అనంతం

భజ గోవిందం

2011-07-11T01:06:00.002-04:00

కొన్ని ఉదయాలు మొదలవడమే ఎంతో ఉత్తేజపూరితంగా మొదలవుతాయి. మిగతా రోజులు నీరసంగానూ, నిస్తేజంగానూ.

ఎందుకలాగ అని కొన్ని సార్లు అనిపిస్తుంది. క్రితం రోజు ఏమేమి పనులు చేసానా, ఈ ఉల్లాసానికీ, ఉత్సాహానికి కారణమేమిటా? అని ఆలోచిస్తే , ఆ క్రితం రోజు మిగతా రోజుల్లాగే సర్వ సాధారణంగా గడిచి ఉంటుంది.పేద్ద చెప్పుకోదగ్గవేమీ ఉండవు.

నీరసంగా మొదలైన రోజుల్లో మాత్రం ఉదయాన్నే లేవగానే , కాఫీ కప్పు పుచ్చుకొని కంప్యూటరు ముందు తిష్ట వేస్తాను ఒక అరగంట. యు ట్యూబు లో పాటలు చూడ్డంతో నా రోజు మొదలవుతుంది. మిగతా పాటల సంగతెలా ఉన్నా, మొట్ట మొదటగా వినేది మాత్రం "భజగోవిందం " . ఎమ్మెస్ గళం లో "స్థాపకాయచ ధర్మస్య సర్వ ధర్మ స్వరూపిణే" వింటూనే అప్పటివరకూ తిష్టవేసుక్కూర్చున్న నిరాశా నిస్పృహలు నెమ్మదిగా మాయమై ఏదో ధైర్యం నాలో గూడు కట్టుకొనడం మొదలవుతుంది. ఈ "చిన్న చిన్న చికాకులూ,సమస్యలూ అసలు సమస్యలే కావూ, నిజం తెలుసుకో" అంటూ ఎవరో శ్రేయోభిలాషి నా పక్కనే ఉండి నాకు బోధ పరుస్తున్నట్టు అనిపిస్తుంది.

"సంప్రాప్తే,సన్నిహితే కాలే" ఈ జీవితాన్ని ఎంత నిరర్ధకంగా గడుపుతున్నానో అని హెచ్చరిస్తుంది. సమస్యలు దూదిపింజలై పోతాయి ..

2004 నుంచి ఎన్ని సార్లు విన్నానో లెక్కే లేదు.

విచిత్రమేమిటంటే అంతకు ముందు ఒకటి అరా సార్లు దీన్ని విన్నా, అంతగా పట్టించుకోలేదు. దీన్ని నాకు పరిచయం చేసి, దీని వెనుకున్న కథనీ, అర్ధాన్నీ నాకు తెలియజేసింది ఒకమ్మాయి,అదికూడా ఎవరూ ఊహించని టైములో..

2004 లో ఉద్యోగార్ధం అమెరికాకి ప్రయాణమైన నాకు ముంబై ఎయిర్ పోర్టులో పరిచయమయిందీ హైదరాబాదీ తెలుగమ్మాయి. ఫ్లైటు ఎక్కబోయే ముందు ఎస్టీడీ బూత్ దగ్గర హైదరాబాదు ఫోన్ చేసి అమ్మకి ఫ్లైటు ఎక్కబోతున్నాను అనిచెబ్దామనుకుంటున్నప్పుడు ,తన పేరెంట్స్ కి ఫోన్ చేయటానికి అదే ఫోన్ దగ్గరికి తనూ రావటంతో మొదలయింది పరిచయం.

తను వెళ్ళేదేమో న్యూయార్క్ కి , నేను విస్కాన్సిన్ కి. ఆమ్ స్టర్ డాం లో మెయిల్ ఐడీ తీసుకొని బై బై చెప్పేసుకున్నాం.ఆ తరువాత తరచుగా ఫోన్ లో మాట్లాడుకునే వాళ్ళం. తన కాలేజీ కష్టాలూ, నా ఉద్యోగపు వెతలూ, నా ఒంటరితనమూ ( కారు లేదు. అపార్టు మెంటులో నేను ఒక్కడినే, విస్కాన్సిన్ లో ఒక చిన్న పల్లెటూళ్ళో.అందునా జనవరి మాసం , ఫారెన్ హైట్లో సైతం మైనస్ లలో ఉండే ఉష్ణోగ్రత ..డిప్రెషను రాదూ అంటే ఎందుకు రాదు మరి?) ..ఒకరి కొకరం ధైర్యం చెప్పుకొనే వాళ్ళం.ఇప్పుడాలోచిస్తే గమ్మత్తుగా ఉంటుంది.

ఫోన్ లో మేము కవర్ చేయని టాపిక్కంటూ ఉండేది కాదు.తను రాసిన కవితో, చదివిన పుస్తకమో, వినాయక చవితి పండగో, కేంపస్ లో జరిగిన మగ్గింగో .. టాపిక్కు లకు కొదవుండేది కాదు.

ఒకసారెప్పుడో శుక్రవారం రాత్రి 11 గంటలకు తననుంచి ఫోన్...బహుశా నిద్ర పట్టలేదేమో..లేదా ఏదో చికాకులో ఉందో..సరిగా గుర్తు లేదు..

ఓ గంట తరువాత సంభాషణ ఎలా వెళ్లిందో గుర్తు లేదు గాని ,టక్కున అడిగింది "మీరు భజ గోవిందం, ఎప్పుడైనా విన్నారా" అని. "లేదండీ " అని నేను.

తన మాటల ప్రవాహం ఎలా ఉంటుందంటే తను చదివిన పుస్తకం గానీ, లేదా చూసిన సినిమానో లాంటి విషయాలు తను చెప్తుంటే వినే అవతలి వ్యక్తి చేయగలిగేది "ఊ" కొట్టడం మాత్రమే. ఇప్పుడూ అంతే..నాకు ఆశ్చర్యమని పించిది మాత్రం తను "భజ గోవిందం" స్తోత్రం మొత్తాన్నీ పాడి వినిపించటం, దాని అర్ధాన్ని తనకి తోచిన ఉదాహరణలతో నాకు వివరించటం. ఎప్పుడో తెల్లవారు ఝాము మూడూ,మూడున్నరకి మా సంభాషణ ముగిసింది.

ఉద్యోగం పేరిట నేను చేసే నిర్లక్ష్యానికి ప్రతీకగా ఆ పరిచయం కూడా ఎప్పుడో ముగిసింది. కొన్ని జ్ఞాపకాలు మాత్రం మిగిలాయి. వాటిల్లో ఇదొక మధురమైన జ్ఞాపకం.

నాకిష్టమైన మరి రెండు లైన్లు, నేను మరీ మరీ రివైండు చేసుకొని మరీ వినేవి..

"పునరపి జననం, పునరపి మరణం........"

"అర్ధ మనర్ధం, భావయే నిత్యం...."

తనకి... "వన్స్ అగైన్ , థాంక్యు "

శుభమస్తు..

చరిత్రంటే నాకిష్టం.

2010-05-14T11:30:00.013-04:00

చరిత్రంటే నాకిష్టం.

చరిత్రకి సంబంధించి ఏమైనా చదివినా, టీవీలో ఏదైనా ప్రొగ్రాము చూసినా వెంటనే దానిలో లీనమైపోతాను. కవితా సౌరభాలు వెల్లి విరిసిన రాయల వారి కాలం గురించి చదివినా, రాజ్య కాంక్షతో జీవితాంతం యుద్దాలతో గడిపేసిన అలెక్జాండరు జ్ఞప్తికి వచ్చినా, ఉన్మాదంతో ప్రపంచాన్ని అగ్నిగుండంగా మార్చేసిన హిట్లర్ మీద ఏదైనా ప్రోగ్రాము చూసినా ఏదో అవ్యక్తానుభూతి. అది దుఃఖమూ కాదు, సంతోషమూ కాదు.ఈ రెంటికీ అతీతంగా, ఏదో భావన.

కొన్ని సార్లు ఆ భావన ఎంత విచిత్రంగా ఉంటుందంటే జరిగిన చరిత్ర మీద కంటే జరిగిపోయినఆ కాలం మీద ఒక రకమైన బలమైన ఆకర్షణ కలగజేసేలా ఉంటుంది.

******************************************************************************

కనెక్టికట్ కి వచ్చినకొత్తల్లో, ప్రాజెక్టులో కుదురుకోగానే మొట్టమొదట చేసిన పని ఇక్కడ చూడదగ్గ ప్రదేశాలేమున్నాయా అని చూడటం. గూగుల్ లో వెతికిన ప్రతిసారీ కనపడేది "Mystic Seaport" అని. చూసినప్పుడల్లా "ఆ! సీ పోర్టులో ఏముంటుందిలే" అని పట్టించుకోలేదు. ఒక రెండేళ్ళ తరువాత, చుట్టుపక్కల చూడాల్సిన ప్రదేశాలన్నీ చూసేసాక , ఈ సీపోర్టేమయిఉండొచ్చబ్బా ఒకసారి వెళ్ళి చూస్తేపోలా అనుకున్నా. మొత్తానికి ఒక శనివారం రోజు వెళ్ళా.

ఈ సీపోర్టొక ఓపెన్ ఎయిర్ మ్యూజియం లాంటిది. 1800 లలో , సముద్రం మీద ఆధారపడి జీవించే వారుండే ఒక సగటు అమెరికన్ గ్రామాన్ని యధాతధంగా పునర్నిర్మించారు. అప్పటిలానే ఇళ్ళూ, వీధులూ, షాపులూ, ఒక బేంకూ , పోస్టాఫీసూ, ప్రింటింగు ప్రెస్సూ, కిరాణా షాపూ, బేకరీ, మెడికల్ షాపూ అన్నీ. అన్నీ ఒక వంద,నూటేభై ఏళ్ళ క్రితం ఎలా ఉండేవో అలానే ఉన్నాయి. వాటిల్లో ఆ కాలపు దుస్తులు ధరించి, అప్పటి ఆ వస్తు విశేషాల్ని వివరిస్తూ సీపోర్టు ఉద్యోగులు. చాలా ముచ్చటేసింది.

పారిశ్రామిక విప్లవం మొదలైన ఆ రోజుల్లో , కొత్తగా కనుగొన్న ఆ యంత్రాలకు లూబ్రికేషను కావాలి అంటే తిమింగలాలను చంపగా వచ్చిన ఆయిలే శరణ్యం. అలా మొదలయింది తిమింగలాల వేట. పెద్ద పెద్ద షిప్పులు మీద ఏకబిగిన సంవత్సరాల తరబడి సముద్ర జలాలమీద తిమింగాలాలకై వేటకెళ్ళేవారట. అప్పట్లో, టెక్నాలజీ అంతగా అభివృద్ధి చెందని ఆ రోజుల్లో, ఆ అనంత జలరాసి లో, రాత్రనక పగలనక వేటాడేవారు.ఆ షిప్పుల్లో ఒక్క కెప్టన్ కి మాత్రమే భార్యని వెంట తీసుకెళ్ళే సౌలభ్యం ఉంటుందట. మిగతా వాళ్లందరూ ఒంటరిగా భార్యలనీ పిల్లల్నీ,తల్లితండ్రుల్నీ వదిలి వెళ్ళాల్సిందే. ఆ ఓడల్లోనే కొన్నిసార్లు ఆ కేప్టన్ల భార్యలు పిల్లల్ని కనేవారు. కొన్నిసార్లు అనారోగ్యం కారణంగా కెప్టన్ చనిపోతే వాళ్ళ భార్యలే ఆ దుఃఖాన్ని దిగమింగుకొని కెప్టన్ బాధ్యతలు నిర్వహించేవారట. చీకటి గుయ్యారాల్లాంటి ఆ కేప్టన్ల డెక్కుల్నీ, అంతకంటే ఇరుగ్గాఉండే నావికుల కేబిన్లని చూస్తే అయ్యో అనిపించింది.ఇలాంటి ప్రతి ఊరికీ సముద్రపొడ్డున ఒక చిన్న గ్రౌండ్ లాంటిది ఉంటుంది. సముద్రంలో సుదూరంగా ఏదైనా ఓడ కనపడితే పిల్లా,పాపలంతా అక్కడ గుమి గూడేవారట ఆ ఓడలో తమవారు తిరిగొస్తున్నారేమో అనే ఆశతో. ఎంత ఎమోషనల్ దృశ్యమో కదా ఊహించుకుంటే.

అప్పట్లో వేటకు వాడిన, దాదాపు ఒక పాతిక పైగా ఓడల్ని సేకరించి నీళ్ళలో నిలిపి ఉంచారు ఈ మ్యూజియంలో. వాటిల్లోకెళ్ళి కలియతిరుగుతుంటే ఎన్నో ఆలోచనలు.ఎంతమంది ఆశల్నీ , కలల్నీ మోసుకెళ్ళిందో ఆ ఓడ. ఎంతమంది జీవితాలు ఇందులోనే తెల్లారిపోయాయో కదా. ఆ షిప్పులో మెట్లెక్కినా , దిగినా , అప్పట్లో వాళ్ళు నడిచిన చోటే నేను నడుస్తున్నాననే ఆలోచన నాలో కలిగించే ఉద్విగ్నత. ఆ చెక్క దూలాల మీద వాళ్ళు చెక్కిన గుర్తులు చూస్తుంటే ఏ మధ్యాహ్నం నాడో, లేదా ఏ నిశిరాత్రో, ఎవరో నావికుడు, ఎక్కడో ఈ అనంత జలరాసి కావల ఉన్న తన పిల్లల్నీ, వృధ్ధులైన తల్లితండ్రుల్నీ , భార్యనీ తలచుకొని ఆ ఆవేదనని దిగమింగటానికి , ఉబికివస్తున్న కన్నీళ్ళనాపుకుంటూ చేసిన గుర్తులేమో అవి..

అంతా చేసి అప్పుడప్పుడు సంవత్సరాలపాటు వేటాడినా సరైన సంఖ్యలో తిమింగలాలు దొరక్కపోతే ఆ నావికులే కెప్టన్ కి డబ్బులు బాకీ పడేవారట. దారుణం కదా? ఇది నా దేశం కాదు. నా సంస్కృతీ కాదు. కానీ మనిషి ఎక్కడైనా మనిషేకదా.సుఖానికేమో గాని, కష్టానికీ, దుఃఖానికీ, ఆవేదనకీ, అన్యాయానికీ దేశాలూ, సంస్కృతీ - సంప్రదాయాలూ అతీతం కదా.

మెట్లు దిగి బయటికొచ్చాక కూడా మళ్ళా ఎప్పుడు చూస్తానో అని చేత్తో తడిమాను, మోర్గాన్ అనే ఆ పెద్ద చెక్క ఓడని.

******************************************************************************
నేను ఇంజనీరింగు చేసిన కాలేజి హైదరాబాదు ఊరి శివార్లలో ఉంటుంది. సిటీ నుంచి మా కాలేజీకి వెళ్ళాలంటే గోల్కొండ కోట మీదగా వెళ్ళాలి.బస్సు కిటికీలోంచి ఆ కోటని ఒక్కసారి పరికించి వెంటనే రోడ్డు కిరుపక్కలున్న పోలాలవైపు దృష్టి సారిస్తాను. కోటని ఆక్రమించటానికి తొమ్మిది నెలలపాటు కష్టపడ్డ ఔరంగజేబు ఇదిగో ఈ చుట్టుపక్కలే తన సైన్యాన్ని మొహరించి ఉంటాడు. ఇప్పటి పచ్చటి పోలాలున్న ఈ భూమి ఒకప్పుడు వెచ్చటి రక్తంతో తడిసి ఉంటుంది . కుట్రలకీ కుతంత్రాలకీ మూగ సాక్షి అయి ఉంటుంది.

రాత్రిపూటో,ఏదో ఎక్జాము టెన్షన్స్ ఉన్నప్పుడో, మరెప్పుడో తప్పితే దాదాపు ప్రతిసారీ అక్కడికి రాగానే ఇదే ఆలోచన.

గోల్కొండ కోట చూసినపుడూ ఇలాంటివే ఆలోచనలు. అవి మొండి గోడలే కావచ్చు. కానీ మనకెవ్వరికీ తెలీని రాచరిక రహస్యాలు తమలో ఇముడ్చుకున్నవవి. వైభవాన్నీ,పతనాన్నీ రెంటినీ సమానంగా నిశ్చలంగా వీక్షించిన గవాక్షాలవి.

****************************************************************************

కొన్నేళ్ళ క్రితం అలానే యాదగిరి గుట్ట నుంచి తిరిగి హైదరాబాదు వస్తూ ఆ భువనగిరి కోట ఎక్కాము. చాలా చిన్న కోట. నిజానికి అదొక ఖైదీల్ని ఉంచటానికి వాడే జైలు(అట). అలానే ఒక రకమైన గార్డు పాయింటు లాంటిదట ఆ కోట. శత్రువు లెవరైనా గోల్కొండ మీద దాడికి వస్తుంటే ముందే తెలియడానికి కట్టుకున్న కోటన్నమాట. ఫ్రెండ్స్ అందరు కిందికి చూసి ఆ వ్యూ బావుంది ఈ వ్యూ బావుంది అంటున్నారు. నాక్కూడా అవి బావున్నా, నా బుర్రలో మాత్రం అంతకు మించిన ఆలోచనలు.

ఎప్పుడు కట్టారో దీన్ని? ఎన్ని వందల వేలమంది కష్టపడ్డారో కదా.

ఆ మెట్ల మీద నడుస్తున్నా,అక్కడక్కడ ఉన్న అరుగులమీద కూర్చున్నా ఎన్నో ఆలోచనలు. ఇప్పుడంటే పాడుపడి పోయింది కానీ కొన్ని వందల ఏళ్ళ క్రితం అదొక సజీవ దృశ్యం. ఎన్ని సాయంత్రాలు ఆకోట దివిటీల వెలుగులో ఆ మసక వెలుతురులో తన ఉనికి నిలుపుకుందో.ఆ చీకటి గదుల్లో ఒకప్పుడు ఎన్ని గొంతులు ప్రతిధ్వనించాయో కదా.

అక్కడ కట్టిన గోడని చూసినా, ద్వారాన్ని చూసినా ఎన్నో ఆలోచనలు. రాయి పై రాయి పెట్టి వాటిని నిలబెట్టిన చేతులు ఎవరివో కదా? భుక్తో , ప్రభుభక్తో ఏదయితేనేం, ప్రభు దాసుడో, కారాగారవాసో ఎవరైతేనేం, ఏ చెమటలుగక్కే మధ్యాహ్నమో, మసక చీకటి నాటి సాయంత్రమో, చల్లగాలులు వీచే ప్రాతః వేళో ఆ రాయి అక్కడ పెట్టబడింది. ఎవరు పెట్టారో దాన్ని.ఒక్కసారి తడిమి చూద్దాం అనిపిస్తుంది నాకు. ఆ శ్రమజీవి తాలూకు తరాలకి తరాలు గడిచిపోయినా నాటి శ్రమ ఇప్పటికీ సజీవంగా,మన కళ్ళ ముందు.ఎవరై ఉంటారా వ్యక్తి?..

