్య ఫ్రెండ్స్ ఎవరైనా ఇంటికి వస్తే నన్ను మాట్లాడనిచ్చేవారు కాదు. కళ్ళతోనే సైగ చేసేవారు లోపలికెళ్ళు అని. ఒక చెవి ఇటేసి వాళ్ళ మాటలు వింటానని అనుకునేవారో ఏమో ఇటు ఇంటికి ముందు వైపున్న పంచలోకీ వెళ్ళనిచ్చేవారు కాదు. ఇక లోపల మిగిలింది ఆ వంటగదే. ఏదో ఒక పుస్తకం చదూకుంటూనో, గిన్నెలమీద మూతలు తీసి ఏగిన్నెలో ఏముందో చూస్తూనో, లేదా పాలగిన్నె అల్మరాలో పెట్టడం మర్చిపోయారేమో, అదృష్టాన్ని పరీక్షించుకుందాం అని ప్రతి పావుగంటకోకసారి కిటికిలోంచి వంటగదిలోకి దూరే ఆ బుర్ర తక్కువ పిల్లి తల నిమురుతూనో,"వీల్లెప్పుడెళ్ళిపోతారురా బాబూ" అనుకుంటూ భారంగా సమయం వెళ్ళబుచ్చేవాడిని.

అప్పుడప్పుడు ఆ వంటగది పక్కనే ఉన్న గొడ్లచావిడిలోకెళ్ళి కొమ్మిసిరే అలవాటులేని ఆ చిన్నగేదె పక్కనే నిలబడి, దాని తలనిమురుతూ, దాని అరమోడ్పు కన్నులు చూసి ముచ్చటపడుతూ సమయం గడిపేవాడిని.

అప్పటి నావయసు ఏ పద్నాలుగో..పదిహేనో..

********************************************************************************************************************************
నాలో ఆ ఆలోచనలు ఎలా మొదలయ్యాయో, ఎప్పుడు మొదలయ్యాయో అస్సలు గుర్తు లేదు. వాటి క్రమం మాత్రం బాగా గుర్తుంది. చాలామందికిలాగే నాలోనూ ఆ ఆలోచనలకు పునాది సినిమాల ద్వారానే పడింది.

మా ఇంటినుంచి స్కూలు దాదాపు మూడుకిలోమీటర్లు ఉండేది. పెద్దబజారు, దాన్ని దాటితే కన్యకాపరమేశ్వరి గ్రంధాలయం. తరువాత వరుసగా పండ్లకొట్లు. వాటిని దాటి కుడివైపు సాలివారివీధి వైపు తిరగ్గానే మూలమీదే ఉండే రైసుమిల్లూ, దాని తాలూకు పెద్ద గోడమీద అంగుళం కూడా ఖాళీ లేకుండా సినిమా పోస్టర్లు.నవ్వుతూ తుళ్ళుతూ మాటలు చెప్పుకుంటూ వెళ్ళేవాళ్ళం కాస్తా ఆ పోస్టర్ల దగ్గరికొచ్చేసరికి గంభీరంగా మారిపోయేవాళ్ళం.ఒకరికి తెలీకుండా మరొకరం వాటివైపు దొంగచూపులు చూసేవాళ్ళం. ఆ సినిమాల పేర్లు కూడా విచిత్రంగా ఉండేవి. ఒక్కణ్ణే ఆ దారెంట వెళ్తుంటే నన్నెవరూ చూడటంలేదు కదా అని నిర్ధారించుకొని ఇంకాస్త పరీక్షగా చూసేవాడిని. అదేమిటో ఆ పోస్టర్లలో అందరి చూపులు కలిసేచోట ఒక చిన్న దీర్ఘ చతురస్రం ఉండేది. లేదా ఈ సినిమా పలానా ధియేటర్లో చూడొచ్చు అని తెలిపే ఆ ధియేటర్ తాలూకు స్లిప్పు అంటించి ఉండేది. నా దొంగచూపులన్నీ అక్కడికే. నేను అలా దొంగతనంగా చూసేవాణ్ణా, నాలాగే ఎవరైనా చూస్తూ పట్టుబడితే మాత్రం వారిని నలుగురిలో బాగా ఆటపట్టించేవాడిని. నాలోని హిపోక్రసికి అది తొలిమెట్టేమో.