**************************************************************************

కోపెన్ హేగన్ (డెన్మార్కు) ...2003 ఒక వేసవి కాలపు మధ్యాహ్నం.

ఆఫీసు పని ముందే ముగించుకొని బయటపడ్డాను.ఇంతముందే ఇంటికి వెళ్లి ఏంచేస్తాను అని, అనుకున్నదే తడవు తరువాతి స్టేషనులో ట్రైన్ ఆగగానే దిగేశా. జనంతో కిటకిటలాడుతున్న ఉన్న ఆ ఇరుకు వీదుల్లో తిరుగుతూ ఉంటే ఏవేవో ఆలోచనలు. యూరోప్ అనగానే నాకు మొట్టమొదటగా గుర్తుకొచ్చేది,హిట్లర్ -రెండో ప్రపంచయుద్దం .(అంతకుముందు యూరప్ కి చరిత్రేమీలేనట్టు :) ). రెండో ప్రపంచ యుద్ధం గురించి ఎంత విన్నా, ఎంత చదివినా, ఎన్ని సినిమాలు చూసినా నాకు ఎప్పటికీ తరగని ఆసక్తి.

ఎడతెరిపి లేకుండా వాహనాలు పరిగెడుతూ ఉండే ప్రధాన వీధినానుకొనే,చిన్న చిన్న నాపరాళ్ళు పరిచి ఉన్న పెద్ద మైదానం లాంటి ప్రదేశం, దానికి మూడువైపులా అద్భుతమైన భవనాలు. చర్చిలా కనపడే పెద్ద భవనం ముందు మెట్లపై కూర్చున్నాను.

హిట్లర్ లాంటి వ్యక్తిని కూడా స్నేహపూర్వకంగా ఉంటే ఎవరూ మనవైపు చూడరులే అని అమాయకంగా నమ్మి మోసపోయిన దేశం డెన్మార్క్ . బహుశా 63 ఏళ్ళ క్రితం ఈ ప్రదేశం కూడా సైనికుల పద ఘట్టనల కింద నలిగి పోయి ఉంటుంది. దాడి అనివార్యం అని తెలిసిన మరుక్షణం అప్పటి ప్రజల మానసిక స్థితి ఎలా ఉండుంటుంది? రక్తం ఏరులై పారక పోయినా, బహుశా ఈ ప్రదేశం భయ గుప్పిట్లో గిజగిజలాడిపోయి,నిర్మానుష్యమై ఉండి ఉంటుంది. సైరన్లతో,ఆకాశంలో జర్మన్ యుద్దవిమానాల రొదతో దద్దరిల్లి ఉంటుంది.

ఇలా ఏవేవో ఆలోచనలు.అక్కడే అలా తిరుగుతూ ఉండిపోయాను. రాత్రి పదిన్నర వరకూ.పశ్చిమాన సూర్యుడస్తమించేవరకూ ..

****************************************************************************
ఆ సీపోర్టు లో ఒకాయన మాటల్లో ఇలా అన్నాడు. "అప్పట్లో అది వాళ్ళ జీవన విధానం. రోజు తర్వాత రోజు గడిపేయడమే వాళ్ళు చేసింది.అప్పట్లో వాళ్ళు అనుభవించిన దానికంటే ఎక్కువ ఇప్పుడు మనం ఆ రోజుల గురించి ఆలోచించి అనుభవిస్తాం. గతం తో రోమాన్స్ అంటే ఇదే" అని పెద్దగా నవ్వేసాడు.

నిజమే కదా.ఆలోచించే హృదయం ఉండాలేకానీ ఆ రోమాన్స్ ఎంత బాగుంటుందో కదా.సంతోషం, దుఃఖం, బాధ, దిగులు, అన్నీ ఏక కాలంలో కలుగుతాయి. మన ప్రాంతం అయినా కాకున్నా, మన సంబంధీకులు అయినా,కాకున్నా, కొన్ని వందల ఏళ్ళ క్రితం జీవించి కాల గర్భంలో కలసి పోయినా, వాళ్ళని తలచుకొని ఆనందపడతాం. దిగులు పడతాం. ఏదైనా విషాదగాధ వింటే ఉబికివచ్చే కన్నీళ్ళ నాపుకుంటాం.

నేర్చుకోగాలగాలే గాని, చరిత్ర నేర్పే పాఠాలెన్నో.చూపించే జీవిత సత్యాలెన్నో.

విరామానంతరం

2010-05-11T13:37:00.000-04:00

వారం క్రితం "హమ్మయ్య , సమస్యలన్నీ తీరిపోయాయి. ఇక రాయడం మొదలెట్టొచ్చు" అనుకున్నా. వారం గడిచినా అక్షరం ముక్క కూడా రాయలేదు. కొత్త ఊరు.కొత్త ఆఫీసు. పని ఎక్కువ.కానీ ఇవన్నీ కారణాలు కావు. అసలు తప్పంతా రోజుకి మూడు గంటల పైనే తినేస్తున్న ఆఫీసు ప్రయాణానిదే. ఒక నాలుగు మైళ్ళ కారు ప్రయాణం, అక్కడి నుంచి ఒక ఇరవై ఐదు నిమిషాల బస్సు ప్రయాణం. అక్కడినుంచి మళ్ళా ఇంకొక ఇరవై నిమిషాల రైలు ప్రయాణం. పోస్టేజి ఖర్చులు అదనం అన్నట్టు, బస్స్టాండు లోనూ, రైల్వే స్టేషనులోనూ వెయిటింగు టైము అదనం.ఇలా తెల్లవారు ఝామునే ఆరింటికి నిద్ర లెగవాలంటే నాబోటి వారికి చాలా కష్టం. పొట్ట కోసం తప్పదు కదా.ఇప్పుడు ఆవలింతలతో ఆఫీసుకి రావడం, కునికిపాట్లు పడుతూ పని చేయడం, మళ్ళా కాళ్ళీడ్చుకుంటూ రైలు,బస్సు కారు ప్రయాణం. అలా సప్త సముద్రాలు దాటి, ఆవలించుకుంటూ ఇంట్లోకి ప్రవేశం. ఏదో ఇంత తినటం, టీవీలో మా ఊరి వార్తలు చూస్తూ అలానే నిద్ర పోవటం.ఇలా రోజంతా ఆవలింతలతోనే సరిపోతోంది.

ఏదేమైనా "రాయకుండా ఇంకానా? ఇకమీదట సాగదు" అని ఈరోజే ఘాట్టిగా నిర్ణయించుకున్నాను. "ఇంత కష్టపడి రాయాలా? నీ పిచ్చిగానీ" అని నాకనిపించినా, ఎవరి పిచ్చి వారికానందం కదా అని నాకు నేనే సర్ది చెప్పుకున్నాను :) అదన్నమాట సంగతి.

మొన్నీ మధ్య ఒక బ్లాగులో చదివా. వ్యాఖ్యలు రాసినా వాటికి బ్లాగు రచయితలు సమాధానమీయకపోవటం మర్యాదకరం కాదు అని. నేను తెలిసీ చేసే తప్పుల్లో ఇదొకటి.అలా నేను చాలాసార్లు చేశా.ఇక మీదట అలా ఉండకూడదు అనుకుంటున్నా. వ్యాఖ్యలంటూ వస్తే, దానికి సమాధానమంటూ ఉంటుంది. తిరిగి రాయడానికేమీ లేకపోతే కనీసం "ధన్యవాదాలు" అనన్నా... :) .

ప్రస్తుతానికి అదండీ సంగతి.

ఇది కథ కాదు

2009-11-12T14:31:00.005-05:00

"ఏమిటి, వెళ్ళక తప్పదా?"

"నీ ఇష్టం"

మూడక్షరాల సమాధానమైనా , ముప్పై మూడు విరుపులు వినపడ్డాయి నాకు.

అలవాటు ప్రకారం టీవీ కింద డీవీఆర్ కి ఉన్న ఎలక్ట్రానిక్ క్లాక్ వైపు దృష్టి సారించాను. సమయం సాయంత్రం ఏడు గంటలు.

కిటికీ వైపు తల తిప్పాను. నవంబరు నెల. అప్రయత్నంగా పొద్దున్న చూసిన వెదర్ రిపోర్ట్ గుర్తుకొచ్చింది. సన్ సెట్ ఎట్ 4:30. నాలుగున్నరకే సూర్యాస్తమయం. ఏడింటికే దట్టమైన చీకట్లు. రాత్రి ఏ పదో పదకొండో అన్నట్లుగా ఉంది. రాత్రికి వర్షం పడొచ్చు అని చదివినట్టు గుర్తు. ఆరింటప్పుడు ఆఫీసులోంచి బయటకు వస్తున్నప్పుడే ఎందుకో అనీజీగా అనిపించింది. నవంబరు మాసం చలికితోడు ఒక మోస్తరు బలంగా వీస్తున్న గాలి.చల్లటి గాలి...వర్షం పడబోయేముందు వీచే చల్లటి గాలి...

"ఒక కప్పు కాఫీ ఇస్తావా మరి, త్వరగా తాగి బయల్దేరుదాం? "సోఫాలో కూర్చొనే తలతిప్పకుండా అడిగా.

సమాధానంగా అన్నట్టు నావెనుక ఫ్రిజ్ తలుపు తెరచిన చప్పుడు.ఆతరువాత పాలు కప్పులోకి వంచుతున్నప్పుడు వచ్చే శబ్దం. ఒక రెండు క్షణాల తరువాత మైక్రోవేవ్ చేసే సన్నని శబ్దం.

సోఫాలో కూర్చునే పూర్తిగా ముందుకువాలి విప్పిన షూ లేసులు మళ్ళీ కట్టుకుంటూ చివరి ప్రయత్నంగా అడిగా.

"ఇంతకీ ఈరోజు వెదర్ రిపోర్ట్ చూసావా?"

కిటికీలోంచి బయటికి చూస్తూ అంది. "లేదు. బానే ఉన్నట్టుందిగా?"

మారుమాట్లాడకుండా తనిచ్చిన కాఫీ తాగి ఇద్దరం అపార్ట్ మెంటు బయటికొచ్చాం. చల్లగాలి విసురుగా తగిలింది. అంతకు రెండు నిముషాల క్రితం తాగిన వేడి వేడి కాఫీ నా వంట్లో వణుకునేమాత్రం ఆపలేకపోయింది.

కారు స్టార్ట్ చేస్తూ నాలోనేను అనుకుంటున్నట్టే పైకన్నాను "వర్షం ఉన్నట్లుంది ఈరోజు"

కారు టేలర్ రోడ్డు మీదకి తిరిగింది. దానిమీద ఒక రెండు మైళ్ళు వెళితే 91 వస్తుంది. దానిమీద ఉత్తర దిక్కు దాదాపు పదిహేను మైళ్ళు వెళితే నేను చేరాల్సిన గమ్యం దాదాపు చేరినట్టే. హైవే మీద అస్సలు ట్రాఫిక్ లేదు. అక్కడక్కడ ఒకటీ అరా కార్లు కనపడటం తప్పితే రోడ్డంతా ఖాళీ. ఎక్కడో ఒక కారు కనపడుతుంది. ఒక రెండు నిముషాలాగి చూస్తే కనపడదు. నావెనకాలె ఏదో ఒక ఎగ్జిట్ లోకి జారుకుంటూ కనపడుతుంది అద్దంలో.

ఆతరువాత కాసేపు ఒంటరిప్రయాణం.... ఇంకోకారు కనపడేదాకా.

కారులో పూర్తి నిశ్శబ్దం. అస్సలు మాటలు లేవు. నా చూపు కారులోని స్టీరియో మీదకి మళ్ళింది. ఆన్ చేద్దామా అనిపించిందొక క్షణం. ఆఫీసులో పోద్దుటినించి ఊపిరిసలపని పని తాలూకు అలసటో , నాయిష్టం లేకుండా బలవంతంగా బయల్దేరిరావటమో, ఏదయితేనేం చేయి ముందుకు చాచి స్టీరియో ఆన్ చేయటానిక్కూడా ఓపిక లేనంత నిస్సత్తువ, నిరాసక్తత.

హఠాత్తుగాగుర్తొచ్చి అడిగాను, "ఇంతకీ ఆ షాపు ఎప్పటివరకు ఉంటుంది? ఫోన్ చేసి అడిగావా?"

"లేదు"

"కనుక్కోవాల్సింది" సాధ్యమైనంత సౌమ్యంగా అన్నాను, నా జేబులోంచి సెల్ ఫోన్ తీస్తూ.

తను కూడా తన సెల్ ఫోన్ తీస్తూ అంది. "నువ్వు డ్రైవ్ చెయ్యి. నేను కనుక్కుంటాను"

ఫోన్ కాసేపు చెవికానించుకొని, ఏదో విని నావైపు తిరిగింది. తల పూర్తిగా తిప్పకుండా, కను చివరల నుండే తన మొహంలో కనిపించే భావాన్నిపసిగట్టాను నేను.

పాల గ్లాసు ఒలకబోసిన చిన్నపిల్లాడు, ఆ మరుక్షణం , దాన్ని గమనించిందేమో అని చప్పున అమ్మవైపు చూసి పడే తత్తరపాటు, ఆ వెనువెంటనే పడే భయం , ఆ తరువాత తోడు తెచ్చుకొనే బింకం. ఇవన్నీ కనపడ్డాయినాకు తనలో. ఆతరువాత వాటన్నిటినీ తుడిపేస్తూ నిరాశ. ఆ నిరాశని గమనించినా, గమనించనట్టు నటిస్తూ అడిగాను.

"ఏమిటంట?"

"ఈరోజు సిక్స్ కి క్లోజ్ అనుకుంటా. ఫోన్ ఎవరూ ఎత్తడంలేదు. వాయిస్ ఆన్సరింగ్ సిస్టం కేల్తోంది."

టైము చూసా . ఎనిమిదయింది. పొద్దున్న చూసిన వెదర్ రిపోర్ట్ ప్రభావమో , లేక నిజంగానే అలాఉందో తెలీదుగాని ఆకాశం బాగా మేఘావృతం అయిఉందని అనిపించింది నాకు. చుట్టూ చిమ్మ చీకటి.

"ఏం చేద్దాం మరి?"

ఈ షాపింగుల విషయంలో ఏ నిర్ణయమైనా తన నోటినుంచే రావాలి.అనుభవం నేర్పిన పాఠం.

"ఇంటికెళ్దాం. కారు వెనక్కు తిప్పు."

అప్పుడే నా కళ్ళ బడ్డ ఎగ్జిట్ నంబరు ని బట్టి హైవే మీద దాదాపు పదిమైళ్ళ పైనే వచ్చినట్టు నాకర్ధమయింది. నెక్స్ట్ ఎగ్జిట్ ఇంకొక అరమైలు దూరంలో ఉంది. ఎసెక్స్ విలేజ్ ఎగ్జిట్.

"ఎసెక్స్ విలేజ్ , ఈపేరు ఎప్పుడైనా విన్నావా?" సాలోచనగా అడిగా. తెలీదన్నట్టుగా తలూపింది. మళ్ళా నేనే అన్నా

"అయినా మనకెందుకు. ఈ ఎగ్జిట్ తీసుకొని. జాగ్రత్తగా వెనక్కి వెళ్ళే రోడ్దేక్కితే సరి"

వర్షం మొదలైంది.

మొదట్లో టాప్ టాప్ మంటూ విడి విడిగా విండ్ షీల్డ్ ని ముద్దాడిన చినుకులు నేను వైపర్లు ఆన్ చేద్దామనుకోలోపే పూర్తిస్థాయి వర్షపు రూపు సంతరించుకున్నాయి. నాకు కుడివైపు ఆకాశంలో ఒకటే మెరుపులు. గాలి వేగం పెరిగినట్టు తెలుస్తోంది. కారుని నా డ్రైవింగు లైన్లో కుదురుగా ఉంచాలంటే రెండుచేతులతో స్టీరింగుని గట్టిగా పట్టుకోవాల్సి రావడమే దానికి సాక్ష్యం. గాలి కారుని ఒకవైపుకు తోసేస్తోంది.

నాకు నేను ధైర్యం చేప్పుకోడానికన్నానో , లేక తనకి ధైర్యం చెప్పదానికన్నానో గాని మొత్తానికి పైకనేసాను..

బాగా గాలి ఉంటే వర్షం ఎక్కువసేపు పడదట".

ఎసెక్స్ విలేజ్ ఎగ్జిట్ తీసుకున్నాను. కారు వేగం బాగా తగ్గించాను. తనకి డ్రైవింగు రాకపోయినా డైరక్షన్ల విషయంలో తను నాకు చాలా చేదోడు వాదోడుగా ఉంటుంది.

తనతో చెప్పాను. "91 సౌత్ ఎటుందో చూడు"

వర్షం బాగా పెరిగింది. ఒక ఐదు మీటర్ల ముందేముందో కూడా కనపడటం లేదు. అలాంటప్పుడు రహదారులని సూచించే బోర్డులు కనపడతాయని ఆశించటం అత్యాశే. చాలా వరకు హైవే దిగిన ఒక పావుమైలు లోపే తిరిగి వెనకి వెళ్ళే హైవే తాలూకు బోర్డులు కనపడతాయి.

"ఏం చేద్దాం , కారు పక్కకి తీసి ఆపనా?".

నిజానికి ఇప్పుడు నేను హైవే ఎగ్జిట్ రేంప్ మీద ఉన్నానో, లేక హైవే పూర్తిగా దిగి లోకల్ రోడ్డు మీదకు వచ్చానో కూడా తెలీని పరిస్థితి. సింగిల్ లైనో, డబల్ లైనో , రోడ్డు మధ్యలో ఉన్నానో, లేక షోల్డర్ లో ఉన్నానో. అంతా అయోమయం.

"ఆపకు.స్లో గానే కాస్త ముందుకి పోనీ"

జాగ్రత్తగా ముందుకు పోనిస్తున్నా. అన్ని సార్లు కాకపోయినా , కొన్ని కొన్ని సార్లు సైన్ బోర్డు మిస్సయ్యామంటే ఆ తరువాత అధమపక్షం ఒక అరగంట పైనే పడుతుంది తిరిగి మనం ఎక్కాల్సిన రోడ్డు ఎక్కటానికి. ఇటువంటి వాతావరణంలో అరగంట అంటే అదృష్టంకిందే లెక్క.

పిడుగు పడిన శబ్దం. ఎక్కడో కాదు , పక్కనే పడినంత భయంకరంగా ఉంది ఆ శబ్దం. నాకు ఎడమవైపున ఏవో లైట్లు. గ్యాస్ స్టేషను అయ్యుండొచ్చు. కారు నెమ్మదిగా ముందుకు వెళ్తోంది.

"ఏమయినా బోర్డులు కనపడ్డాయా?"

"ఇంకా నెమ్మదిగా పోనీ ఇక్కడ ఏదో బోర్డు కనపడుతోంది."

"అబ్బా ఇదో తలనొప్పి "కారు విండ్ షీల్డ్ పైన పేరుకుంటున్న ఆవిరిని గమనించి అన్నాను.గబ గబా కారు డీఫ్రాస్టరు ఆన్ చేశా. అప్పుడప్పుడు అది సరిగా పనిచేయదు.చూస్తుండగానే ఆ ఆవిరి విండ్ షీల్డ్ అద్దం అంతా అల్లుకుపోయింది. ఇంకొక నిమిషం వ్యవధిలో నాకారు వెనక గ్లాసు మీదా, కారు డోరు అద్దాలన్నిటిమీద ఆ ఆవిరి అల్లుకుపోయింది.

కారు ఆగకుండా వెళ్తూనే ఉంది. ముందు ఏముందో అస్సలు కనపడటం లేదు.

" పేపర్ నేప్కిన్ అందుకో, అర్జంట్"

ఒకచేత్తో డ్రైవ్ చేస్తూనే తనిచ్చిన నేప్కిన్ తో గబగబా నావైపు విండ్ షీల్డ్ మీద ఆవిరిని తుడిచాను.ఇంతలో తను హఠాత్తుగా అరిచింది...

"ఇక్కడ రైట్ తీసుకో"

"ఎక్కడ?"

"ఇక్కడే ఇక్కడే , దాటి పోతున్నావ్ " చాలా ఫ్రాంటిగ్గా అరిచింది.

"91 సౌతేనా?

"అనుకుంటా"

ఏదయితే అవుతందని కారు బర బారా రైటుకి తిప్పేసాను. ఏదో గుంతలోకి దిగి కారు ముందు భాగం బలంగా నేలకు గుద్దుకున్న చప్పుడు. చటుక్కున బ్రేక్ మీదకి కాలు వెళ్ళింది. కారాగిపోయింది.

అసహనంగా అరిచాను. "అసలిక్కడ రోడ్డుందా?

కొద్దిగా రివర్స్ తీసుకొని , తనని హెచ్చరించకుండానే తన వైపు అద్దం కిందకి దించాను. బయట గాలి ఎంత బలంగా ఉందో అర్ధమయింది. తన మొహం పూర్తిగా తడిచిపోగా, కెవ్వున కేకేసింది.పట్టించుకొనే స్థితిలో లేను నేను. కళ్ళు చికిలించి చూసా. నిజమే , ఏదో రోడ్డు ఉన్నట్టుంది. కారు ఆ రోడ్డెక్కింది.,నెమ్మదిగా..

ఒక మైలు, మైలున్నర వెళ్ళాక అక్కడ ఎక్కడా హైవే కి దారితీసే ఆనవాళ్ళేమీ లేవు.

"సరైన దార్లోనే ఉన్నామంటావా?"

"నాకేం తెలుసు. నువ్వు తిప్పమన్నావు , నేను తిప్పాను" నాలో అసహనం..

వర్షం ఏమాత్రం తగ్గలేదు. వర్షం ధాటికి అనుకుంటా,చుట్టూ ఉన్న చీకటి పదిరెట్లు పెరిగినట్లనిపిస్తోంది. కన్నుపొడుచుకున్నా రోడ్డుపక్కన ఏముందో కనపడటంలేదు. కారు పోతూనే ఉంది. ఒకటి రెండు సార్లు నాకిలాంటి అనుభవమే ఎదురయింది. అయితే అది పగటిపూట. ఒకసారయితే "యు" టర్న్ తీసుకోవటానికి కూడా వీలు లేనటువంటి సన్నని ఇరుకైన రోడ్డుమీద దాదాపు పదిహేను మైళ్ళు ప్రయాణించాల్సి వచ్చింది. అప్పుడు రోడ్డుకి రెండువైపులా పొలాలు. నరమానవుడు లేదు. చివరికి గతిలేక అతికష్టం మీద "యు" టర్న్ తీసుకొని , వచ్చిన దారెంటే వెనక్కి వచ్చి హైవే ఎక్కడం జరిగింది.

నా వెన్ను జలదరించింది. కొంపతీసి ఇప్పుడలాంటి రోడ్డుమీదే ఉన్నానా?

అకస్మాత్తుగా నేను అప్పుడెప్పుడో చూసిన సస్పెన్స్ థ్రిల్లర్ సినిమా "బ్లాక్ కాడిలాక్" గుర్తుకొచ్చింది. అందులో ఇలాగే దారితప్పిన ఒక కారు చిమ్మ చీకట్లో, దారితెన్నూ లేకుండా , అడవిమధ్యలోంచి, ఒక సన్నని రహదారిపై వెళ్తూ ఉంటుంది. పైనుంచి తీసిన ఆ షాట్ బాగా గుర్తుంది . అడవి మధ్యలో సన్నని దారి, చీకటిని చీలుస్తూ కారు హెడ్ లైట్లు. రాబోయే ఉపద్రవం వైపు పరిగెత్తే కారు. దానికీ నాకూ తేడా అల్లా ఆ సినిమాలో వారిని దారి పొడుగూతా ఒక బ్లాక్ కలర్ కాడిలాక్ వెంబడిస్తూ ఉంటుంది. నా అదృష్టంకొద్దీ ప్రస్తుతానికి నాకా భయంలేదు. అలాంటిదేమీ లేదనుకుంటూనే, ఎందుకైనా మంచిదని రియర్ వ్యూ అద్దం వైపొకసారి చూసి, నిర్ధారించుకొని, నాలోనేనే నవ్వుకున్నాను అంత టెన్షన్లోనూ.

ప్రకృతి ముందు మనిషి ఎప్పటికీ బలహీనుడే అని చెప్పటానికి, వాయుగుండాలు సృష్టించే వరద భీభత్సాన్నో, టొర్నడో ల వలయ విధ్వంసాన్నో, లేదా ఏ సునామీలనో ఉదహరించనక్కరలేదు. 24 గంటలకొకసారి ప్రకృతి కప్పే ఈ నల్లటి దుప్పటిచాలు, మన మనుగడ ఎవరి దయా దాక్షణ్యాలమీద అధారపడిఉందో చెప్పటానికి. దానికి తగ్గట్టు మనం మన జీవితాల్ని సవరించుకోవాల్సిందే మరి.మా అపార్ట్ మెంట్లలో మాదే చిట్టచివరి అపార్ట్ మెంటు. అపార్ట్మెంటు ఆవలివైపు అంతా అడవిలా ఉంటుంది. దట్టమైన చెట్లు. రాత్రుళ్ళు నాకు ఆ వైపు కిటికీ తెరవాలన్నా భయం. సినిమాలెక్కువ చూస్తానేమో, "ఆచెట్లలో ఎవరో ఉండి మా కిటికీ వైపే చూస్తుంటారేమో, ఎందుకు వాళ్ళ కళ్ళలో పడటం?" లాంటి ఊహలొస్తుంటాయినాకు. అదే కిటికీలోంచి తెల తెల వారే ఉదయాన్ని చూడటమంటె నాకెంతో ఇష్టం. ఆకురాలే కాలాన్ని మినహాయిస్తే సంవత్సరం అంతా చక్కటి, చిక్కటి పచ్చదనం. కానీ అదేమిటొ రాత్రయ్యేసరికి ఆ ఆహ్లదం స్థానంలో భయం చోటు చేసుకుంటుంది. పొద్దునలేచి "దీన్ని చూసా నేను భయపడింది" అని నవ్వుకుంటుంటాను. బహుశా రేపు నేను మళ్ళా ఇదే రోడ్డు మీద పగటిపూట రావల్సివస్తే ఇప్పటి నా భయాన్ని తలచుకొని అలాగే నవ్వుకుంటానేమో.

రోడ్డుమీద గుంటల్లో పడ్డట్టు కారు దడ దడ లాడింది. దానికి కొద్ది క్షణాల ముందు కనపడ్డ "X" మార్కుని బట్టి అర్ధమయింది,. గుంటలు కాదు,రైలు పట్టాలు. రైల్ రోడ్ క్రాసింగన్నమాట. లోకల్ మ్యాప్ లో ఎప్పుడైనా రైల్వే ట్రాక్ చూసిన గుర్తేమైనా ఉందా అని కాసేపు ఆలోచించా. ఊహు.. లాభం లేదు.

మలుపు తీసుకున్నాక ఒక ఏడెనిమిది మైళ్ళు వచ్చే ఉంటాం. హైవే కనపడే ఆశలు ఇద్దరిలోను అడుగంటాయి. దానిస్థానంలో ఈ దారి ఎంచుకున్నందుకు పశ్చాత్తాపం.

ఇక లాభం లేదని, జాగ్రత్తగా కారు రోడ్డువారగా ఆపి పార్కింగ్ లైట్లు ఆన్ చేశా. హఠాత్తుగా గుర్తొచ్చి కారు ఫ్యూయల్ ఇండికేటరు వైపు చూసా. గుండె ఆగినట్టయింది. గేస్ అయిపోయినట్టు సూచించే లైటు వెలిగాక నాకారు మహా అయితే ఒక ముప్పై మైళ్ళు ప్రయాణించగలదు. నేను ఆఫీసునుంచి వచ్చేటప్పుడే ఆ లైటు వెలిగినట్టు గుర్తు. ఈలెక్కన ఆ ముప్పైమైళ్ళు ఎప్పుడో పూర్తయిఉంటాయి. సో, కారు ఏ క్షణమైనా ఆగిపోవచ్చు. ఆలోచన వచ్చిందే తడవు టక్కున ఇంజను ఆఫ్ చేశా.

నిశ్శబ్దం. పార్కింగ్ లైట్ల తాలూకూ టిక్కుం టిక్కుం అనే శబ్దం భయంకరంగా వినపడుతోంది. బయట ధారగా కురుస్తున్న వర్షం. చుట్టూ పరచుకున్న చిక్కటి చీకటి. నిర్మానుష్యమైన ఆ రోడ్డు మీద కారులో మేమిద్దరమే. ఎక్కడున్నామో కూడా తెలీని స్థితిలో..

ఇంతలొ నా కళ్ళ ముందు ఏదో చిన్న వెలుగు మెరిసినట్టయింది. రియర్ వ్యూ అద్దంలో ఏదో వెలుగు. టక్కున తల తిప్పి వెనక్కి చూసి అన్నా.

"మన వెనక ఎవరో వస్తున్నట్టున్నారు."

"ఎవరో మనలాగా దారి తప్పారేమో?"

రియర్ వ్యూ అద్దంలో వెలుగు తీవ్రతని బట్టి కారు మాకు బాగా దగ్గరయిందని నా కర్ధమయింది. ఇంకొక పావు నిమిషంలో మమ్మల్ని దాటి మా పక్కనుంచి వెళ్లి , సడన్ బ్రేక్ వేసినట్టు టక్కున ఆగిపోయింది. గబ గబా నేప్ కిన్ తో విండ్ షీల్డ్ ని మరొక్కసారి తుడిచాను. ఈసారి స్పష్టంగా కనపడుతోంది. పాతిక ముప్పై యేళ్ళ నాటి డొక్కు షెవీ వేన్ .

నా మనసులో ఏవేవో ఆలోచనలు. ఎందుకాపి ఉండొచ్చు? మాలాగే దారి తప్పారా? నాకారు రోడ్డువార పార్కింగ్ లైట్లు వేసి కనపడేసరికి మాకు సహాయం చేద్దామని ఆపారా?లేక...

నాచెయ్యి ఇగ్నిషన్ కీ చుట్టూ బిగుసుకుంది. వెనక్కి ఎలాగూ తిరగలేను. ఆ వేన్ పక్క నుంచి ముందుకు దూసుకెళ్ళటానికి తగినంత స్థలం ఉందాలేదా అనేది అంచనా వేస్తోంది నా మనసు. ఇంకొకసారి కళ్లు చికిలించి ఆ వేన్ వైపు చూసా. డ్రైవరు వైపు డోరు ఒక క్షణం తెరుచుకొని, ఆ వెంటనే మూసుకొంది. నా మనసెందుకో ప్రమాదాన్ని శంకించింది.

***********************************************
ఒక రెండు గంటల తర్వాత.....

ఇంకా వర్షం పడుతూనే ఉంది.

రిక్లయినర్ సోఫాలో వెనక్కివాలి, వెచ్చగా దుప్పటి కప్పుకొని , టీవీ చూస్తూ నేను..గాఢ నిద్రలో తను..
(ఇంక లేదు, ఐ మీన్, సమాప్తం :) )

మాష్టారుగారమ్మాయి

2009-10-29T09:01:00.000-04:00

కొన్నెందుకో అలా గుర్తుండి పోతాయి. ఎన్నేళ్ళయినా మసకబారవు.కారణం తెలీదు.

ఎర్లీ ఎనభైల్లో మాట అన్నమాట. నేనప్పుడు ఆరోతరగతి. మా తెలుగు మాష్టారింటికి ట్యూషను కెళ్ళేవాడిని . ఆయన పేరుకు తెలుగు మాష్టారయినా ఒక్క లెక్కలు తప్ప అన్నీ చెప్పేవారు. అదే ట్యూషనుకి లెక్కలు చెప్పడానికి సత్తార్ అనే మాష్టారింకోకాయన వచ్చేవారు. వారి గురించి ఇంకెప్పుడైనా.

పొద్దున్నే ఆరింటికి ట్యూషను. ఐదు యాభై ఐదు కల్లా వాళ్ళింట్లో ఉండేవాడిని. నాకంటే ముందు వచ్చిన వాళ్ళతో గది ఓ మోస్తరుగా నిండి ఉండేది. లోపలికి అడుగు పెట్టగానే చల్లటి ఉదయపు గాలి మాయమై ఒకరకమైన వెచ్చదనం ఆ గదంతా పరచుకొని ఉండేది. ఖాళీ దొరికిన చోట కూర్చొని మాష్టారి కోసం ఎదురు చూపులు. మధ్యగది లో ఫ్యాను గాలికి మధ్యగది డోరు కర్టెను కదిలినప్పుడల్లా పంచలో కూర్చొని ఉన్న మాచూపులు అప్రయత్నంగా ఆ వైపు కదిలేవి. లోపల మనుషులు అటూ ఇటూ తిరుగుతున్నట్టు కనిపించినా మాటలు అస్సలు వినిపించేవి కావు. భారమైన నిశ్శబ్దం. అప్పుడప్పుడు లంగా వోణీ వేసుకొని ఉన్న మా మాష్టారిగారమ్మాయి క్షణకాలం కనిపించేది. కొన్ని కొన్ని సార్లు తన పట్టీల చప్పుడు మాత్రమె వినిపించేది.డోరు కర్టెను కాస్త పక్కకి జరిగినట్టనిపించినా ఒక రకమైన కంగారుతో తను వెంటనే వచ్చి సరిచేసేది. ఇంతలొ మాష్టారుగారు పూజ ముగించుకుంటున్న సూచనలు. మరి కొద్దిసేపటికి గొంతుసవరించుకుంటూ మాష్టారు గారు మధ్యగది ద్వారం వైపు అడుగు వేస్తున్న చప్పుడు. మేమంతా బిర్ర బిగుసుకు పోయేవాళ్ళం. తను కర్టెను తొలగించుకొని పంచలోకి అడుగుపెడుతుంటే , భయంతోనో, మాష్టారు గారి మీది గౌరవం తోనో ఆ నిశ్శబ్దం పదింతలు పెరిగి , గాలి కూడా బరువెక్కి పోయేది.

అదే ట్యూషను సాయంత్రాలు కూడా ఉండేది.ఆ సాయంత్రాలు ఉదయమున్నంత గంభీరంగా ఉండేవి కాదు. తేలికైన గాలి. అప్పుడప్పుడు మేము వెళ్ళేసరికి మాష్టారుగారు బజారునుంచి ఇంకా వచ్చి ఉండేవారు కాదు.మాష్టారు గారమ్మాయి పంచలోనే ఏదో చదువుకుంటూ ఉండేది. మధ్య మధ్యలో పాడుతూ ఉండేది. శ్రావ్యమైన కంఠస్వరం . చాలా చక్కగా పాడేది. తను పాడే పాటలోని ఈ రెండు లైన్లు నాకిప్పటికీ గుర్తే ..

గురుతు కొచ్చే జ్ఞాపకాలూ
ఎదను గుచ్చే గులాబి ముళ్ళూ..

పల్లవో తెలీదు, చరణమో తెలీదు. సినిమా పాటో, లేక లలిత గీతమో తెలీదు.ఈరెండు లైన్లు మాత్రం నాకు ఇన్నేళ్ళయినా గుర్తుండి పోయాయి. ఒకటి కాదు రెండు కాదు లెక్కలేనన్ని సార్లు విన్నట్టు గుర్తు. బహుశా తనకిష్టమైన పాట కావచ్చు.

మేము రాగానే మమ్మల్ని చూసి లోపలికెళ్ళి పోయేది. అప్పుడప్పుడు తను పంచలో మర్చిపోయి వదిలి వెళ్ళిన తన కాలేజీ నోటు బుక్కులు చూసేవాళ్ళం. పెద్ద పేద్ద లాంగు నోటు బుక్కులు. దాని నిండా ఆకుపచ్చ, ఎరుపు,గులాబి రంగుల్లో స్కెచ్ పెన్నులతో వేసిన రకకాల బొమ్మలూ, ఎర్ర ఇంకుతో అండర్లైన్ చేసిన లైన్లూ. బయాలజీ విద్యార్ధి అనుకుంటా. మేమూ పెరిగి పెద్దయి అలాంటి లాంగు నోటు బుక్కుల్లో అలా రక రకాల బొమ్మలేయాలని అనుకునేవాళ్ళం.

తను మమ్మల్ని చూడగానే పాడుతున్న పాట ఆపి లోపలికెళ్ళి పోయేది. కొన్నిసార్లు ఆ పాట లోపలి నుండి సన్నగా వినిపిస్తుండేది. అప్పుడప్పుడు ట్యూషను జరుగుతున్నప్పుడు , మాకు వెనకవైపున దండెం మీద ఆరేసిన ఏ వోణీయో,పరికిణీయో అవసరమైనప్పుడు తను పిల్లిలా చడీ చప్పుడు లేకుండా ఇలా వచ్చి తీసుకొని అలా వెళ్ళిపోయేది.

తను ఇప్పుడు యాభైలకు దగ్గరగా ఉండి ఉంటుంది అనుకుంటా. ఎదురుపడితే పోల్చుకోలేను గాని , ఒక్కసారి గుర్తుపట్టాక, పరిచయం చేసుకొని..ఆ రెండు లైన్లూ ఆమెకి వినిపించి ఆమె కళ్ళలో మెదిలే ఆశ్చర్యాన్ని చూడాలని ఉంది. నాకెందుకో బాగా నమ్మకం తను ఆపాటను ఇంకా గుర్తుపెట్టుకొనే ఉంటుందని..

మీకు ఈపాట గురించి ఏమైనా తెలిస్తే చెప్పండి.

నా కొత్త బ్లాగు వివరాలు

2009-10-13T00:06:00.003-04:00

ఈరోజు కాస్త తీరిక దొరికి మొత్తానికి నా కొత్త బ్లాగు పని కొంత పూర్తి చేశాను. పన్లో పనిగా రెండు టపాలు కూడా రాసేసా. ప్రస్తుతమున్న ఈ బ్లాగు ఫార్మాట్ ని కొద్దిరోజుల్లో మారుస్తాను.