ఉదయం ఆటగా మాత్రమే నడిచే అటువంటి సినిమా ఒకటి చూసి బయటికివస్తూ ఎవరికంట్లోనో పడ్డ సత్యవతి వాళ్ళ అన్నయ్య బాలు గురించి మేము చాలా రోజులు కథలు కథలుగా చెప్పుకున్నాం. చెడిపోవటం అనే పదానికి అర్ధం తెలీకుండానే మేమందరం తీర్మానించేసాం వాడు చెడిపోయాడని.( ఈ చెడిపోవటం అంటే ఏమిటని అడక్కండి, పెద్దలనోట రోజూ వినపడే మాట అది. అంతకుమించి ఇంకేమీ తెలీదు). ఈ బాలూ గాడు ఎప్పుడు ఎదురుపడ్డా ఆ పోస్టర్లను చూసినంత ఆసక్తిగా వాడి వైపు చూసేవాళ్ళం. వాడెదురుగానే మాలోమేము ముసిముసి నవ్వులు నవ్వుకోనేవాళ్ళం. పాపం వాడికి అర్ధమయీ అవనట్టు ఉండేది.

ఆ సినిమాలని వదిలేస్తే, మామూలు సినిమాల పరంపరలో నాకు బాగా గుర్తున్న వాల్ పోస్టరు "సీతాకోకచిలుక". గులాబిరేకుల కింద కప్పబడిఉన్న ఆ హీరో హీరోయిన్ల ఆఛ్చాదన లేని భుజాలు చూస్తే చిలిపి ఊహలేవో రేగేవి. అంతలోనే సిగ్గూ, దాంతోపాటు నన్నెవరైనా చూస్తున్నారేమో అనే భయమూ నన్ను కప్పేసి ఆ చిలిపి ఊహల్ని ఆమడ దూరం తరిమేసి నా అడుగులు అక్కడినుండి వడి వడిగా పడేలా చేసేది.

అప్పట్లో ఇంగ్లీషు సినిమాలు ఉదయం ఆట మాత్రమే ఆడేవి. రోజర్ మూర్, షాన్ కానరీ నటించిన జేమ్స్ బాండ్ చిత్రాలూ, క్రిస్టోఫర్ రివ్ సూపర్ మాన్, ఎంటర్ ది డ్రాగన్లూ, షావాలిన్ టెంపుళ్ళూ , కింగు కాంగులూ గట్రా అన్నమాట.ఇక ఆ సినిమాల విషాయానికొస్తే వాటిల్లో అక్కడక్కడా కనపడే ఆ ఇంగిలీషు ముద్దులు నాకు వింతగానూ, ఆసక్తిగానూ, అదేటైములో నన్నెవరైనా గమనిస్తుంటే లేని కంపరాన్ని మొహంలో తెచ్చిపోట్టుకొనే విధంగానూ ఉండేవి. సినిమా అయిపోయాక మా అన్నయ్యో లేక ఆయన ఫ్రెండ్సో సినిమా ఎలా ఉందిరా అంటే "చాలా బావుంది గాని మధ్య మధ్యలో ఆ సీన్లేంటి చంఢాలంగా ? " అనేవాడిని మరీ అమాయకంగా. మంచిబాలుడు అనిపించుకోవాలనే నా తాపత్రయం నాది మరి.

హిందీ నేర్చుకున్నాను కాబట్టి హిందీ సినిమాలు కూడా విరివిగా చూసేవాడిని. ఆ పరంపరలో రాజ కపూర్ "రాం తేరీ గంగా మై లీ","బాబీ" చూసిన రోజుల్లో బుర్ర హీటెక్కి చదువు షార్ట్ సర్క్యూట్ అయి, చదువుతున్న పుస్తకం మూసేసి మరీ ఆలోచనల్లో మునిగిపోయేవాడిని.ముఖ్యంగా "రాం తేరీ ..." లో ఆ పాట.ఇప్పటి సెన్సారు ప్రకారం కూడా అలా సినిమాకి సెన్సారు సర్టిఫికేట్ రావటం కష్టం. ఏదయితేనేం, దాదాపు ఒక రెండుమూడేళ్ళు నా ఆలోచనల్లో అంతర్భాగమైపోయారు ఆ ఇద్దరు హీరోయిన్లు (మందాకిని అండ్ డింపుల్ కపాడియా). అలానే టార్జాన్ సినిమాలో కిమీ కట్కర్ కూడా కలలో "అబ్బ చదివింది చాల్లేద్దూ కాస్త పక్కకు చూడుగురూ" అనేసింది నాతొ. "బాబీ" తరువాత "జాన్ బాజ్" లో డింపుల్ కూడా నాతో ఒకాటాడుకుంది.