బ్లాగు పేరు నీలి మేఘాలలో . త్వరలోనే దీన్ని కూడా కూడలి, జల్లెడలలో చేరుస్తాను.

ప్రాజెక్టు అయిపోతోంది! ప్చ్

2009-10-08T16:00:00.005-04:00

ఇక నేడో రేపో Its nice working with you all అనే ఈ-మెయిలు పంపాలి అందరికీ. అసలు ఈ ప్రాజెక్టుకి రావడమే ఒక వింత. మొదట్లో వద్దనుకున్నాను. ఎందుకంటే నేను ఎప్పుడో పనిచేసి వదిలేసిన పురాతన సాఫ్ట్వేర్ వర్షను మీద పని. ముందుకొచ్చాక మళ్ళా వెనక్కి వెళ్ళాలంటే కష్టమే . ఈ సాఫ్ట్వేర్ ఫీల్డులొ అది మరీనూ. అయితే కొన్ని వృత్తిపరమైన మొహమాటాలూ, ఎలాగు ఆర్నెల్ల ప్రాజెక్టు కదా , కన్నుమూసి తెరిచేలోగా ఆర్నెల్లు చిటికెలో గడుస్తాయి అనే ఆలోచనతోనూ, వొహాయో లో ఇల్లు ఖాళీ చేసి , కార్లో మేమిద్దరం సీట్లల్లో కూర్చోగా మిగిలిన ప్రతి స్క్వేర్ ఇంచులోను ఇంటి సామాను మొత్తం కుక్కి పదమూడు గంటల ప్రయాణం చేసి ఇక్కడికి చేరుకున్నాను. ఆర్నెల్ల ప్రాజెక్టు కాస్తా దాదాపు మూడేళ్ళ ప్రాజెక్టు అయి కూర్చుంది. నేను ఊహించలేదు ఇంతకాలం ఇక్కడ పనిచేస్తానని. నన్ను వదిలించుకొని ఖర్చు తగ్గించుకోవాలని మధ్యలో మా మానేజరు ఒక రష్యన్ భామని తెచ్చుకున్నా, తను కంప్యూటర్ మానిటర్ వైపుకంటే తన హేండ్ బాగ్ లో ఉన్న అద్దంలో తన మొహాన్ని ఎక్కువసేపు చూసుకొనేది. ఒక నెల లీవు పెట్టి నేను ఇండియా వెళ్ళిన టైంలో , తనకీ , మా మానేజరుకీ ఏదో విషయంలో యవ్వారం చెడి , "ఐ విల్ సు యు" అని మధ్యవేలు చూపించి తుర్రుమంది. ఒకానొక అర్ధరాత్రి ఇండియాలో ఉన్న నాకు మా మానేజరు నుంచి ఫోన్, ఇండియానుంచి రాత్రుళ్ళు పని చెయ్యగలవా అని. లీవు పొడిగిస్తే సంతోషంగా చేస్తా అన్నా. చక్కగా నాలుగునెలలు, జీతానికి జీతం , వెకేషన్ కి వెకేషన్.కంపెనీ లాప్టాప్ ఎలాగు ఉంది, దానికొక రిలయన్స్ వారి బ్రాడ్ బాండ్ కార్డు తగిలిస్తే ఇక మనం ఎక్కడున్నా పనికి ఢోకా లేదు. ఎటొచ్చీ లాప్టాప్ బ్యాటరీ చార్జ్ ని జాగ్రత్తగా గమనిస్తూ ఉంటే చాలు. ఆ నాలుగు నెలలు పెద్దగా ఇబ్బందులు లేకుండానే పని లాగించేసా.ఇక్కడంటే అలవాటే గాని, ఇండియాలో షిర్డీ నుంచి వస్తూ బస్సులో ఆఫీసు పని చెయ్యటం ఒక అందమైన అనుభవం. ( కొన్ని మలుపుల్లో ,అప్పుడప్పుడూ సిగ్నల్స్ లేక ఆ బ్రాడ్ బ్యాండ్ కార్డు సతాయించిందనుకోండి. అది వేరే విషయం :) )

ఒక సంవత్సరం క్రితం నేను ప్రస్తుతం పనిచేసే కంపెనీని ఇంకొక కంపెనీ టేకోవర్ చేసింది. వాళ్ళ సిస్టమ్స్ అన్ని వేరే సాఫ్ట్వేర్ లో ఉండటం వల్ల ఇక్కడ మా డిపార్ట్మెంటు లో కూడా బెల్లు మోగింది. కొత్త సిస్టం లోకి వెళ్తున్నాం కాబట్టి ఈ క్రిటికల్ టైంలో మాకు మీ సహాయం కావాలి అని డైరక్టుగానూ, ఒకసారి వెళ్ళాక మిమ్మల్ని ఇక్కడినుంచి సాగనంపటానికి మాత్రం మాకు ఎవరి సహాయం అవసరం లేదు అని ఇన్ డైరక్టుగానూ మా మానేజరు మీటింగు పెట్టి మరీ చెప్పాడు.

మొన్న ఆగస్టులో ఆ పని కూడా పూర్తయింది. ఇక అందరూ ఎదురుచూడ్డం మొదలెట్టారు సెండాఫ్ ఉత్తర్వులకోసం. మొదట నాతో పనిచేసే ముగ్గుర్ని పీకేసారు. ఆ ముగ్గురిలో ఒకడు తెల్లోడయ్యేసరికి Conspiracy theory లకు చోటు లేకా , గాసిప్స్ కి ఆస్కారం లేకా నా తోటి భారతీయ వర్గం చాలా ఇబ్బంది పడింది. ఆతరువాత ఇంకో ఇద్దరిని. మొత్తానికి డిపార్ట్మెంటులో నేను ఒంటరినైపోయాను. నిజానికి ఆఫీసులో మాకు అత్యంత ప్రీతిపాత్రమైన సమయం అంటే కాఫీ బ్రేకే . ఆ టైం లో మా కబుర్లకు అంతుండదు. పది కాగానే గుంపుగా అందరం పొలోమని పరుగు బ్రేక్ రూంకి. అట్లాంటిది ఇప్పుడు నా కాఫీ బ్రేకు వెల వెలా బోతోంది. ఇక లంచ్ టైం అయితే చెప్పనవసరం లేదు. మేమందరం లంచ్ బ్రేక్ లో ఎవరి కుర్చీల్లో వారు కూర్చునే వాళ్ళం. ఎవరైనా లీవు పెట్టి రాకపోతే ఆ సీటు ఖాళీ గా ఉండాల్సిందే. మొదట్లో లంచ్ టైంలో ఆ రెండు ఖాళీ సీట్లను చూసి మాకు బాగా దిగులేసేది. ఇప్పుడు ఇంకెవరూ లేరు. నేనొక్కడినే. అన్ని కుర్చీలూ నావే. దిగులంతా నాదే.

నిన్న సర్వర్ రూం పక్క నుంచి వెళ్తూ అలవాటుగా అద్దంలోంచి నా (పాత) ప్రొడక్షను సర్వర్ వైపు చూసాను. అది చాలా ఒంటరిగా, దిగులుగా ఉన్నట్లు అనిపించింది నాకు. దాని లైట్లుకూడా పాపం దిగులుగా, ఏదో తప్పదు అన్నట్లు మిణుకు మిణుకు మంటూ వెలిగి ఆరిపోతున్నట్లున్నాయి. ఒకప్పుడు అవే లైట్లు చీకట్లో మిణుగురు పురుగుల్లా అందంగా కనిపించేవి. ఆ వెలిగి ఆరిపోవటంలో ఒకరకమైన ఠీవి కనిపించేది.నెల క్రితం వరకూ దాన్ని అందరూ అందమైన బుజ్జి కుక్కపిల్లని చూసుకున్నట్టు ప్రేమతో సాకేవారు. దానికి కాస్త వేడి చేస్తే నానా హైరానా పడిపోయేవారు. ఆ బుజ్జి కుక్కపిల్ల కాస్తా ఇప్పుడు గజ్జి కుక్కపిల్ల అయిపొయింది. మొన్నొకసారి సర్వర్ రూంలో ఏసీ లీకయి నీళ్ళు దాదాపు ఆ సర్వర్ దరిదాపుల్లోకి వచ్చినా ఎవరికీ చీమకుట్టినట్లయినా లేదు. అదే ఒకప్పుడయితే మా మానేజరు మీటింగెట్టి మమ్మల్ని చెడా మాడా తిట్టేవాడు.

ఎంత ప్రొడక్షను సర్వర్ కాక పోయినా, దాన్లో ఇంకా నేను రాసిన ప్రోగ్రాములు కొన్ని రన్ అవుతూనే ఉన్నాయి. నేను రిపీటేడ్ గా చేసే పనుల్ని చాలావరకు ప్రోగ్రాములు రాసి షెడ్యూలు చేసి పడేస్తాను. నిర్దేశిత టైంకి అవి నా ప్రమేయం లేకుండా రన్ అవుతూ ఉంటాయి. కాబట్టి నేను ఇక్కడ ఉన్నా లేకున్నా , నేను రాసిన ఆ ప్రోగ్రాములు కనీసం ఇంకొన్నేళ్ళు రన్ అవుతూనే ఉంటాయి. ఏ అర్ధరాత్రో ,అపరాత్రో అవి ప్రాణం పోసుకుంటాయి. నిర్దేశించిన పని పూర్తి చేసి మళ్ళీ నిద్రలోకి జారుకుంటాయి.ఈ మనుషులు గుర్తుంచుకున్నా, గుర్తుంచుకోకున్నా , అవి మాత్రం నేను ఒకప్పుడు ఇక్కడున్నాననే నిజాన్ని అవి బ్రతికున్నంతవరకు ( పవర్ ఆఫ్ చేయ్యనంతవరకు) గుర్తు చేసుకుంటాయి. :)

లోపలికెళ్ళి అక్కడున్న సర్వర్లన్నిటినీ ఒక్కసారి కళ్ళారా చూసుకున్నాను. మళ్ళా నాచూపు ఆ ఒకప్పటి ప్రొడక్షను సర్వర్ మీద ఆగింది."నువ్వు లేవు నీ పాట ఉంది", అన్నట్లు "నువ్వుండకపోవచ్చు , కానీ నీ ప్రోగ్రాములున్నాయి" అని అది నాతో గుస గుస లాడినట్టనిపించింది నాకు.

నా కొత్త బ్లాగు

2009-10-04T10:30:00.006-04:00

ఇంకా పేరు నిర్ణయించుకోలేదుగాని , "అనంతం" కి అనుబంధంగా మరొక బ్లాగు మొదలెడదామని అనుకుంటున్నాను. "అనంతం" లానే ఇందులో కూడా సుత్తే ఉంటుంది ,అయితే కాస్త సూటిగా ఉంటుంది. చేట భారతాలు కాకుండా , కట్టె, కొట్టె, తెచ్చె రీతిలో రాయాలని ప్లాను. Casual blogging అన్నమాట. ఒక్కొక్క పోస్టు క్లుప్తంగా ఒక పది పదిహేను వాక్యాల్లో, నేను చదివిన పుస్తకం గురించో , చూసిన సినిమా గురించో, నిద్రపట్టక పక్క మీద అటూ ఇటూ దొర్లుతుంటే వద్దన్నా వచ్చి మీదకువాలే ఆలోచన గురించో, దైనందిక జీవితంలో ఎదురయ్యే చిన్న చిన్న సరదా సంఘటనలగురించో, ఆఫీసు విషయాల గురించో,రాజకీయాల గురించో, టీవీలో ఈరోజు చూసిన వార్త గురించో, నా కేమెరాకి చిక్కిన అందమైన దృశ్యం గురించో .. ఇలా దేనిగురించైనా కావచ్చు.

చదివి మీ ఆలోచనలని పంచుకుంటే సంతోషిస్తాను. మీ టైం బాలేక కొన్ని కొన్ని సార్లు నేను రాసింది మీకు నచ్చొచ్చు , కానీ అందులో వ్యాఖ్యానించేంత సరుకుండకపోవచ్చు . అలాంటప్పుడు చదివి నిశ్శబ్డంగా నా బ్లాగుని దాటి ముందుకు వెళ్ళిపొండి. చాలా బావుందనో, బాగా రాసాననో, లేదా స్మైలీల తోనో మొహమాట పడాల్సిన అవసరం లేదు. ఏకీభవించినా, విభేదించినా, సమయం వెచ్చించి నేను రాసింది చదివే వారంటే నాకెప్పుడూ గౌరవమే. అయితే ఎప్పుడూకాకపోయినా అప్పుడప్పుడు సమయాభావం వల్ల మీ కామెంట్లకు నేను జాబివ్వలేక పోవచ్చు. అన్యధా భావించవద్దని మనవి.

వివరాలు ఒకట్రెండు రోజుల్లో మీతో పంచుకుంటాను.

గమ్మత్తయిన సంఘటనలు -2

2009-08-13T18:00:00.001-04:00

అవి నేను హైదరాబాదులో ఒక బహుళ జాతి సంస్థ లో పనిచేసే రోజులు.

నేను పనిచేసే ప్రాజెక్టు చాలా పెద్దది. దాంట్లొ దాదాపు 70 మంది పనిచేస్తూ ఉండేవారు . అన్ని రకాల భాషలూ వినపడేవి . వాటిల్లో తమిళందే పైచేయి. వాళ్ళది చాలా పెద్ద గ్రూపు. ఇచ్చుకున్నా, పుచ్చుకున్నా వాళ్ళలో వాళ్ళే.వాళ్ల ఐకమత్యం చూసి బాగా ముచ్చటేసేది. అయితే వాళ్ళలో తప్పుపుట్టాడొకడు. పేరు పరమ్ గురు. తనకి తెలుగు నేర్చుకోవాలని మహా ఉబలాటం. అంతా ఇంతని కాదు. చాలా. మేము మాట్లాడుకుంటుంటే "బగున్నారా (బాగున్నారా)? " అంటూ మధ్యలో దూరేవాడు. తెలుగులో అదెలా అంటారు, ఇదెలా అంటారు అని మమ్మల్ని,ముఖ్యంగా నన్ను బాగా విసిగించేవాడు. "వాడికి ఒక (రహస్య) తెలుగు గర్ల్ ఫ్రెండ్ ఉండుండొచ్చు , అందుకే మనదగ్గర ఇంత గారాలు పోతూ నేర్చుకుంటున్నాడు" అని అనుకునేవాళ్ళం (కుళ్ళు కునేవాళ్ళం,లో లోపల) . ఆ అమ్మాయెవరో కనుక్కుందామని, ఒకరిద్దరు వీడిమీద కొన్నాళ్ళు ఒక కన్నేసి , కన్ను నొప్పెట్టి, చివరికి ఏమీ తేలక కేసు మూసేసారు.

ఇక మా ప్రాజెక్టు మానేజరు గురించి. ఆయన ఇంగ్లీషులో మాట్లాడేది బహు తక్కువ. అలాగని రాదని కాదు. భేషుగ్గా వచ్చ్చు. ఎంతో అవసరమైతే తప్ప ఇంగ్లీషు వాడడు. మీటింగుల్లో కూడా వేరే వారికి అర్ధమవ్వాలి అనుకున్నవి మాత్రమే ఇంగ్లీషులో,మిగతావి అన్నీ తెలుగులోనే. మీటింగుల్లో తెలుగు మాట్లాడినందుకు తెలుగేతరులు ఎవరూ లోలోపల కూడా ఏమీ అనుకునేవారు కాదు. మనకి తెలియాల్సిన విషయమైతే ఆయన ఇంగ్లీషులోనే మాట్లాడుతాడులే అని వారికి ఆయనమీద మంచి గురి. ఆయన గుంటూరు వైపు పల్లెల్లో మాట్లాడే యాసతో బహు చక్కగా తెలుగు మాట్లాడేవాడు. పెద్ద ప్రాజెక్టు కదా, ఒక ఫ్లోరు మొత్తం మాదే. విశాలమైన హాలు. ఒక మూల నిలబడి పరికిస్తే దాదాపు ప్రాజెక్టులో ఉన్న వారందరూ కనపడతారు. మా మానేజరు ఎవరితోనైనా ఏమైనా చెప్పాలంటే ఆయన ఉన్నచోటునుంచే గట్టిగా తెలుగులో అరచి చెప్పేవాడు. నాకది మోతుబరి పొలంలో గట్టుమీద నిలబడి కూలోళ్ళతో మాట్లాడినట్టే ఉండేది. ( no offense, ఆయన యాస గురించి మాత్రమే చెప్తున్నా ).

మేము పనిచేసే ప్రాజెక్టు తాలూకు సర్వర్లు యూరోపు లో ఉండేవి. ఒకసారి సముద్రగర్భంలో కేబుళ్ళు తెగటం వల్లో , మరెందుకో మాకు ఆ సర్వర్లతో లింక్ తెగిపోయింది. పనిలేదు కాబట్టి అందరూ పని ఉన్నప్పటికంటే ఎక్కువ హడావిడిగా అటూ ఇటూ తిరుగుతున్నారు. ఫ్లోరంతా సందడి సందడిగా ఉంది. నెట్ వర్కింగ్ వాళ్ళకి కబురు పెట్టడంతో వాళ్లోచ్చి ఈ పరమ్ గురు కంప్యుటర్ నుంచే ఏవేవో చేస్తూ, మధ్య మధ్య ఫోన్లు చేస్తూ ఏదో కుస్తీ పడుతున్నారు. సదరు పరమ్ గురు తో పాటు నేను, ఇంకో ఐదారుగురం ఆ కంప్యుటర్ మీదకి వాలి ఆసక్తిగా చూస్తున్నాం. వాళ్లు చేసేది ఏమైనా అర్ధం అయితే మా రెజ్యుమే లో "నెట్వర్కింగ్ ఎక్స్ పర్ట్ " అనే తోక తగిలించి దాని బరువు పెంచొచ్చు అని మా దురాలోచన.

అదేటైంలో లోపలికి అడుగుపెట్టాడు మా మానేజరు. హడావిడిగా, లేని ఆందోళనని మొహంలోకి తెచ్చుకొని అటూ ఇటూ పరిగెడుతున్న వాళ్ళని చూడగానే ఆయన మనసు కీడు శంకించింది. మా వైపు చూసాడు. అదేటైం లో పరమ్ గురు "లింక్" ని తెలుగులో ఏమంటారు అని అడిగినట్టున్నాడు. ఆలోచిస్తూ నేను బుర్ర గోక్కుంటున్నాను. అలవాటు ప్రకారం మా మానేజరు పరమ్ గురు నుద్దేశించి అక్కడి నించే గట్టిగా అరిచాడు.

"పరమ్, ఏమయింది?"

"లింక్ , లింక్" ఇక్కడినుంచే గట్టిగా అరచి చెప్పాడు పరమ్ గురు .

ఆయనకర్ధం కాలేదు. మళ్ళా గట్టిగా అదే అడిగాడు.

ఈసారి పరమ్ గురు చేతి చూపుడువేళ్ళు రెంటినీ కొంకీలా చేసి, ఒకదాని కొకటి మెలేసి , పైకెత్తి చూపిస్తూ అన్నాడు

"లింకు, లింకు సార్ " అని , ఆ మేలేసిన వేళ్ళని బలవంతాన విడదీసినట్టు నటించి "పగిలి పోయింది సార్" అన్నాడు.

లింకు ని తెలుగులో ఏమంటారా అంటూ బుర్ర గోక్కుంటున్న నాకు వాడి నోటిద్వారా "పగిలిపోయింది" అనే పదం వినగానే కాస్త మతి తప్పినట్టయింది. మా మానేజరుక్కుడా అదే పరిస్థితి.దగ్గరికొచ్చి విషయం కనుక్కొని ఆ తరువాత , టెన్షన్ ని కూడా పక్కనపెట్టి, ఒకటే నవ్వడం. అప్పుడెపుడో వాడు నాదగ్గర నేర్చుకున్న "బ్రేక్" అనేపదాన్ని వాడు అలా తెనుగీకరించాడు అన్నమాట.

ఆ తరువాత మీటింగుల్లో కూడా అప్పుడప్పుడు మా మానేజరు "ఈరోజు, ఏం పగల్లేదా, పరమ్? " అంటూ పరమ్ గురు మీద జోకులేసేవాడు.

**********************************************************************

తమిళం వంతు అయిపొయింది కదా, ఇప్పుడిక కన్నడం వంతు.

నాకు మంజునాథ్ అనే ఫ్రెండొకడున్నాడు. వాడు పుట్టిందీ, పెరిగిందీ హైదరాబాదులోనైనా ఇంట్లో కన్నడం, బయట హైదరాబాదు హిందీ, ఉర్దూ , అక్కడక్కడ తెలుగూ, విని చాలా వింతైన తెలుగు మాట్లాడేవాడు. తెలుగులో ఆవేశంగా ఏదైనా మాట్లాడుతూ , ఆ మాటల ప్రవాహంలో ఎక్కడైనా సరైన తెలుగు పదం తట్టకపోతే ఫిట్స్ వచ్చినవాడిలా కొట్టుకొనేవాడు. ఆ వెంటనే ఏ ఇంగ్లీషుకో, హిందీకో మారి గట్టెక్కినా , ఆ సంభాషణ ముగియగానే నా పీక పట్టుకోనేవాడు ఇందాకటి ఆ పలానా దాన్ని తెలుగులో ఏమంటారో చెప్పు అని.

ఇద్దరం ఒకే ఆఫీసులో పనిచేసేవాళ్ళం. కేరీరు మొదటి రోజులు. కంప్యూటరు పాఠాలు చెప్పుకొని పోట్టపోసుకోనేవాళ్ళం. స్టూడెంట్ల నుంచి ఫీజు వసూలు కావటం ఆలస్యం, ఆ డబ్బులు బిల్డింగు ఓనరుకో, ఎలక్ట్రిసిటీ వాళ్ళకో, కంప్యూటర్లు రిపేరు చేసేవాళ్ళకో, ఇన్స్టిట్యూట్ తెరచినప్పటి నుంచి బాకీ ఉన్న ఇంటీరియర్ డెకరేటరుకో ,మరింకెవరికో వెళ్ళిపోయేవి. మా ఓనరు పాపం ఓపెన్ గానే చెప్పేవాడు స్టూడెంట్లు ఫీజులు చెల్లిస్తేనే మీకు జీతాలు అని.దానికి తోడు మాకు సరిగ్గా సరిపోయే అకౌంటెంట్ దొరికాడు మా ఓనర్ కి . జీతాలు నెల తారీకు ప్రకారం గాక ఆయనకిష్టమయిన పద్దతి ప్రకారం ఇచ్చేవాడు. ముందు జీతాలు ఎవరికి ఇవ్వాలి అనేదానికి ఆయన వేసుకున్న ఆర్డర్ ఇదీ..

పెళ్ళయి , కాస్త పెద్ద పిల్లలుండి , ఇంటి ఖర్చు ఎక్కువ ఉండేవారు
పెళ్ళయి పిల్లలున్నవారు
పెళ్లయినవారు
పెళ్ళికాని ఆడవారు ( కౌన్సిలర్లు, తోటి టీచరమ్మలు )
(డబ్బులు మిగిలితే) పై వాళ్ళు గాక చివర్లో మిగిలిన, దిక్కు, దివాణం లేని మగ బ్రహ్మచారులు ( అంటే మేము)

ఈనెల పదో తారీఖున జీతం ఇస్తే, వచ్చేనెల ఏ ఇరవైనో, ఇరవై ఐదునో ఇచ్చేవాడు.. అలా కొన్నాళ్ళకు మాకు మేము ఏ నెల జీతం అందుకున్నామో తెలియక , అందుకున్నాం అంతే చాలు అని ఆరోజుకి ఆనందపడి , ఆ తరువాత రోజు "అవునూ, నిన్నిచ్చింది ఏ నెల జీతం? " అని వాకబు చేసేవాళ్ళం..(విషయం పక్కదోవ పడుతున్నట్టుంది).

సరే, ఒకానొక రోజు, ఎంతో ఆశతో ఈరోజు జీతం ముడుతుంది అని ఆఫీసుకోచ్చిన నా కన్నడ మిత్రునికి "అబ్బా ఆశ" అంటూ ఆశా భంగం కలిగించాడు మా అకౌంటెంట్. ఇక వాడు పొద్దున్నించి ఆయన్ని బండ బూతులు తిడుతూ పని చేసి,ఆనక లంచ్ కి ఇద్దరం బయటికి వచ్చాం. నా ఫ్రెండ్ ఆపకుండా హిందీలో, ఉర్దూలో, కన్నడంలో, వచ్చీరాని తెలుగులో తెగ తిడుతున్నాడు అకౌంటెంట్ ని. వాడికి కామన్ సెన్స్ లేదట. కష్టపడుతున్న వారిని గుర్తించే టాలెంట్ అస్సలే లేదట. "బ్యాచిలర్ల మయినా మనం తిండి లేకుండా బతికేస్తామా, మనకి మాత్రం అవసరాలుండవా? వాడూ,వాడి పీచు గడ్డం" అంటూ ఆవేశంతో ఊగిపోతున్నాడు. వాణ్ని మధ్యలో ఆపి "నీకు మరీ అంత డబ్బవసరం ఉంటే ప్రస్తుతానికి నేనిస్తా" అని అనటానికి కూడా భయపడ్డాన్నేను, మధ్యలో ఆపినందుకు ఎక్కడ నన్ను కరుస్తాడో అని. అలా తిడుతూనే నా చేయి పట్టుకొని బర బరా లాక్కుంటూ వెళ్లి రోడ్డు సగం దాటి , అవతలి వైపు ఆగకుండా వాహనాలు వస్తుండడంతో రోడ్డు మధ్యలోనున్న ఆ ఆరంగుళాల వెడల్పు ఉన్న డివైడరుపై సర్కస్ ఫీట్ చేస్తూ నిలబడ్డాం.

మావాడు ఫీట్ చేస్తూ కూడా వాడి తిట్ల దండకం ఆపలేదు.

"అస్సలు ఎవడ్రా, ఇలాంటివాడికి ఉద్యోగం ఇచ్చింది, అస్సలు కామన్ సెన్స్ లేదు, వెధవకి"
" ఒరేయ్ , పోనీలేరా, వదిలేయి"
"ఏందిరా వదిలేది, M.D కి కంప్లయింట్ ఇస్తా."
"M.D చెప్పినట్లే వాడు చేస్తున్నాడురా, పాపం వాడికేం తెలీదు. వాడూ మనలాంటి ఉద్యోగస్తుడే కదా"

"ఏమిటీ వాడికేం తెలీదా", ఆవేశంతో మావాడు వణికిపోతున్నాడు. ఆ తరువాత తెలుగులో ఇంకేమనాలో వాడికి తట్టలేదు. "తెలీదంటావా?తెలీకపోడానికి వాడేమన్నా చిన్నపిల్లోడా, రెండు బిడ్డల నాన్న"

"రెండు బిడ్డల నాన్నా?"

" అవును, రెండు బిడ్డల నాన్న. I mean he has two kids" అన్నాడు అదే ఆవేశంతో.

అప్పటి వరకు సానుభూతితో వాడి బాధనంతా వింటున్న నాకు ఒక్కసారిగా తట్టుకోలేనంత నవ్వొచ్చింది. ఎంతలా అంటే ఆ డివైడరు మీద నిలబడలేనంత. మాకు ముందూ వెనక రయ్యిన వాహనాలు దూసుకుపోతున్నాయి. ఇక అక్కడే ఉంటే ఏమైనా జరగొచ్చని, అతి కష్టం మీద నవ్వాపుకొని అర్జెంటుగా రోడ్డు దాటాను. దాటాక కడుపు పట్టుకొని ఒకటే నవ్వటం. ఇక నిలబడే ఓపిక లేక అక్కడే ఫుట్ పాత్ మీద కూర్చుండిపోయా కాసేపు.

తెలుగు గురించి ఏమైనా డిస్కషను వస్తే ఇప్పటికీ వాడిని ఆట పట్టిస్తా "నువ్వూ, నీ రెండు బిడ్డల నాన్న" అంటూ ..

వయసు మీద పడుతోందా?

2009-07-13T14:09:00.018-04:00

ముచ్చటగా మూడు విషయాలు.

మొదటిది..

ఒక రెండు వారాల క్రితం...

బోస్టన్లో ఉండే స్నేహితున్ని కలుద్దామని కారెక్కా. హైవే ఎక్కిన పదినిముషాలకే చిన్నపాటి చిరుజల్లు మొదలయింది. బయటికి వెళ్ళే పని ఉన్నా లేకున్నాప్రతిరోజూ వాతావరణం ఎలా ఉంటుందో అని నెట్లో కుతూహలంగా చూసే నేను ఈరోజు బయటికి వెళ్ళే పని పెట్టుకొనికూడా దాన్ని పట్టించుకోనందుకు నన్ను నేను తిట్టుకున్నాను. కాసేపలా అద్దం మీద పడి గాలి విసురుకి అద్దం పైకి ఎగబాకే నీటి బిందువులను చూస్తూ ముచ్చటపడ్డా, వర్షం ఇంకాస్త పెరిగేసరికి ఇక తప్పదు అనుకుంటూ విండ్ షీల్డ్ వైపర్లు ఆన్ చేశా. ఇంకా దాదాపు గంటన్నర పైనే ప్రయాణం మిగులుంది. ఆలా ఒక పదిమైళ్ళు వెళ్ళానో లేదో వర్షం మటుమాయం. అక్కడసలు వర్షం పడిన ఛాయలే లేవు. నేలంతా పొడిగానే ఉంది. అక్కడినుంచి బోస్టన్ వరకు సూర్యుడు కనపడకపోయినా వర్షం మాత్రం లేనేలేదు.

ఫ్రెండ్ ఇంటిముందు కారు పార్క్ చేసి ఇంజన్ ఆఫ్ చేశా. టప టపా కొట్టుకుంటున్న వైపర్లు కరెక్టుగా కారు అద్దం మీద మధ్యలోకొచ్చి ఆగాయి. అప్పుడుగానీ అర్ధంకాలేదు. గత గంటన్నరగా వర్షం లేకున్నా నా పరధ్యానం పుణ్యమాని ఆ పొడి అద్దం మీద టప టపా కొట్టుకుంటూనే ఉన్నాయి ఆ వైపర్లు.

రెండవది..

మొన్నొకసారి ఏకబిగిన మూడుగంటలు టెన్నిస్ ఆడేసరికి ఆ మరుసటిరోజు ఎన్నడూ లేనిది ఒళ్ళంతా ఒకటే నొప్పులు. భుజం కాస్త మరీ ఎక్కువ నొప్పిగా ఉండేసరికి అప్పుడెప్పుడో ఏదో స్పోర్ట్స్ షాపులో కొన్న Hot pack కోసం వెతికా. దాన్ని కాసేపు మైక్రోవేవ్లో వేడి చేసి దాంతోపాటు వచ్చిన ఒక చిన్న వెడల్పాటి బెల్టులో పెట్టుకొని దాన్ని భుజానికి ఆ బెల్టు సాయంతో చుట్టుకోవడమే.

కాస్త వెతగ్గా, ఆ Hot pack దొరికిందిగాని దాని తాలూకు బెల్టు ఎక్కడ పెట్టానో తల బద్దలుకొట్టుకున్నాగుర్తుకురాలేదు. నిన్నో మొన్నో ఎక్కడో చూసినట్టే ఉంది. ఎక్కడ చూసానో గుర్తుకు రావటం లేదు. ఇంట్లో ఉన్న నాలుగు క్లోజేట్లనీ, వాటిల్లో ఉన్న బట్టల్నీ అటువిటూ ఇటువటూ అల్లకల్లోలం చేసి మరీ వెతికా. ఊహు, లాభం లేదు. లివింగు రూములో, ఆఖరికి కిచెన్ లో కూడా వెతికా. ఇక ఇంట్లో వెతికే పనిని మావిడకి అప్పజెప్పి నేను అపార్ట్మెంటు బేస్మెంటు లో ఉండే స్టోర్ రూం లో కెళ్ళి, ఈ రెండేళ్ళలో కొద్ది కొద్దిగా మేము కూడబెట్టిన చెత్తలో నిండా తలబెట్టి మరీ వెతికా. ఊహు. దొరక్కపోగా భుజం నొప్పి ఎక్కువయింది. ఈసురోమని, కాళ్ళీడ్చుకుంటూ, మావిడని స్టేటస్ రిపోర్ట్ అడుగుదామని పైకొచ్చేసరికి తను అప్పటికే సీరియస్ గా వంట పనిలో తలమునకలై ఉంది. ఒకవేళ దొరికిఉంటే తను చేసే హడావిడి నాకు తెలుసు కాబట్టి , విషయం అర్ధమై, ఏమీ అడగకుండా లోపలికి వెళ్ళా.

నాకు ఒకవేళ ఏదైనా వస్తువు కనపడకపోతే దాంతోపాటే ఉండే వేరే వస్తువులు గుర్తు తెచ్చుకుంటా. అప్పుడప్పుడు ఆ ట్రిక్ బానే పని చేస్తుంది. అలా ఆలోచించగా ఆలోచించగా అది బొత్తిగా ఒంటరి వస్తువనీ, దానికి బాయ్ ఫ్రెండ్సు, గర్ల్ ఫ్రెండ్స్ లాంటి చిన్న చిన్న సరదాలు కూడాఏవీ లేవనీ, దానిముందు నా ఈ బోడి ట్రిక్కు పనిచేయదనీ అర్ధం అయింది.

ఇక స్టోర్ రూంలో వెదుకులాట కారణంగా మొహానికి పట్టిన చెమట పోయేలా మొహం కడుక్కొని, బెడ్ రూం లోకొచ్చి సపోర్టు కోసం కుడిచేతి మోచేయి ఎక్సర్సైజ్ సైకిలు మీద వేసి "ఎక్కడుండొచ్చబ్బా ?" అని చార్మినార్ రామయ్యలా ఆలోచిస్తుండగా, చేతికి ఏదో మెత్తగా తగిలినట్టనిపించింది. తలతిప్పి చూస్తే సైకిలు హేండిల్ పై ఆ బెల్టు. దాదాపు ప్రతిరోజూ అధమపక్షం ఒక అరగంట అది నా కళ్ళముందే ఉంటుంది, సైకిలుపై నేను ఎక్సర్సైజు చేస్తున్నంతసేపూ .

దొరికింది అని తనకి చెప్పటానికి కూడాసిగ్గేసింది నాకు.

ఇంకొకటి.. ఇది మరీ దారుణం..

ఇది మెళ్ళో మంగళసూత్రంలా , సాఫ్ట్వేర్ ఇంజనీర్ల మెళ్ళో వేలాడే ఐడెంటిటీ కార్డు గురించన్నమాట.

ఈ మంగళసూత్రం తాలూకు తాడు మరీ పాతపడినట్టనిపించి , సరే కొత్తది తీసుకుందామని హెచ్చార్ వాళ్ల దగ్గరికెళ్ళా . ఎప్పటిలానే కళ్ళింత చేసుకొని నవ్వుతూ "ఓ ష్యూర్" అంటు కొత్త తాడొకటి చేతికందించింది ఆ హెచ్చారమ్మాయి. తీరా చూస్తే అది తాడులా లేదు. రిబ్బనులా ఉంది. దానికి నా ఐడెంటిటీ కార్డు తగిలిస్తే ఒక రెండు క్షణాలకే నేను సాఫ్ట్వేర్ ఇంజనీరునని లోకానికి చెప్పటానికి తనకి సిగ్గేస్తుందేమో అన్నట్లుగా ఆ కార్డు మొహం చాటేస్తోంది. అంటే వెనక్కి తిరిగిపోతోంది. అప్పటినుంచి ఒక వారం పాటు గుర్తొచ్చినప్పుడల్లా దాని వైపు చూడ్డం, అది అటు తిరిగిఉంటే, పెనం మీద దోశ తిరగేసినట్టు దాన్ని తిరగేయడం. అది ఎటు తిరిగి ఉన్నా, అసలు నా మెళ్ళో ఉన్నా లేకున్నా పెద్ద తేడా ఉండదు అనుకున్నా, కష్టపడి వెళ్లి మరీ ఆ రిబ్బను తెచ్చుకునేందుకు పడ్డ శ్రమకు న్యాయం చేయాలనిపించింది. ఒకవారం ఇలా తంటాలుపడ్డాక ఒక "మెరుపు" లాంటి ఆలోచన వచ్చింది. ఏమీ లేదు, మా ఐడెంటిటీ కార్డు లామినేట్ చేసిన తరహాలో, రెండు వైపులా పారదర్శకంగా ఉండే చిన్న ప్లాస్టిక్ పాకెట్ లాంటి దాంట్లో ఉంటుంది.దాట్లోంచి నా కార్డు బయటికిలాగి, దాన్ని ఇటు తిప్పి మళ్ళా ఆ పాకెట్లో పెట్టేసా. అంతే..

వారం తరువాత వచ్చిన ఈ మెరుపు లాంటి ఆలోచనకి "హుర్రే" లాంటి పదాలు మరీ చిన్నవనిపించి, బుద్దిగా తలొంచుకొని పనిలో మునిగిపోయా.

వయసు ముచ్చట్లు

2009-06-08T15:31:00.003-04:00

వెకిలితనానికీ, అవకాశవాదానికీ తావివ్వని అమాయకత్వం మూర్తీభవించిన వయసది. ఆ భావనల పరంగా అ ఆ లు దిద్దుకుంటున్న అందమైన వయసది..
********************************************************************

మొదట్లో అస్సలు అర్ధమయ్యేది కాదు.