ఈ కలవరింతలూ, పలవరింతలతో కూడిన నా అనుమానాస్పద ప్రవర్తన మూలానఇంట్లో పోలీసు రాజ్యం మొదలయింది. అమ్మా నాన్నల నిఘా కళ్ళూ, సమయం సందర్భం లేకుండా వినవచ్చే హెచ్చరికలూ మొదట్లో అయోమయానికి తరువాత్తరువాత అసహనానికీ గురిచేసేవి. అంతకుముందు సినిమాకెళ్తున్నా అంటే రూపాయి చేతిలోపెట్టే అమ్మ ఇప్పుడు సినిమాపేరు చెప్తేగాని డబ్బులివ్వటంలేదు. సినిమాచూసి వచ్చాక కాంతారావు సినిమాకెళ్ళానని చెప్పినా నిర్ధారించుకోటానికి కథ చెప్పమనేవాళ్ళు. ఉత్సాహంగా కథ చెప్తుంటే మధ్యలోనే ఆపమనేవాళ్ళు.ఎవరితో కలిసెళ్ళావ్ అంటూ ఆరాలు తీసేవారు. నా చిన్ని బుర్రకి అవన్నీ అర్ధమవటానికి చాలా కాలమే పట్టింది.

రోజులు గడిచిపోతున్నాయి.

ఇంట్లో నిక్కర్లూ, బయటికి వెళ్తున్నప్పుడూ పేంట్లూ కట్టే వయసొచ్చింది.

దీని పర్యవసానమా అన్నట్లు నా టీనేజ్ హాక్కులను కాలరాస్తూ, మా నాన్న నామెడకొక తాడు కట్టి దాని రెండో కొన తీసుకెళ్ళి గుంటూర్ నాజ్ సెంటర్లో అప్పుడెప్పుడొ ఆయన ముచ్చటపడి కొని, మా ఇంటి మధ్యగదిలో వినాయకుడి పటం పక్కన గోడకి తగిలించిన గోడగడియారానికి కట్టేశాడు . దాని పర్యవసానంగా..

కాలేజీనుంచి ఇంటికిరావటం ఐదు నిమిషాలు ఆలస్యం అయితే చాలు ఒక అరగంట సేపు తలంటు..

ట్యూషను నుంచి రావటం ఆలస్యం అయినా .. డిటో డిటో..

సినిమా చూట్టానికి వెళ్ళి రావటం ఆలస్యం అయినా కూడా అదే తంతు. పెద్ద సినిమాలు కాబట్టి "లవకుశ", "మాయా బజార్" లాంటి పౌరాణికాలనుమాత్రం సహృదయంతో అర్ధం చేసుకొనేవాడు. మిగతా ఏ సినిమా అయినా "శుభం" కార్డు పడడమూ, నేను ఇల్లూ చేరటమూ ఒక నిష్పత్తి ప్రకారం జరిగిపోవాల్సిందే..

చివరకు ఈ నిఘా ఎంతలా ముదిరిపోయిందంటే నేను స్నానాలగదిలోంచి బయటిరావటం కాస్త ఆలస్యమయినా "ఏంచేస్తున్నావ్ లోపల ఇంతసేపు?" అని గద్దించేంత...

***********************************************************************************

సినిమాల తరువాత నేను ఎంతో ఇష్టంగా చదివే వారపత్రికలు ఈ విషయంలో తమవంతు పాత్ర విజయవంతంగా పోషించాయి. ఆ సపరివార పత్రికలోని అన్నిపేజీలూ రాజసం ఉట్టిపడేలా ఠీవిగా చదివినా ఆ రెండు పేజీలు మాత్రం చుట్టూ ఎవరూలేరని నిర్ధారించుకొన్నాక, బెరుకు బెరుగ్గా, చీమచిటుక్కుమన్నా ఉలిక్కిపడుతూ హడావిడిగా చదివేవాడిని. చదివాక ఏదో గిల్టీ ఫీలింగ్. ఆ గిల్టీ ఫీలింగ్ అలా ప్రతివారం ఠంచనుగా రిపీటయ్యేది. ఆ పత్రికలో నాకిష్టమైన జోకో, లేదా కార్టూనో ఇంట్లొవాళ్ళకి చూపించటానికి వాళ్ళముందు పేజీలు తిప్పుతుంటే ఆ పేజీ దగ్గరికొచ్చేసరికి సెకనులో వందోవంతులో చప్పున తిప్పేవాడిని. తద్వారా ఆ పేజీ అంటే నాకు అసహ్యం అని వారికి చెప్పి మంచి మార్కులు కొట్టేద్దామనుకొనే తెలివితక్కువతనం నా సొంతం మరి.