వారంలో కనీసం ఒక్కసారైనా అమ్మకానీ నాన్నకానీ ఆ మాట అంటూనే ఉండేవారు. అప్పుడప్పుడు కోపం వచ్చేది కూడా. ఏమీ అనలేని అశక్తతతో కోపంగా విసవిసా మేడమీదకి వెళ్ళి, ఎత్తైన ఆ పిట్టగోడ మీద తలవాల్చి ఆ ఎదురుగా కనిపించే గుడి గోపురాన్నీ, సాయంత్రాలైతే ఆ గుళ్ళోంచి వినపడే పాటల్నీ వింటూ "ఇప్పుడు నేనేం చేసాననీ" అంటూ నన్ను నేనే ప్రశ్నించుకొనేవాణ్ణి. కోపం తగ్గటానికి కొంత సమయం పట్టేది. అప్పుడప్పుడు ఎంతసేపటికీ నేను కిందకి రాకపోతే నాన్న మేడమీదకి వచ్చేవాడు ప్రేమగా "చిన్నోడా ఇక్కడేం చేస్తున్నావురా" అని పిలుస్తూ.

ఎంత ప్రేమగా పిలిచినా వారన్న ఆ మాట గుర్తొస్తే ఉక్రోషం కట్టలు తెంచుకొనేది. ఎంతమాటన్నారు?

చదువు మీద శ్రద్ద తగ్గిపొతోందట. నాకైతే అలా అనిపించటంలేదు. నాకొచ్చేమార్కుల్లో ఏమాత్రం తేడా లేదు.కనీసం మార్కులు ఎన్నివస్తున్నాయో కూడా తెలుసుకోరు.మాట మాత్రం అనేస్తారు.

ఈమధ్య గమనిస్తూనే ఉన్నాను వీరి ప్రవర్తన. అక్కయ్య ఫ్రెండ్స్ ఎవరైనా ఇంటికి వస్తే నన్ను మాట్లాడనిచ్చేవారు కాదు. కళ్ళతోనే సైగ చేసేవారు లోపలికెళ్ళు అని. ఒక చెవి ఇటేసి వాళ్ళ మాటలు వింటానని అనుకునేవారో ఏమో ఇటు ఇంటికి ముందు వైపున్న పంచలోకీ వెళ్ళనిచ్చేవారు కాదు. ఇక లోపల మిగిలింది ఆ వంటగదే. ఏదో ఒక పుస్తకం చదూకుంటూనో, గిన్నెలమీద మూతలు తీసి ఏగిన్నెలో ఏముందో చూస్తూనో, లేదా పాలగిన్నె అల్మరాలో పెట్టడం మర్చిపోయారేమో, అదృష్టాన్ని పరీక్షించుకుందాం అని ప్రతి పావుగంటకోకసారి కిటికిలోంచి వంటగదిలోకి దూరే ఆ బుర్ర తక్కువ పిల్లి తల నిమురుతూనో,"వీల్లెప్పుడెళ్ళిపోతారురా బాబూ" అనుకుంటూ భారంగా సమయం వెళ్ళబుచ్చేవాడిని.

అప్పుడప్పుడు ఆ వంటగది పక్కనే ఉన్న గొడ్లచావిడిలోకెళ్ళి కొమ్మిసిరే అలవాటులేని ఆ చిన్నగేదె పక్కనే నిలబడి, దాని తలనిమురుతూ, దాని అరమోడ్పు కన్నులు చూసి ముచ్చటపడుతూ సమయం గడిపేవాడిని.

అప్పటి నావయసు ఏ పద్నాలుగో..పదిహేనో..

********************************************************************************************************************************
నాలో ఆ ఆలోచనలు ఎలా మొదలయ్యాయో, ఎప్పుడు మొదలయ్యాయో అస్సలు గుర్తు లేదు. వాటి క్రమం మాత్రం బాగా గుర్తుంది. చాలామందికిలాగే నాలోనూ ఆ ఆలోచనలకు పునాది సినిమాల ద్వారానే పడింది.

మా ఇంటినుంచి స్కూలు దాదాపు మూడుకిలోమీటర్లు ఉండేది. పెద్దబజారు, దాన్ని దాటితే కన్యకాపరమేశ్వరి గ్రంధాలయం. ఆ తరువాత వరుసగా పండ్లకొట్లు. వాటిని దాటి కుడివైపు సాలివారివీధి వైపు తిరగ్గానే మూలమీదే ఉండే రైసుమిల్లూ, దాని తాలూకు పెద్ద గోడమీద అంగుళం కూడా ఖాళీ లేకుండా సినిమా పోస్టర్లు.నవ్వుతూ తుళ్ళుతూ మాటలు చెప్పుకుంటూ వెళ్ళేవాళ్ళం కాస్తా ఆ పోస్టర్ల దగ్గరికొచ్చేసరికి గంభీరంగా మారిపోయేవాళ్ళం.ఒకరికి తెలీకుండా మరొకరం వాటివైపు దొంగచూపులు చూసేవాళ్ళం. ఆ సినిమాల పేర్లు కూడా విచిత్రంగా ఉండేవి. ఒక్కణ్ణే ఆ దారెంట వెళ్తుంటే నన్నెవరూ చూడటంలేదు కదా అని నిర్ధారించుకొని ఇంకాస్త పరీక్షగా చూసేవాడిని. అదేమిటో ఆ పోస్టర్లలో అందరి చూపులు కలిసేచోట ఒక చిన్న దీర్ఘ చతురస్రం ఉండేది. లేదా ఈ సినిమా పలానా ధియేటర్లో చూడొచ్చు అని తెలిపే ఆ ధియేటర్ తాలూకు స్లిప్పు అంటించి ఉండేది. నా దొంగచూపులన్నీ అక్కడికే. నేను అలా దొంగతనంగా చూసేవాణ్ణా, నాలాగే ఎవరైనా చూస్తూ పట్టుబడితే మాత్రం వారిని నలుగురిలో బాగా ఆటపట్టించేవాడిని. నాలోని హిపోక్రసికి అది తొలిమెట్టేమో.

ఉదయం ఆటగా మాత్రమే నడిచే అటువంటి సినిమా ఒకటి చూసి బయటికివస్తూ ఎవరికంట్లోనో పడ్డ సత్యవతి వాళ్ళ అన్నయ్య బాలు గురించి మేము చాలా రోజులు కథలు కథలుగా చెప్పుకున్నాం. చెడిపోవటం అనే పదానికి అర్ధం తెలీకుండానే మేమందరం తీర్మానించేసాం వాడు చెడిపోయాడని.( ఈ చెడిపోవటం అంటే ఏమిటని అడక్కండి, పెద్దలనోట రోజూ వినపడే మాట అది. అంతకుమించి ఇంకేమీ తెలీదు). ఈ బాలూ గాడు ఎప్పుడు ఎదురుపడ్డా ఆ పోస్టర్లను చూసినంత ఆసక్తిగా వాడి వైపు చూసేవాళ్ళం. వాడెదురుగానే మాలోమేము ముసిముసి నవ్వులు నవ్వుకోనేవాళ్ళం. పాపం వాడికి అర్ధమయీ అవనట్టు ఉండేది.

ఆ సినిమాలని వదిలేస్తే, మామూలు సినిమాల పరంపరలో నాకు బాగా గుర్తున్న వాల్ పోస్టరు "సీతాకోకచిలుక". గులాబిరేకుల కింద కప్పబడిఉన్న ఆ హీరో హీరోయిన్ల ఆఛ్చాదన లేని భుజాలు చూస్తే చిలిపి ఊహలేవో రేగేవి. అంతలోనే సిగ్గూ, దాంతోపాటు నన్నెవరైనా చూస్తున్నారేమో అనే భయమూ నన్ను కప్పేసి ఆ చిలిపి ఊహల్ని ఆమడ దూరం తరిమేసి నా అడుగులు అక్కడినుండి వడి వడిగా పడేలా చేసేది.

అప్పట్లో ఇంగ్లీషు సినిమాలు ఉదయం ఆట మాత్రమే ఆడేవి. రోజర్ మూర్, షాన్ కానరీ నటించిన జేమ్స్ బాండ్ చిత్రాలూ, క్రిస్టోఫర్ రివ్ సూపర్ మాన్, ఎంటర్ ది డ్రాగన్లూ, షావాలిన్ టెంపుళ్ళూ , కింగు కాంగులూ గట్రా అన్నమాట.ఇక ఆ సినిమాల విషాయానికొస్తే వాటిల్లో అక్కడక్కడా కనపడే ఆ ఇంగిలీషు ముద్దులు నాకు వింతగానూ, ఆసక్తిగానూ, అదేటైములో నన్నెవరైనా గమనిస్తుంటే లేని కంపరాన్ని మొహంలో తెచ్చిపోట్టుకొనే విధంగానూ ఉండేవి. సినిమా అయిపోయాక మా అన్నయ్యో లేక ఆయన ఫ్రెండ్సో సినిమా ఎలా ఉందిరా అంటే "చాలా బావుంది గాని మధ్య మధ్యలో ఆ సీన్లేంటి చంఢాలంగా ? " అనేవాడిని మరీ అమాయకంగా. మంచిబాలుడు అనిపించుకోవాలనే నా తాపత్రయం నాది మరి.

హిందీ నేర్చుకున్నాను కాబట్టి హిందీ సినిమాలు కూడా విరివిగా చూసేవాడిని. ఆ పరంపరలో రాజ కపూర్ "రాం తేరీ గంగా మై లీ","బాబీ" చూసిన రోజుల్లో బుర్ర హీటెక్కి చదువు షార్ట్ సర్క్యూట్ అయి, చదువుతున్న పుస్తకం మూసేసి మరీ ఆలోచనల్లో మునిగిపోయేవాడిని.ముఖ్యంగా "రాం తేరీ ..." లో ఆ పాట.ఇప్పటి సెన్సారు ప్రకారం కూడా అలా సినిమాకి సెన్సారు సర్టిఫికేట్ రావటం కష్టం. ఏదయితేనేం, దాదాపు ఒక రెండుమూడేళ్ళు నా ఆలోచనల్లో అంతర్భాగమైపోయారు ఆ ఇద్దరు హీరోయిన్లు (మందాకిని అండ్ డింపుల్ కపాడియా). అలానే టార్జాన్ సినిమాలో కిమీ కట్కర్ కూడా కలలో "అబ్బ చదివింది చాల్లేద్దూ కాస్త పక్కకు చూడుగురూ" అనేసింది నాతొ. "బాబీ" తరువాత "జాన్ బాజ్" లో డింపుల్ కూడా నాతో ఒకాటాడుకుంది.

ఈ కలవరింతలూ, పలవరింతలతో కూడిన నా అనుమానాస్పద ప్రవర్తన మూలానఇంట్లో పోలీసు రాజ్యం మొదలయింది. అమ్మా నాన్నల నిఘా కళ్ళూ, సమయం సందర్భం లేకుండా వినవచ్చే హెచ్చరికలూ మొదట్లో అయోమయానికి తరువాత్తరువాత అసహనానికీ గురిచేసేవి. అంతకుముందు సినిమాకెళ్తున్నా అంటే రూపాయి చేతిలోపెట్టే అమ్మ ఇప్పుడు సినిమాపేరు చెప్తేగాని డబ్బులివ్వటంలేదు. సినిమాచూసి వచ్చాక కాంతారావు సినిమాకెళ్ళానని చెప్పినా నిర్ధారించుకోటానికి కథ చెప్పమనేవాళ్ళు. ఉత్సాహంగా కథ చెప్తుంటే మధ్యలోనే ఆపమనేవాళ్ళు.ఎవరితో కలిసెళ్ళావ్ అంటూ ఆరాలు తీసేవారు. నా చిన్ని బుర్రకి అవన్నీ అర్ధమవటానికి చాలా కాలమే పట్టింది.

రోజులు గడిచిపోతున్నాయి.

ఇంట్లో నిక్కర్లూ, బయటికి వెళ్తున్నప్పుడూ పేంట్లూ కట్టే వయసొచ్చింది.

దీని పర్యవసానమా అన్నట్లు నా టీనేజ్ హాక్కులను కాలరాస్తూ, మా నాన్న నామెడకొక తాడు కట్టి దాని రెండో కొన తీసుకెళ్ళి గుంటూర్ నాజ్ సెంటర్లో అప్పుడెప్పుడొ ఆయన ముచ్చటపడి కొని, మా ఇంటి మధ్యగదిలో వినాయకుడి పటం పక్కన గోడకి తగిలించిన గోడగడియారానికి కట్టేశాడు . దాని పర్యవసానంగా..

కాలేజీనుంచి ఇంటికిరావటం ఐదు నిమిషాలు ఆలస్యం అయితే చాలు ఒక అరగంట సేపు తలంటు..

ట్యూషను నుంచి రావటం ఆలస్యం అయినా .. డిటో డిటో..

సినిమా చూట్టానికి వెళ్ళి రావటం ఆలస్యం అయినా కూడా అదే తంతు. పెద్ద సినిమాలు కాబట్టి "లవకుశ", "మాయా బజార్" లాంటి పౌరాణికాలనుమాత్రం సహృదయంతో అర్ధం చేసుకొనేవాడు. మిగతా ఏ సినిమా అయినా "శుభం" కార్డు పడడమూ, నేను ఇల్లూ చేరటమూ ఒక నిష్పత్తి ప్రకారం జరిగిపోవాల్సిందే..

చివరకు ఈ నిఘా ఎంతలా ముదిరిపోయిందంటే నేను స్నానాలగదిలోంచి బయటిరావటం కాస్త ఆలస్యమయినా "ఏంచేస్తున్నావ్ లోపల ఇంతసేపు?" అని గద్దించేంత...

***********************************************************************************

సినిమాల తరువాత నేను ఎంతో ఇష్టంగా చదివే వారపత్రికలు ఈ విషయంలో తమవంతు పాత్ర విజయవంతంగా పోషించాయి. ఆ సపరివార పత్రికలోని అన్నిపేజీలూ రాజసం ఉట్టిపడేలా ఠీవిగా చదివినా ఆ రెండు పేజీలు మాత్రం చుట్టూ ఎవరూలేరని నిర్ధారించుకొన్నాక, బెరుకు బెరుగ్గా, చీమచిటుక్కుమన్నా ఉలిక్కిపడుతూ హడావిడిగా చదివేవాడిని. చదివాక ఏదో గిల్టీ ఫీలింగ్. ఆ గిల్టీ ఫీలింగ్ అలా ప్రతివారం ఠంచనుగా రిపీటయ్యేది. ఆ పత్రికలో నాకిష్టమైన జోకో, లేదా కార్టూనో ఇంట్లొవాళ్ళకి చూపించటానికి వాళ్ళముందు పేజీలు తిప్పుతుంటే ఆ పేజీ దగ్గరికొచ్చేసరికి సెకనులో వందోవంతులో చప్పున తిప్పేవాడిని. తద్వారా ఆ పేజీ అంటే నాకు అసహ్యం అని వారికి చెప్పి మంచి మార్కులు కొట్టేద్దామనుకొనే తెలివితక్కువతనం నా సొంతం మరి.

ఒక వేసవికాల మధ్యాహ్నం...

రోహిణికార్తె ఎండలు.

హిందీ ట్యూషనుకి ఎందుకో ఆరోజు సెలవు. బయటికి వెళ్ళి ఆడుకోవడానికి పర్మిషను లేదు. ఏమీ తోచక పిచ్చెక్కి పోతోంది నాకు. నాన్న ఇంటికి రావటం ఆరోజు ఎందుకో ఆలస్యం అయింది. అందరూ మధ్యాహ్నభోజనాలు ముగించి ఎవరికి దొరికిన మంచం వారేసుకొని ఆదమరిచి నిద్రపోతున్నారు. మధ్య గదిలో ఎవరూలేరు. మంచం వాల్చుకొని సపరివారపత్రిక తెరిచాను. ఏమీ కనపడటంలేదు అంతా చీకటి. గొడ్లచావిడికీ మధ్యగదికీ ఉన్న కిటికీ తెరిస్తే వెలుతురు బానే వస్తుంది. కానీ ఆపని చేయడానికి బద్దకం వేసి, లేచి, మధ్యగది డొరుకర్టెను తీసి తలుపుమీదికేసి, తల వీధివైపుపెట్టి ఆ వెలుగులో పత్రిక చదవనారంభించాను. ఎందుకో ఒకసారి ఆపేజీ చూద్దామనిపించింది. నాన్న సైకిలు లోపల పెట్టడానికి సైకిలు ముందు చక్రంతో వీధి వాకిలి తలుపుల్ని ఒక్క ఉదుటున నెట్టి లోపలికొస్తాడు. ఇంట్లో ఎక్కడున్నా ఆ శబ్దం వినగానే మాకు తెలిసిపోతుంది నాన్న వచ్చాడని. అంతగా అయితే ఆ శబ్దం వినగానే పేజీ మార్చేయొచ్చులే అనేది నా ధైర్యం.

చదువుతున్నాను...

అర్ధమయీ అవని వయసు. సందర్భాన్ని బట్టి పదాలకర్ధం వెతుక్కొనే వయసు.

అలా చదువుతూ, అంతలోనే ఆలోచిస్తూ అలా ఆ ఆలోచనల సమరాంగణంలో మునిగిఉన్నవేళ..

మొదట పేజీపై ఏదో నీడ కదిలినట్టయింది. వాకిట్లో వేసిన చెట్టు గాలికి కదలగా ఏర్పడ్డ నీడేమో అనుకున్నా. ఎందుకైనా మంచిది అని తల తిప్పి చూస్తే కటకటాల్లోంచి చెయ్యి లోపలికిపెట్టి గడియ తీయడానికి ప్రయత్నిస్తూ నాన్న. బహుశా భోజనం చెయ్యగానే వెంటనే బయటికివెళ్ళే పని ఉందేమో సైకిలు బయటే పెట్టినట్లుంది.

గుండే ఆగినంత పనయ్యింది. చటుక్కున పత్రిక పక్కన పడేసి వచ్చి తలుపుతీసా. తల పైకెత్తి చూడలేనంత గిల్టీ ఫీలింగ్. నాన్న లోపలికి వెళ్ళగానే అక్కడినుంచి నేను పడుకున్న మంచంవైపు చూసా సాలోచనగా. ఇక్కడినుంచి చూస్తే నేను చదువుతున్న పేజీ కనపడుతుందా లేదా అనేది అంచనా వేయలేకపోయాను.

ఆ తర్వాత వారం పాటు నాన్న చెప్పిన ప్రతి పనిని కిక్కురుమనకుండా చేశా.మాములుగానయితే "ప్రతిపనీ నాకే ఎందుకు చెప్తారు, పెద్దోడికి చెప్పొచ్చుగా?" అని మొండికేసేవాడిని.

నేనేమీ చెడుమార్గం పట్టడంలేదు అనే భావాన్ని వ్యక్తం చేయడానికి అప్పట్లో నాకున్న ఏకైక మార్గం చెప్పిన పని చెప్పినట్లు చేయడం.

**********************************************************************************
విధి ఎప్పుడూ నాలుగు స్తంభాలాటే ఆడుతుంది కదా. ప్రస్తుతానికి నేనూ , నాన్న, ఆ గోడగడియారం అనే మూడు కేరక్టర్లే ఉన్నాయి. విధి ముచ్చటపడిందో లేక నా వయసే ముచ్చటపడిందో గానీ నా ఇంటర్మీడియెట్ మొదట్లో ఆ నాలుగో కేరెక్టర్ మా మధ్య ప్రవేశించింది. ఈ కేరెక్టరుకున్న బలం అంతా ఇంతా కాదు. దీని పుణ్యమాని మా నాన్న ఏమాత్రం సహించలేని విప్లవాత్మకమయిన మార్పులు ప్రవేశించాయి నాలో..

పేంట్ వెనక పాకెట్లో దువ్వెన పెట్టుకోవడం, ఒకటికి పదిసార్లు అవసరం లేకపోయినా తల దువ్వుకోవటం, బయటికెళ్ళబోయే ప్రతిసారీ అద్దం ముందు కనీసం ఒక రెండునిమిషాలు గడపటం, రేపటికి ఇస్త్రీ బట్టలున్నాయా లేవా అని ఈరోజే హైరానా పడిపోవడమూ, ఇంతకుముందులా ఇంట్లోనే అమ్మకి "అమ్మా కాలేజికెళ్ళొస్తా" చెప్పకుండా ఆ మాట వీధిబయట సైకిలెక్కి, బెల్లుకొట్టి అరచి మరీ చెప్పడం, కారణమేదీ లేకుండా హడావుడిగా మేడమీదికి పరిగెత్తడం, ఎప్పుడూ కీచులాడే చెల్లెల్నిఅకస్మాత్తుగా వీఐపీ లా చూసుకోవడం గట్రా..

ఆ నాలుగో కేరక్టరు గురించి ఇంకెప్పుడైనా...

గమ్మత్తైన సంఘటనలు -1

2009-05-20T16:20:00.008-04:00

కొన్ని కొన్ని సార్లు మనం కలలో కూడా ఊహించని సంఘటనలు ఇలలో ఎదురై మనల్ని ఉక్కిరిబిక్కిరి చేసేస్తుంటాయి. వీటిల్లో కొన్ని అప్పటికి సీరియస్ యవ్వారాలే. కానీ కాలం గడిచేకొద్దీ అవి కామెడీగా మారి తలచుకున్నకొద్దీ మాంఛి కిక్ ఇస్తుంటాయి. అలాంటివి కొన్ని....

***************************************************************************************

చానాళ్ళ..కాదు కాదు చానా ఏళ్ళ కిందట సంగతి.

నేను అప్పుడప్పుడే ఒక సాఫ్టువేర్ ఇంజనీరుగా సంఘంలో పేరు తెచ్చుకుంటున్న రోజులు.....

ఎదురుపడ్డ ప్రతివాడూ "నువ్వు అమెరికా ఎప్పుడెల్తావ్?" అని నన్ను నిలదీస్తున్నట్టు ఊహించుకొనే రోజులు....

వాళ్ళు నిలదీయకపోయినా వాళ్ళతరపున నన్నునేను నిలదీసుకునే రోజులు....

ఆఫీసులో ట్రావెల్ డెస్క్ ముందునుంచి వెళ్ళే ప్రతిసారీ "ఏదో ఒకరోజు నాపీరు మీద అమెరికా టిక్కెట్టు ఇక్కడ రెడీ అవకపోదు.నేనూ అబిడ్స్లో రెండు పెద్ద పేద్ద సూట్కేసులుకొని, వాటిని షాపు బయట ఫుట్ పాత్ మీదపెట్టి "ఏయ్ ఆటో" అని స్టయిల్గా ఆటోవాణ్ణి పిలవకనూపోను" అని ఊహించుకుంటూ నా వెన్ను నేనే తట్టుకునే రోజులు.......

ఇంకా చెప్పాలంటే పైకి నవ్వుతూ,లోపల కుళ్ళుకుంటూ నా తోటివాళ్ళకి "హేపీ జర్నీరా మామా" చెప్పే రోజులు......

అటువంటి రోజుల్లో....

ఆఫీసులో తెగ కష్టపడేవాడిని(పెద్ద గొప్పేం కాదు. నాలాంటి వాళ్ళు బోల్డు మంది ఉండేవారు). రోజుకి దాదాపు 12-14 గంటలు పని చేసేవాడిని. మా ఆఫీసులో ఒక మానేజరున్నాడు.ఎన్కౌంటర్ స్పెషలిస్ట్ లాగా ఆన్ సైట్ స్పెషలిస్ట్ అంటూ ఆయనకో మెగా ఇమేజి ఉండేది.ఈయన టీములో పడితే ఒక కాలు అమెరికాలో పెట్టినట్టే అనిన్నూ, ఇక అమెరికా షాపింగు మొదలెట్టడమే తరువాయి అంటూన్నూ అందరూ ఆశగా అనుకొనేవారు. నా ట్రైనింగు పూర్తికాగానే నన్ను ఆయన టీములోనే వేసారు. హమ్మయ్య! ఒక కాలు అమెరికాలో పెట్టేసా.ఇక రోజుకు పదహారు గంటలు కష్టపడితే ఆ రెండోకాలు కూడా అమెరికాలో పెట్టెయ్యొచ్చు అని ఊహల్లో తేలిపోతూ నా ప్రాజెక్టు తాలూకు క్లయింటుప్లేసులో టెంపరేచరు ఎంతుందో రెండురోజులకోకసారి చూసుకుంటూ ఉండేవాడిని.

ఒకానొక దుర్దినాన ...

పొద్దున్నే ఆఫీసుకి బయలుదేరా.ఇంటినుంచి ఆఫీసు దాదాపు ఇరవై కిలోమీటర్లు. హైదరాబాదు ఈ చివర నుంచి ఆ చివరకు ప్రధాన వీధుల్ని సర్వే చేస్తూ సాగేది నా టూవీలర్ ప్రయాణం. అంతదూరం ఆ హైదరాబాదు ట్రాఫిక్లో వెళ్తే తెల్ల చొక్కా నల్లగా మారటమేమోగాని ఆ వాహనాల పొగా, రోడ్లమీద దుమ్మూ తలకంటుకొని జుట్టు బరక బరగ్గా తయారయ్యేది.రెండురోజులకోకసారి తలస్నానం చెయ్యకపోతే ఆ మూడో రోజు పని పక్కనపెట్టి బుర్రగోక్కోటంతోటే సరిపోయేది. ఇది అటువంటి ఒకానొక మూడోరోజన్న మాట.

ఆఫీసుకి ఠంచనుగా టైముకే చేరుకున్నా. ఇంకా ఎవరూ వచ్చినట్టు లేరు. ఫ్లోరంతా ఖాళీగా ఉంది. ఇదే మంచి అవకాశం అని అప్పటికే ఈనాడు చదివి ఉన్నాను కాబట్టి నెట్లో టైమ్స్ ఆఫ్ ఇండియా ఓపెన్ చేశా. అవి ఇంటర్నెట్ విప్లవం భారతదేశ తీరాన్ని తాకీ తాకనట్టు తాకుతున్న రేషను రోజులన్నమాట.ఆఫీసులో "టైమ్స్ ఆఫ్ ఇండియా" సైటునుకూడా అదేదో చూస్తున్నట్టు రహస్యంగా చూడాల్సొచ్చేది.

చదూతుండగా తలలో ఏదో కదిలినట్టయింది.

ఏదోలే అనుకుంటే.. కాసేపాగి మళ్ళీ …

ఈసారి అటూ ఇటూ చూసి ఎవరు లేరు కదా అని జేబులోంచి దువ్వెన తీసి బరబరా తల దువ్వి ఏవైనా జీవులు తలలో తిష్టవేసుక్కూర్చున్నాయేమో అని దువ్వెనని కిటికీ వెలుతురుకి ఎదురుగా పెట్టి చూసా.ఊహు! ఏమీ కనపడలేదు. సరే అని మళ్ళా టైమ్స్ ఆఫ్ ఇండియా మీదకి దృష్టి మరల్చబోయేంతలో...

మరోసారి.....

ఈసారి చికాగ్గా చేతిగోళ్ళతో మాడు ఘాట్టిగా గోక్కుంటుండగా నా కుడిచేతిమధ్యవేలుగోట్లో ఏదో ఇరుక్కున్నట్లనిపించింది. చూస్తే ఎన్నడూలేనిది, పేనులాగా ఉంది. చచ్చినట్టు పడుంది.

ఆహా నామీద కూడా ఆధారపడ్డ జీవులున్నాయన్నమాట అనుకుంటూ ఉండగా చిన్నప్పుడెప్పుడో మా ఇంట్లోవాళ్ళు చెప్పిన మాట గుర్తుకొచ్చింది. తలలో పేను చేతికి చిక్కినా, దువ్వెనకి చిక్కినా దాన్నలాగే వదిలేస్తే దరిద్రం అట. వెంటాడి వేటాడి వేటకొడవళ్ళతో కాకున్నా కనీసం చేతి గోళ్ళతో దాన్ని హత్య చేయాల్సిందే అట.సరే, ఇంట్లో వదిలేస్తే ఇంటికి దరిద్రం. మరి ఆఫీసులో వదిలేస్తే అది ఏరకమైన దరిద్రం?ఒకవేళ ఏదోఒక దరిద్రం చుట్టుకున్నా మా CEOనో MDనో పట్టుకుంటుంది. నాకేమిటిలే నష్టం అని అనుకుంటుండగా నాకు ఇంకొక ఆలోచన వచ్చింది.సపోజు, ఫర్ సపోజు ఇది నా డెస్కు వదిలిపెట్టకుండా ఏదో ఒకమూల స్థిరనివాసమేర్పరచుకొని ప్రతిరోజూ నన్నే వెక్కిరిస్తూ చూస్తూ తన శేషజీవితాన్ని హాయిగా గడిపేసిందనుకోండి. అంటే ఆ దరిద్రం నా డెస్కుకూ తద్వారా నాకూ పాకినట్టేగా? అమ్మో ఇది బతికితే నా అమెరికా ప్రయాణం హుళక్కి అన్నమాట.ఆ ఆలోచన రాగానే నాకు దానిమీద విపరీతమయిన కోపం వచ్చేసింది. దాన్నలా టేబుల్ మిద పెట్టి కుడిచేతి బొటనవేలి గోరుతో టక్కున నొక్కా. చావటానికి ముందు పేను "టిక్" అనే శబ్దంతో మనకి కన్ఫర్మేషన్ ఇచ్చి మరీ చస్తుంది కదా. కన్ఫర్మేషన్ రాకపోయే సరికి నా పట్టుదల హెచ్చింది. ఇంకాస్త శ్రద్దగా నెమ్మదిగా సినిమాల్లోలాగా స్లోమోషన్లో ట్రై చేశా. ఈసారి కూడా నో కన్ఫర్మేషన్ .ఈసారిలా కాదని నా ఎడమచేతి బొటనవేలి గోరు సపోర్టుగాపెట్టి కుడిచేతి గోటితో "చావవే నీ..." అంటూ దాన్ని పరలోకానికి పంపి నేను అమెరికా వెళ్దామని కసిగా నొక్కబోతుండగా నా కుడిపక్క ఏదో అలికిడి. కనుచివరలనుండి తెలుస్తోంది పక్కనెవరో ఉన్నారని.

తలతిప్పి చూస్తే....

అచ్చం సినిమాల్లోలానే.... ముందు ఆ శాల్తీ వేసుకున్న బూట్లు కనపడ్డాయి. ఆతరువాత నెమ్మదిగా తలెత్తి చూస్తే..

ఎవరోకాదు నా మేనేజరే...

టక్కున చేతులు రెండూ వెనక్కి లాక్కుని కుర్చీలో సర్దుక్కూర్చొని నా కంప్యూటరు వైపు చూసా. ఎదురుగా "టైమ్స్ అఫ్ ఇండియా" వెక్కిరిస్తూ. ఆయన నా వైపే చూస్తున్నాడు. "ఆహా! ఒకవైపు టైమ్స్ ఆఫ్ ఇండియా, ఇంకో వైపు పేను నొక్కుడు.ఏమి వైభోగంరా నీది" అంటూ చూస్తున్నట్టనిపించింది. ఈయన మరో స్పెషాలిటీ ఏమిటంటే మొహంలో హావభావాలేమీ ఉండవు. నిమ్మకి నీరెత్తినట్లో లేదా ఏ విస్కీ ఎత్తినట్లో ఉంటుంది ఈయన మొహం.

ఏమీమాట్లాడలేదు. నన్నూ నా కంప్యుటర్ స్క్రీన్నీ మార్చి మార్చి చూసి అక్కడినుంచి వెళ్ళిపోయాడు అంతే.

ఇండియాలో ఉన్న నా రెండోకాలు అమెరికాలో పెట్టడం మాట దేముడెరుగు, (ఊహల్లో)అమెరికాలో ఉన్న నా మొదటికాలు వణకడం ఆరంభించింది.ఆ తరువాతి నుంచి చాలారోజులపాటు మీటింగుల్లోగానీ, మరెక్కడైనా, చివరికి కేంటిన్లో కూడా ఆయన నావైపు చూస్తే నాకాసంఘటనే గుర్తుకొచ్చేది. నాకు మోక్షం ప్రాప్తిస్తుందేమో అన్న ఆశతో దాదాపు రెండేళ్ళు ఆయనకిందే పనిచేసాను.ఒకసారి ప్రమోషనూ మిగతా వాళ్ళతో పోలిస్తే అప్పుడప్పుడూ జీతం పెంపూ బానే ఇచ్చాడు గానీ అమెరికాని మాత్రం "ఆ ఒక్కటీ తప్ప" అనే కేటగిరీలో ఉంచేసాడు.

ఇప్పుడంటే సరదాగా రాస్తున్నానుగాని మేనేజరు కరుణాకటాక్ష వీక్షణాలకోసం తపించిపోయే ఓ పిల్ల సాఫ్టువేర్ ఇంజనీరునైన నన్ను అప్పట్లో ఈ సంఘటన ఒక వారం పాటు డిప్రెషన్ లోకి నెట్టేసింది.

దాదాపు నూటయాభై మంది ఆయనకింద పనిచేసేవారు.కాబట్టి ఆయన ఈ సంఘటనని గుర్తుపెట్టుకొని మరీ నన్ను పక్కన పెట్టుండొచ్చు అన్న ఆలోచన నాకు ఇప్పుడు సమర్ధనీయంగా లేదు.కానీ అప్పట్లో మాత్రం నా ఆలోచనలు అలానే ఉండేవి. ప్రతిదాన్నీ ఈ సంఘటనతో ముడిపెట్టేవాడిని చానాళ్ళపాటు. ఆయన నన్ను చూసి నవ్వినా దీనివల్లే, నవ్వకపోయినా దీనివల్లే అననుకునేవాడిని.

ఇంతాచేసి ఆరోజు నా తల తవ్వకంలో బయటపడ్డ ఆ జీవి పేను కాదు. అసలది జీవే కాదు. హైదరాబాదు ట్రాఫిక్ లోంచో లేదా ఏ చెట్టుమీంచో ఎగిరొచ్చి నా తల్లో దూరిన ఆ జీవంలేని ఆవగింజంత ఘనపదార్ధం ఏంటో నాకిప్పటికీ తెలీదు.

అ'రాచకీయాలు

2009-04-28T16:27:00.008-04:00

పోలికలు తేకూడదు అని ఎంత అనుకున్నా కొన్ని విషయాల్లో నిభాయించుకోలేను. అలాంటివార్తొకటి ఈరోజు చదివాను. ఆ వార్త ఇదిగోండి . అమెరికాలో గత తొంభయ్యారేళ్ళలో పార్టీ ఫిరాయించిన వారు 13 మంది.

సొంత పార్టీ తీర్మానానికి వ్యతిరేకంగా చట్టసభల్లో ఓటేయడం వేరేవిషయం. దాన్ని వదిలేస్తే, రిపబ్లికన్ నుంచి డెమొక్రటిక్ పార్టీకి లేదా ఇటు నుంచి అటుకి మారినవారు మొత్తం 13 మంది.

దాదాపు వందేళ్ళలో....

13 మంది. అక్షరాలా పదమూడు మందే. మీరు సరిగ్గానే చదివారు.

మనది "లార్జెస్టు" డెమోక్రసీ కదా, మనకి ఇంతకంటే ఎక్కువ ఉండడం సహజం. కాబట్టి ఆ 13 పక్కన ఒక రెండుసున్నాలో మూడూ సున్నాలో పెట్టుకొండేం?

విద్యా చరణ్ శుక్లా గుర్తుకొచ్చాడు ఒక్కక్షణం. చెయ్యని మినిస్ట్రీ లేదు, చేరని పార్టీ లేదు.

*********************************************************************************

ఇవేమి దీక్షలో...

ఇదొక పక్కరాష్ట్రం పెద్దమనిషి కథ.

ముక్కుపచ్చలారని చిన్నపిల్లల్ని కూడా మెళ్ళో సైనైడ్ గొట్టం వేసి ఆహ్వానం పలికే ఓ ఉగ్రవాద సంస్థ మీదకి ఈయనకి అమాంతం ప్రేమ పుట్టుకొచ్చింది.

ఇంకేముందీ, దీక్షకి రంగం సిద్ధం.

పట్టెమంచం, మెత్తటి పరుపూ, చల్లగా సేద దీరడానికి ఏసీలూ, ఫేన్లూ. మరి దీక్షా మజాకానా? ఆత్మవంచనకి ఆత్మగౌరవం ముసుగేసి ఓట్లడుక్కోడానికి ఆమాత్రం సెటప్పు కావద్దూ?

ఈ సందట్లో ఎవరిమూలాన వైధవ్యం ప్రాప్తించిందో వారినే రక్షించాల్సిన దుస్థితి పాపం ఇంకొకామెది.

రాజకీయం కదా, ఇక్కడ లాజిక్కులుండవు మరి.

చెణుకులు

2009-04-20T11:07:00.011-04:00

ఈయన అప్పుడెప్పుడో "అసలు రాముడున్నాడా?" అనీ , "రాముడు తాగుబోతు" అనీ, అనేసి కొట్టుకుచావండ్రా అని చేతులు దులిపేసుకున్నారు. అప్పటి బాధపడ్డ హృదయాలకు ఇప్పుడిదిగో సమాధానం.

ప్రభాకరన్ ఉగ్రవాది కాడు.

ఇన్నాల్టికి ఆయన మనః స్థితి మీద ఒక అంచనా లాంటిది దొరికినట్టయి మనసు ప్రశాంతంగా ఉంది నాకు. ఇప్పుడీయన రాముణ్ణెన్నన్నా నాకేమాత్రం బాధ లేదు. నిజానికి ఎప్పుడంటాడా అని ఎదురుచూస్తున్నా. అన్నాక కాసేపు నవ్వుకోవచ్చుగా.

*********************************************************************************************

ఒకప్పుడది జెంటిల్మన్లాడే ఆట.

రోజుకి ఎనిమిది గంటల చొప్పున ఐదురోజులపాటు దాదాపు నలభై గంటలపాటు ఆడే ఆట. స్వఛ్చతకీ , హుందాతనానికీ ప్రతీకగా తెల్లని దుస్తులు.