ఒక వేసవికాల మధ్యాహ్నం...

రోహిణికార్తె ఎండలు.

హిందీ ట్యూషనుకి ఎందుకో ఆరోజు సెలవు. బయటికి వెళ్ళి ఆడుకోవడానికి పర్మిషను లేదు. ఏమీ తోచక పిచ్చెక్కి పోతోంది నాకు. నాన్న ఇంటికి రావటం ఆరోజు ఎందుకో ఆలస్యం అయింది. అందరూ మధ్యాహ్నభోజనాలు ముగించి ఎవరికి దొరికిన మంచం వారేసుకొని ఆదమరిచి నిద్రపోతున్నారు. మధ్య గదిలో ఎవరూలేరు. మంచం వాల్చుకొని సపరివారపత్రిక తెరిచాను. ఏమీ కనపడటంలేదు అంతా చీకటి. గొడ్లచావిడికీ మధ్యగదికీ ఉన్న కిటికీ తెరిస్తే వెలుతురు బానే వస్తుంది. కానీ ఆపని చేయడానికి బద్దకం వేసి, లేచి, మధ్యగది డొరుకర్టెను తీసి తలుపుమీదికేసి, తల వీధివైపుపెట్టి ఆ వెలుగులో పత్రిక చదవనారంభించాను. ఎందుకో ఒకసారి ఆపేజీ చూద్దామనిపించింది. నాన్న సైకిలు లోపల పెట్టడానికి సైకిలు ముందు చక్రంతో వీధి వాకిలి తలుపుల్ని ఒక్క ఉదుటున నెట్టి లోపలికొస్తాడు. ఇంట్లో ఎక్కడున్నా ఆ శబ్దం వినగానే మాకు తెలిసిపోతుంది నాన్న వచ్చాడని. అంతగా అయితే ఆ శబ్దం వినగానే పేజీ మార్చేయొచ్చులే అనేది నా ధైర్యం.

చదువుతున్నాను...

అర్ధమయీ అవని వయసు. సందర్భాన్ని బట్టి పదాలకర్ధం వెతుక్కొనే వయసు.

అలా చదువుతూ, అంతలోనే ఆలోచిస్తూ అలా ఆ ఆలోచనల సమరాంగణంలో మునిగిఉన్నవేళ..

మొదట పేజీపై ఏదో నీడ కదిలినట్టయింది. వాకిట్లో వేసిన చెట్టు గాలికి కదలగా ఏర్పడ్డ నీడేమో అనుకున్నా. ఎందుకైనా మంచిది అని తల తిప్పి చూస్తే కటకటాల్లోంచి చెయ్యి లోపలికిపెట్టి గడియ తీయడానికి ప్రయత్నిస్తూ నాన్న. బహుశా భోజనం చెయ్యగానే వెంటనే బయటికివెళ్ళే పని ఉందేమో సైకిలు బయటే పెట్టినట్లుంది.

గుండే ఆగినంత పనయ్యింది. చటుక్కున పత్రిక పక్కన పడేసి వచ్చి తలుపుతీసా. తల పైకెత్తి చూడలేనంత గిల్టీ ఫీలింగ్. నాన్న లోపలికి వెళ్ళగానే అక్కడినుంచి నేను పడుకున్న మంచంవైపు చూసా సాలోచనగా. ఇక్కడినుంచి చూస్తే నేను చదువుతున్న పేజీ కనపడుతుందా లేదా అనేది అంచనా వేయలేకపోయాను.

ఆ తర్వాత వారం పాటు నాన్న చెప్పిన ప్రతి పనిని కిక్కురుమనకుండా చేశా.మాములుగానయితే "ప్రతిపనీ నాకే ఎందుకు చెప్తారు, పెద్దోడికి చెప్పొచ్చుగా?" అని మొండికేసేవాడిని.

నేనేమీ చెడుమార్గం పట్టడంలేదు అనే భావాన్ని వ్యక్తం చేయడానికి అప్పట్లో నాకున్న ఏకైక మార్గం చెప్పిన పని చెప్పినట్లు చేయడం.

**********************************************************************************
విధి ఎప్పుడూ నాలుగు స్తంభాలాటే ఆడుతుంది కదా. ప్రస్తుతానికి నేనూ , నాన్న, ఆ గోడగడియారం అనే మూడు కేరక్టర్లే ఉన్నాయి. విధి ముచ్చటపడిందో లేక నా వయసే ముచ్చటపడిందో గానీ నా ఇంటర్మీడియెట్ మొదట్లో ఆ నాలుగో కేరెక్టర్ మా మధ్య ప్రవేశించింది. ఈ కేరెక్టరుకున్న బలం అంతా ఇంతా కాదు. దీని పుణ్యమాని మా నాన్న ఏమాత్రం సహించలేని విప్లవాత్మకమయిన మార్పులు ప్రవేశించాయి నాలో..

పేంట్ వెనక పాకెట్లో దువ్వెన పెట్టుకోవడం, ఒకటికి పదిసార్లు అవసరం లేకపోయినా తల దువ్వుకోవటం, బయటికెళ్ళబోయే ప్రతిసారీ అద్దం ముందు కనీసం ఒక రెండునిమిషాలు గడపటం, రేపటికి ఇస్త్రీ బట్టలున్నాయా లేవా అని ఈరోజే హైరానా పడిపోవడమూ, ఇంతకుముందులా ఇంట్లోనే అమ్మకి "అమ్మా కాలేజికెళ్ళొస్తా" చెప్పకుండా ఆ మాట వీధిబయట సైకిలెక్కి, బెల్లుకొట్టి అరచి మరీ చెప్పడం, కారణమేదీ లేకుండా హడావుడిగా మేడమీదికి పరిగెత్తడం, ఎప్పుడూ కీచులాడే చెల్లెల్నిఅకస్మాత్తుగా వీఐపీ లా చూసుకోవడం గట్రా..

ఆ నాలుగో కేరక్టరు గురించి ఇంకెప్పుడైనా...

30 comments:

భాస్కర్ రామరాజు said...

>>అదేమిటో ఆ పోస్టర్లలో అందరి చూపులు కలిసేచోట ఒక చిన్న దీర్ఘ చతురస్రం ఉండేది. లేదా ఈ సినిమా పలానా ధియేటర్లో చూడొచ్చు అని తెలిపే ఆ ధియేటర్ తాలూకు స్లిప్పు అంటించి ఉండేది. నా దొంగచూపులన్నీ అక్కడికే.
కేక సోదరా నువ్వూ
>>చివరకు ఈ నిఘా ఎంతలా ముదిరిపోయిందంటే నేను స్నానాలగదిలోంచి బయటిరావటం కాస్త ఆలస్యమయినా "ఏంచేస్తున్నావ్ లోపల ఇంతసేపు?" అని గద్దించేంత...
రొమ్యాంటిసిజం.
సాగర సంగమం, ప్రేమసాగరం, సంఘర్షణ, మంత్రిగారి వియ్యంకుడు....బ్లాబ్లాబ్లా.

మా ఇంట్లో ఏ తెలుగు పత్రికలూ తెప్పించేవారు కాదు మా నాన్న కేవలం - ఫ్రంట్లైన్, ఇండియా టుడే, ఇల్లస్ట్రేటెడ్ వీక్లీ మాత్రం తెప్పించేవాడు. అయినా మనం సంపాదించాల్సిన జ్ఞానాన్ని మస్తుగా సంపాదించేసాం (ఇంటరుకి వచ్చినప్పటి సంగతి). అదివేరే విషయం అనుకో...:):)
బెమ్మాండంగా ఇల్లస్ట్రేట్ చేసావ్....ఆరోజులు మళ్ళీ రావాలని కోరుకుంటా అద్దెచ్చా!!!

ఉమాశంకర్ said...

ఆ రోజులు ఇక రావండీ భాస్కర్ గారూ. ఇదిగో ఇలా గుర్తుకుతెచ్చుకొని ఆనందపడ్డమే..

చిన్ని said...

ఏమి నవ్విచ్చారండీ పోద్దునపోద్దున్నే ....పాపం ,అక్క వాళ్ళ ఫ్రెండ్స్ వస్తే మీకు పనిష్మెంట్ అన్న మాట ! కాని మా ఇంట్లో మా తమ్ముడు వెధవాయిలు మాకన్నా ముందు పోయి కూర్చుని కబుర్లు చెప్పేవాళ్ళు -:)
పిల్లి తల నిమురుతూ ,దూడ తల నిమురుతూ ......హ ..హ్హ .హ్హ :).......చాల బాగా రాసారండి ,...ఇంత "ధైర్యంగా "...
అన్నట్లు నాకు డింపుల్ కపాడియా .మందాకిని బోల్డంత ఇష్టం ...,, త్వరలో ఇంకో ఆర్టికల్ కోసం రాయాలని ......

ఉమాశంకర్ said...

చిన్నిగారు,

Thank you.

అందరూ (నేనుకూడా) బాల్యం గురించి చాలా చాలా రాసేసారు కదా, ఏదైనా వెరైటీ గా ఉండాలనిపించి ఇది రాసేశా..ఒక ఐదారేళ్ళు ముందుకెళ్ళి.. :)

సుజాత said...

ఉమాశంకర్,

హమ్మ, హమ్మ, మంచి బాలుడనుకున్నాను ఇన్నాళ్ళూ!ఆ నాలుగో కారెక్టర్ ఎవరో, ఏమిటో చెప్పాల్సిందే అర్జెంటుగా!:=

ఎంతమంది ఈ టపా చదివి 'అబ్బ, అచ్చం నాలాగే " అనేసుకుంటున్నారో ఏమిటో?

teresa said...

:)

ఉమాశంకర్ said...

సుజాత గారు,
హ హ , నా గురించి నేను చెప్పుకోకూడదుగాని.. నా టీనేజిలో నా ఆలోచనలూ, నేను చేసిన అల్లరీ ఇంతకుమించి చెప్పుకొనేందుకు పెద్దగా ఏమీ లేదు. (నేను రాయబోయే తరువాయి భాగం తప్ప).. ఆ భాగం కూడా త్వరలో రాస్తాను. :)

భవాని said...

నిజాయితీగా, ధైర్యంగా వ్రాశారు. వేర్వేరు విధాలుగా ప్రదర్శించినా, అందరికీ ఇలాంటి ఉత్సాహాలూ, పశ్చాతాపాలూ ఉంటాయి. హార్మోన్ల ప్రభావం అనుకుంటా. ఈ విషయాలు మన పెద్దవాళ్ళకి కూడా తెలుసు. వాళ్ళూ ఆ వయసు దాటే వచ్చారుగా. అయినా ఎందుకనో వీటి గురించి గిల్టీగా ఫీల్ అవ్వొద్దని చెప్పటానికి ప్రయత్నించరు. పైగా వాళ్ళు పెట్టే నిఘా మరికొంచెం ఇబ్బందిని కలిగిస్తుంది.

కత్తి మహేష్ కుమార్ said...

ఈ మధ్యకాలంలో తెలుగు సాహిత్యం ప్రజలకు దూరమవ్వడానికి గల కారణాల్లో ఒకటి మనుషులతో సంబంధం లేని, మనుషుల అనుభవాలతో పొంతన లేని సాహిత్యం పుంఖాలుపుంఖాలుగా రావడం.

ఆ విషయం ఇక్కడెందుకు చెబుతున్నానంటే,ఇంత విలువైన టీనేజి అనుభవాలు సాహిత్యంలో ఎక్కడా ఉండవు గనక. మీ అనుభవాలే చాలా మంది అనుభవాలు గనక. ఇలాంటి కెధారసిస్ నేనూ ఒకసారి చేశాను. చూడండి.
http://parnashaala.blogspot.com/2008/07/blog-post_2957.html

హరే కృష్ణ . said...

అంతా సహజమే కదా ..బాగా ప్రెజేంట్ చేసారు..

మురళి said...

చిన్న చిన్న మార్పులు మినహా నా డైరీ లో పేజీలని నేనే చదువుకున్న అనుభూతి.. అనుమానాలూ, పరీక్షలు, నిఘాలూ.. అన్నీ సేం టు సేం.. టీనేజ్ నాకిచ్చిన ఒకే ఒక్క వరం ఏమిటంటే పదో తరగతి అయ్యాక నాన్న నన్ను కొట్టలేదు.. తిట్లు మాత్రం జీవితం మీద విరక్తి వచ్చేలా ఉండేవనుకోండి.. అది వేరే విషయం.. చాలా నిజాయితీ గా రాశారు.. చివర్లో సస్పెన్స్ తప్ప అంతా నచ్చింది :):) త్వరగా రాసెయ్యండి మరి...ఇక్కడందరూ వెయిటింగ్..

మాలా కుమార్ said...

మీ వయసు అనుభవాలు బాగున్నాయండి

ఉమాశంకర్ said...

teresa గారు,
Thanks. :)

భవాని గారు,
నిజమే. చాలా సార్లు పట్టరానికోపం వస్తుంది కూడా. అయితే ఆ వయసు దాటివచ్చాక , మన మంచికోసమే అలా చేసారేమో అనే ఒక్క ఆలోచన నాకు నేను సర్దిచెప్పుకొనేలా చేస్తుంది.

కత్తి మహేష్ కుమార్ గారు,
మీ పోస్టు చదివాను. ఏ హీరోయిన్నీ వదలలేదు మీరు :)

హరే కృష్ణ గారు,
సహజమైనది అనే ఆలోచనే నాచేత ఇది రాయించింది ధైర్యంగా . Thank you :)

మురళి గారు,
మీరెప్పుడొ అన్నారు, అదేమాట మీకు అప్పజెప్తున్నాను.ఏ ఇద్దరి అనుభవాలూ ఒకేలా ఉండవు అనో ఇంకేదో.. కాబట్టి మీరుకూడా మీ ముచ్చట్లు మాతో చెప్పుకోవాలని మనవి. తరువాయి భాగం త్వరలో రాస్తానండీ..

మాలా కుమార్ గారు,
Thank you :)

మురళి said...

నా బ్లాగింకా బాల్యావస్థలో ఉంది ఉమా గారూ.. అందుకే బాల్య జ్ఞాపకాలు రాసుకుంటున్నా.. బ్లాగుతో పాటే, జ్ఞాపకాలకీ వయసొస్తుంది :-)

భావన said...

చాలా బగుంది ఉమా గారు మీ పోస్ట్... అర్జెంట్ గా లిస్ట్ మొదలు పెట్టాలని వుంది కాని రెండు మూడు ఠావు ల కాగితం.. అది చదివేక మీరందరు లావొక్కింతయు లేదు ధైర్యంబు విలోల మయ్యె ప్రాణంబులున్ ఠావుల్ దప్పె అని పాడుకుంటారని జాలి తలిచి వదిలేసేను..
@ మహేష్ మిమ్ములను కూడా ఇక్కడే మెచ్చేసుకుంటున్నా మీ పోస్ట్ చదివేను ఎవ్వరిని క్షమించ లేదు గా.. ;-)

sunita said...

సినిమా పేర్లు నాస్టాల్జిక్ గా అనిపించాయి. అవతలివైపు అనేది అందరికీ కుతూహలంగానే ఉంటుదన్నమాట. బాగా వ్రాసారు. నాలుగో కారెక్టర్ ఎంసెట్ అనుకుంటాను????

శ్రీనివాస్ చింతకింది said...

అద్భుతం, మీ టపా చదువుతుంటే నిజంగా నాకు ఒక యూత్ ఫుల్ సినిమా చూస్తున్నట్టు అనిపించింది. సుజాత గారు అన్నట్లు మీ టపా చదివి కచ్చితంగా ఎంతోమంది "అబ్బ అచ్చం నాలాగే" అని అనుకుని ఉంటారు. మీరు ఎదుర్కొన్న ఇబ్బందులు ఏవి కూడా నాకు లేకుండే ఎందుకంటే అసలు మా వూళ్ళో సినిమా థియేటర్ నా చిన్నప్పుడు లేకుండేది. తర్వాత ఒకటి కట్టారు కాని అందులో అన్ని "మంచి" సినిమాలు మాత్రమే ఆడేవి. పైగా మా ఇంటికి అసలు పత్రికలు ఏవి కూడా తెప్పించేవారు కాదు, మనకు కావాల్సిన వేవో హాయిగా గ్రందాలయానికి వెళ్లి చదువుకునే వాడిని. ఆ రెండు పేజీలు చదవాలునుకుంటే మాత్రం అందర్కి కొంచం దూరంగా కూర్చుని చదివే వాడిని.

ఉమాశంకర్ said...

మురళి గారు,
అలా అంటారా?, సరే. మీ జ్ఞాపకాలకు వయసొచ్చేవరకు ఓపిగ్గా వెయిట్ చేస్తా..

భావన గారు
మీరు చెప్పినదాన్నిబట్టి మీరు కూడ ఏహీరోనూ క్షమించలేదని అనిపిస్తోంది. :)

సునీత గారు,
నా చివరి పేరాని మీరు అపార్దం చేసుకున్నారు :) , ఎంసెట్ కీ బ్యాక్ పేకెట్లో దువ్వెనకీ సంబంధం ఉండదేమో? :)

శ్రీనివాస్ చింతకింది గారు,
మీరు ఎంతోకొంత మిస్సయ్యారనిపిస్తోంది నాకు. ధియేటరులేని వూరా ఆంధ్రదేశంలో? అయితే మీవూరు ట్రంకు రోడ్డుకి దాదాపు ఒక వందకిలోమీటర్లు లోపలికి ఉండి ఉండాలి.(సరదాకి అంటున్నానులెండి.)

పరిమళం said...

మరి మీ వి.వి.ఐ.పి గురించి ఎప్పుడు రాస్తున్నారు .....
చదువరుల ఆతృతను అర్ధం చేసుకోవాలని "బ్లాచసం "తరుపున విజ్ఞప్తి చేస్తున్నాను :)

ఉమాశంకర్ said...

పరిమళం గారు,
ధన్యవాదాలు. కొంతసమయం పట్టొచ్చు. తప్పనిసరిగా రాస్తానండీ..

చిన్ని said...

అవును పరిమళం గారిదే మా మాట ...మీరు చెప్పిన మూడు ,నాలుగు రోజులు గడిచిపోయాయి ...

శేఖర్ పెద్దగోపు said...

ఉమాశంకర్ గారు,
మీ బ్లాగు మొదటిసారి చూస్తున్నాను. చాలా బాగా రాస్తున్నారు.
ఈ టపా చాలా సహజంగా ఉంది. ఇంచు మించు మీలాంటి అనుభవాలే నావీను. ఒకసారి పదోతరగతిలో నా ఫ్రెండ్ 'ఆ' సినిమాకి వెళ్ళీ, సినిమా ఇంటర్వెల్ లో వాడు టాయిలెట్ కని వెళితే అక్కడ మా ఫిజిక్స్ సార్ ఎదురుపడ్డారు. మనోడికి మాటలు రాక బ్బబ్బబ...ద్దద్దద..పప్పప్ప..అని బయటకు వచ్చేశాడు. ఆ తర్వాత నుండి సరదాగా ఉండే ఆ సార్ మా వాడిని 'ఏం మన్మదరావ్..కొత్త సినిమాలు ఏమైనా చూశావా?' అని అడిగితే వాడు సిగ్గుతో చచ్చిపోయేవాడు. మేం మాత్రం పేద్ద బుద్దిమంతుల్లాగ ఉండి లంచ్ అవర్ లో వాడి చేత 'ఆ' సినిమా స్టోరీ చెప్పించుకునేవాళ్ళం.

ఉమాశంకర్ said...

శేఖర్ పెద్దగోపు గారు,

"అనంతం" కి స్వాగతం: :) ధాంక్స్ అండీ.

బహుశా మనలో చాలా మందికి ఇలాంటి అనుభవాలు ఎదురై ఉంటాయనుకుంటా.

GIREESH K. said...

చాలా చక్కగా అక్షరీకరించారు. మీ పోస్టు, చదివిన ప్రతిఒక్కరికీ, వాళ్ళ గతాన్ని గుర్తుచేసుంటుంది! Wonderful!

ఉమాశంకర్ said...

గిరీష్ గారు,
మీరు చాలా రోజుల తరువాత కనిపించినట్టుంది నాకు. అఫ్ కోర్స్, నేను రాయటం కూడా బాగా తగ్గించాననుకోండీ.
ధాంక్యూ :)

భాస్కర రామి రెడ్డి said...

ఉమ గారూ, మీటపా చదివాక గత జ్ఞాపకాల వలలో చిక్కుకుని నేనెక్కడవున్నానో మర్చిపోయాను. తీరా చూస్తే రైలు మిస్.:)

ఉమాశంకర్ said...

భాస్కర్ గారూ,
అయ్యో!, Anyhow, Next train better luck. :)

మధురవాణి said...

చాలా చాలా బాగా.. అత్యంత సహజంగా రాశారండీ.!
మీ నిజాయితీని మెచ్చుకోకుండా ఉండలేకపోతున్నాను ;) మీ పుణ్యమా అని ఇక్కడ చాలామందికి గత స్మృతులు తలపుకొచ్చినట్టున్నాయి ;)
నేను ఇంత లేటుగా వచ్చినా కూడా మీరు ఆ నాలుగో క్యారక్టర్ గురించి చెప్పకపోతే ఎలాగండీ.? త్వరగా రాస్తారు కదూ..!
అన్నట్టు.. టైటిల్ అతికినట్టుగా పెట్టారు :)

ఉమాశంకర్ said...

@మధురవాణి గారు,
ఉద్యోగసంబంధ విషయాల్లో కాస్త బిజీగా ఉండి బ్లాగు వైపు అంతగా దృష్టి సారించలేకపోతున్నాను.రాస్తాను...:) థాంక్సండీ..

తృష్ణ said...

మురళిగారి పుణ్యమా అని ఇవాళే ఇంత మంచి బ్లాగ్ చూసానండి..
చాలా బాగుంది మీ బ్లాగ్.

ఆంక్షలు ఆడవాళ్ళకే ఉంటాయని అనుకునేదాన్ని ఇన్నాళ్ళూ...

మొగపిల్లలకు కూడా ఉంటాయన్నమాట?!

 
అనంతం - by Templates para novo blogger