ఒక రెండు దశాబ్దాల క్రితం ఆ ఆట నలభై గంటలనుంచి ఎనిమిది గంటలకి కుదించంబడింది. తెల్లని దుస్తులు కాస్త మసకబారాయి. అయితే అప్పుడప్పుడు వాటిని కాస్త ఉతుక్కున్నారు కాబట్టి ఆ మసకదనం అంతగా కనబడలేదు.

ఈ మధ్యే అది ఆ ఎనిమిదిగంటలనుండి రెండుగంటలకీ, కొన్నిసార్లు గంటన్నరకీ కుదించబడింది.

ఇప్పుడు ఆ ఆట చూడ్డానికొచ్చిన అమ్మాయిలకి వేల డాలర్ల నజరానా, బాలీవుడ్ కథానాయికగా ప్రేక్షకుల హృదయాలను కొల్లగొట్టే అవకాశం.

మార్పుకి సాక్షీభూతమవటం చాలావరకు దుఖః కారణం. . అప్పుడప్పుడూ మాత్రమే గర్వకారణం. నేను చివరిసారిగా గర్వపడిందెప్పుడా అంటే అస్సలు గుర్తుకు రావటంలేదు. ఈ క్రమంలో సినిమాలూ, రాజకీయాలూ,విద్యా, వైద్యం అవన్నీ గుర్తుకొచ్చి ఇంకాస్త ఏడుపొచ్చింది.

ఎప్పుడో వదిలేసుకున్న చెస్ ఆట మీద మక్కువ మళ్ళీ మొదలవుతోంది నాలో.

దేముడా! దానికేమాత్రం ప్రాముఖ్యం వద్దు. దాన్నక్కడే ఉండనివ్వు.

రెండు సంగతులు

2009-04-16T22:47:00.005-04:00

ఏమిటో! ఈ మధ్య బూట్లు విసరడం ఎక్కువైంది.

కొన్ని నెలల క్రితం అమ్రీకా అధ్యక్షుడు భూషయ్య మీద, తరువాత చిదంబరం మీద, రీసెంటు గా నవీన్ జిందాల్ మీద.

అయితే సదరు వ్యక్తి తాగి ఉన్నాడనీ, అందుకే క్షమించేసాననీ జిందాల్ వారు సెలవిచ్చారు.

చదువుతూ ఓహో! అని తలూపుతుండగా ఠక్కున వచ్చిందొక ఆలోచన..

తాగితే విచక్షణా జ్ఞానం పోవాలి కదా మరి ఇదేమిటి? ఈయనలో మేల్కొన్నట్టుందే!

ఏంటో?

ఇంత చిన్న విషయమే బోధపడకపోతే, ఇక ఆ పరమ సత్యం నాకెన్నటికి బోధపడేను?

***************************************************************************

ఇంకొకటి.

ఒకానొక శుక్రవారం నాడు.

సమయం సాయంత్రం ఆరు గంటలు. పనుండి ఆఫీసులోనే ఉండిపోయా.

దాదాపు అందరూ వెళ్ళిపోయారు కాబట్టి అంతా నిశ్శబ్దంగా ఉంది.

నేను కూడా వెళ్ళిపోయాననుకున్నారేమో, నా సహోద్యోగులు, ముగ్గురు తెల్లోళ్ళు మాట్లాడుకుంటున్నారు.

వద్దనుకున్నా చెవిలో వచ్చి పడుతున్నాయి మాటలు.

"సుబ్బారావేడీ? ఈ మధ్య కనపడటం లేదే"

"ఆయన పెళ్ళి. ఇండియా వెళ్ళాడు, వచ్చే సోమవారం వస్తాడు"

మేగన్ అడిగింది.

"అవునూ మీకు తెలుసా, ఇండియాలో పెళ్ళి అయ్యేవరకూ ఆడైనా మగైనా వర్జినిటీ పోగొట్టుకోరట"

"ఏమిటీ! నిజమే?" రెండు మగ గొంతులు ఆశ్చర్యంగా.. నోరెళ్ళబెట్టి..

"ఒకవేళ అమ్మాయి పోగొట్టుకుందని తెలిస్తే వీధుల్లోకి లాక్కొచ్చి రాళ్ళతో కొట్టి చంపుతారట".

ఇంతలో ఎవరో "ష్" అంటూ నేను ఇంకా అక్కడే ఉన్నానని వారికి సైగచేసి చెప్పటం తెలుస్తూనే ఉంది.

కాసేపు నిశ్శబ్దం..

ఆ తరువాత చిన్న చిన్న గుసగుసలు.

కాసేపటికి పూర్తి నిశ్శబ్దం.

కాలం తో కాసేపు పరిగెడతాం.తెలీకుండానే ఎక్కడో ఒకచోటఆగిపోతాం.అక్కణ్ణించి కాలంతో పాటు ఉన్నామనే భ్రమ లో హాయిగా బతికేస్తాం.కనీసం ఎక్కడున్నామో తెలుసుకునే ప్రయత్నం కూడా చెయ్యం.తీర్పులు మాత్రం ఇచ్చేస్తుంటాం. జ్ఞానాన్ని అడక్కుండానే అందరికీ పంచేస్తుంటాం.

కారు డ్రైవర్ల కధ -2

2009-03-28T17:26:00.011-04:00

(గతటపా తరువాయి )

కారన్నాక ఆగదా? అన్నట్టు చూస్తున్నాడు యాదయ్య నావైపు.

వింతగా, జాలిగా, కోపంగా పళ్ళు పటపట లాడిస్తూ,ఇలా ప్రపంచంలో ఉన్న అన్నిరకాల భావాల్నీ మొహంలో ప్రతిఫలిస్తూ నా కారు రెండువైపుల నుంచీ వాహనాల్ని దూకిస్తున్నారు నగరవాసులు.

టీ తాగటం వరకూ శాంతంగా ఉన్న ట్రాఫిక్ పోలీసు కొద్దిగా కోపాన్ని పులుముకొని నా కారు దగ్గరికొచ్చి కార్లో ఉన్న నన్నూ, యాదయ్యనీ మార్చి మార్చి చూసి, ఇందాకటి కోపం, ఇంతలోనే వచ్చిన ఆసక్తి, అయోమయం మూడిటినీ కలిపి ఒక వింతైన మొహం పెట్టి అడిగాడు.

"పెట్రోలయిపోయిందా?"

లేదు. "L" బోర్డు పెట్టనందుకు నన్ను నేను తిట్టుకొంటూ చెప్పాను.

"బ్యాటరీ డౌనా?

"లేదు, మొన్నే కారు సర్వీసింగుకిచ్చా, క్లచ్ బాగా టైటు చేసినట్టున్నాడు మెకానిక్" ఈ మాట చెప్తూనే యాదయ్య వైపు చూసా ఇకనైనా కరుణించు మహాశయా అన్నట్టు.

"అరె అంత భయపడితే ఎలా సార్, అంటూ వెనకాల వస్తున్న వాహనదార్లకి కాస్త దూరంగా పొండి అన్నట్లు చెయ్యి చూపిస్తూ విసుగ్గా డోరు తీసి కారుదిగాడు యాదయ్య.

"బతుకు జీవుడా అంటూ నేనుకూడా "ఎక్స్ క్యూజ్మీ" అంటూ ఆ పోలీసుని పక్కకి జరగమని చెప్పి, కారుదిగి వెనక డోరు తెరచి ఠక్కున ఆ సీట్లో కూలబడ్డా ను.

ఆ పోలీసు చూస్తుండగానే కారు ముందుకి కదిలింది. వెనక సీట్లో అలాగే జారిగిలబడి "యాదయ్యా స్టీరియో ఆన్ జై" అన్నా తలపట్టుకొని.

నేనెంతో ఏరికోరి సీడీ లో కూర్చిన పాటల్లోంచి ఈ "దేవత" పాట వినిపిస్తోంది

కుడి కన్ను కొట్టగానే కుర్రోణ్ణి, ఎడంకన్ను కొట్టగానే ఎర్రోణ్ణి,
కుడి కన్ను కొట్టగానే కుర్రోణ్ణి, ఎడంకన్ను కొట్టగానే ఎర్రోణ్ణి,
ఆ రెండుకళ్ళు కొట్టరాదా, నన్ను రెచ్చగొట్టిచూడరాదా..
"వంకాయ్"
హొయ్ హొయ్
*****************************************************************
ఆ తరువాత కరెక్టుగా రెణ్ణెళ్ళకి సహనం కోల్పోయిన యాదయ్య, నాకూ, నా కారుకీ గుడ్ బై చెప్పేసి టీ బండి తెరిచేసాడు. ఇప్పటికీ నేను మా అపార్టుమెంటు లోంచి బయటికి వచ్చేటప్పుడు నన్ను గమనించినా గమనించనట్టు ఉండటానికి శతధా ప్రయత్నిస్తాడు యాదయ్య. కస్టమర్లెవరూ లేకున్నా సీరియస్ గా టీ కలపడమో, అప్పుడే గుర్తొచ్చినట్టు ఆ వాడిన టీపొడిని పారేయటానికి పక్కకెళ్ళడమో చేయటం ద్వారా.

ఆ తరువాత ఒక రెణ్ణెళ్ళు నేనే కష్టపడ్డాను. పొద్దున్నే ఏడింటికే ఆఫీసుకెళ్ళడం, రాత్రి పది తరువాతే బయటికిరావడం. అప్పుడప్పుడు, నా కొలీగ్స్ ఎవరైనా ఆఫీసు వదిలి ఇల్లుజేరాక, ఏదైనా గుర్తొచ్చి ఇంకా ఆఫీసులోనే ఉన్న నాకు ఫోన్ చేస్తే నేను వీలైనంత క్యాజువల్ గా అడిగే ప్రశ్నొకటుంది.

"ఈరోజు ట్రాఫిక్ ఎలా ఉందేమిటీ?"

************************************************************

ఒకానొక శనివారం.

అప్పటికప్పుడు యాదగిరి గుట్ట వెళ్దామని నిర్ణయించుకొని డ్రైవర్ కోసం రోడ్డున పడ్డాడు మా అన్నయ్య. మా ఇంటిపక్కనే టాటా సుమోలూ, క్వాలిస్ లు అద్దెకిచ్చే ఏదో ట్రావెల్స్ ఆఫీసుంది. అక్కడికి పొద్దున్నే ఒక పదిమంది డ్రయివర్లు చేరుకొని మా లాంటి కస్టమర్ల కోసం ఎదురు చూస్తూ ఉంటారు. అలా మాకు దొరికాడొక డ్రయివర్. పేరు రమేష్. రెండంగుళాల ఎర్రని నిలువు కుంకుమ బొట్టుపెట్టుకొని మహా భయానకంగా కనపడతాడు.ప్రయాణంలో ఆయనతోటి మాటలు కలవడం, ఆయన నా డ్రయివింగు కష్టాలు విని , జాలిపడి ,వాళ్ళ బావ భిక్షపతి ని ఆ సోమవారం పొద్దున్నే మా యింటికి పంపాడు.

టీవీలో చినజీయరు స్వామి ప్రవచనాలు వింటున్న టైములో డోరు బెల్లు మోగింది. తలుపు తీసా.

ఎదురుగా మాసిన గడ్డంతో ఒక ఐదడుగుల ఎత్తున్న వ్యక్తి,సన్నగా పీలగా లూజు పేంటూ, లూజు షర్టూ వేసుకొని.

"నమస్తే సార్. రమేష్ పంపించాడు సార్, డ్రయివర్ గావాలన్నార్ట?"

" ఓ, సరే లోపలికి రా.కూర్చో, ఏంటి నీపేరు?

"భిక్షపతి సార్."

ఎవరో చెప్పారు, పనిమనిషి, డ్రయివర్, వీళ్ళిద్దరినీ పనిలో కుదుర్చుకునే ముందు వాళ్ళెవరు? ఎక్కడుంటారు? వాళ్ళకి ఎంతమంది పిల్లలు? వాళ్లు ఏ స్కూల్లో చదువుతున్నారు? ఏ తరగతి? ఏమీడియం? ఏ సెక్షను? వాళ్ల రోల్ నంబరు ఏమిటి? అసలు వీళ్ళది మొదట్నుంచి హైదరాబాదేనా, లేక హైదరాబాదు చుట్టుపక్కల ఏదైనా ఊరా? ఇత్యాదివన్నీ అడగాలట మన సెక్యూరిటీ కోసం. వాళ్ల వివరాలన్నీ మనకి తెలిస్తే ముందు ముందు పిచ్చి పిచ్చి వేషాలు వేయడానికి వారు భయపడతారు అనేది దీని వెనకున్న మాగొప్ప కారణం.

నేనయితే అవేమీ అడగలేదుగాని, ఒకే ఒక ప్రశ్న వేసా.

"ఎన్నేళ్ళ ఎక్స్ పిరియన్స్ ఉందేంటి?

మొహంలో గౌరవం ఏమాత్రం తగ్గకుండా,గొంతులో మాత్రం కొద్దిపాటి నిర్లక్ష్యాన్ని ఒలికిస్తూ అన్నాడు..

"ఇప్పటి సందా సార్,ఇరవై ఏళ్ళ పైనే.లారీ, మినివేన్, ఏ బండైనా నడుపుతా సార్".

అడక్కుండా ఈ మాట కూడా అన్నాడు, "ఈ రమేష్, ఇంకా చాలామందికి డ్రయివింగు నేనే నేర్పినా సార్"

"సరే, లారీలు, వేన్లు వద్దులేగాని, మారుతి వేగనార్ నడపగలవా?"

"ఎంత మాట సార్"

రమేష్ ఏమి చెప్పి పంపాడో గాని, జీతం దగ్గర ఏమాత్రం తగ్గలేదు భిక్షపతి .నాకింత కావాలి అంతే. ఇది నా ఎన్నారై స్టేటస్ నామీద పన్నిన కుట్ర అని వెంటనే నాకర్ధమయింది. నాప్రతి విజిట్లో నేను హైదరాబాదు ఎయిర్ పోర్ట్లో దిగినప్పటినుంచి తిరుగు ప్రయాణ మయ్యేవరకూ ఈ కుట్ర నామీద చాలా విజయవంతం గా అమలుచేయబడుతోంది.

నేనుకూడా కాసేపు ఇలా అయితే ఎలా అన్నట్టు మొహం పెట్టి, చివరికి కొన్ని షరతులు పెట్టి, ఒప్పేసుకున్నా. అవేమిటంటే, అవసరమైనప్పుడు ప్రతిఫలాపేక్ష లేకుండా ఓవర్ టైం చెయ్యటం, అప్పుడప్పుడు ఆదివారాలు కూడా పనిచెయ్యటం లాంటివి. జీతం ఆకర్షణీయంగా ఉండటంతో వెంటనే తలూపాడు భిక్షపతి.

ఆరోజు పనేమీ లేక పోవటంతో "రేపట్నించి రా" అని చెప్పి పంపించేసాను.

మరుసటిరోజు పొద్దున్నే ఠంచనుగా ఎనిమిదింటికి తలుపు తట్టాడు భిక్షపతి. తాళాలివ్వగానే తీసుకొని కిందకెళ్ళిపోయాడు . మాములుగా యాదయ్యకి తాళాలివ్వగానే కారు అపార్ట్మెంటు బయటికి తీసుకొచ్చి పార్కు చేసి కింద వాచ్మెన్ పిల్లలతో ఆడుకోవడమో లేదా పక్కనే కడుతున్న వేరే అపార్ట్మెంటుపనోళ్ళతో బాతాఖానీ కొట్టడమో చేస్తాడు. అదే అలవాటు మీద నేను కిందకొచ్చి చూస్తే కారు లేదు. పక్కనే ఆడుకుంటున్న వాచ్మెన్ పిల్లల్ని అడిగితే "తెలీందంకుల్" అన్నారు. ఒకరెండునిముషాలు చూసి ఏదో డౌట్ వచ్చి సెల్లార్లోకొచ్చి చూస్తే కారక్కడే ఉంది. కాస్త దగ్గరికెళ్ళి చూస్తే కార్లో భిక్షపతి సీట్ వెనక్కి వాల్చిఅర్ధశయనాసనంలో , FM రేడియో లో ఏదో పాట వింటూ చేత్తో తాళం వేస్తూ నోటితో హమ్ చేస్తున్నాడు.నేను కిటికీ దగ్గరికెళ్ళి అద్దమ్మీద నెమ్మదిగా కొట్టా..వినపడినట్టులేదు. ఈసారి ఇంకాస్త గట్టిగా..ఊహు..లాభం లేదు. అద్దమైతే పగులుతుందని కారు డోరు మీద గట్టిగా కొట్టా.. తన ఊహాలోకం లోంచిబయటికొచ్చి నన్ను చూసి ఒక్కసారిగా ఉలిక్కిపడి లేచాడు. ఎంతగా ఉలిక్కి పడ్డాడంటే ఆయన ఉలికిపాటు చూసి నేనూ ఉలిక్కిపడ్డా. నేను తమాయించుకోనేలోపు పనిలో పనిగా ఒక నమస్కారం కూడా పడేసాడు.

అద్దం దించమని సైగ చేసి, దించాక అడిగా.

"బండి బయటికి తీయొచ్చుగా?"

"ఒకటే ఎండ సార్, అలా అవసరం లేకుండా ఎండలో పెడితే బండి రంగు తేలుద్ది."

ఆహా బానే సమర్ధించుకుంటూన్నాడే అనుకున్నా.

నేను కార్లో కూర్చోగానే అడిగాడు.

"ఎక్కడికెళ్దాం సార్"

"ప్యారడైజ్ పోనీ"

మొట్టమొదటిసారి కాబట్టి భిక్షపతి తన కళనంతా చూపిస్తున్నాడు.చకచకా గేర్లు మార్చడం, రోడ్డు మీద ఒక ఇరవైఅడుగుల దూరం ఖాళీ దొరగ్గానే కారుని ముందుకురికించడం, మళ్ళా వెంటనే బ్రేక్, అలా తన ఇరవై ఏళ్ళ అనుభవాన్ని నాకు చూపిస్తున్నాడు. నేనడిగాను

"నువ్వుండేదెక్కడ భిక్షపతీ?"

రోడ్డునీ, రియర్వ్యూ అద్దంలో నన్నూ మార్చి మార్చి చూస్తూ చెప్పాడు.
"నేనా సార్, మన అపార్ట్మెంటు నుంచి ఒక ఆఫ్ కిలోమీటర్ లోపటికెళితే ఒక బస్తీ ఉంటది సార్. ఆ బస్తీల ఉంటా సార్"

ఏది ఆ ..... బస్తీ యా?

"అవున్సార్"

ఆ బస్తీ అంటే ఆ వీధిలో అందరికి హడల్. సీయం కాన్వాయ్ అయినా అక్కడికొచ్చిందంటే స్లో గా పోవాల్సిందే. మొన్నొకసారి ఒక అభాగ్యుడు,ఆ బస్తీ గురించి తెలీనోడు, తన ద్విచక్ర వాహనం పై వస్తూ, రోడ్డుకి అడ్డంగా హఠాత్తుగా పరిగెత్తుకొచ్చిన ఒక బస్తీ పిల్లోడి బుగ్గకి కి పొరపాటున బైకు హేండిల్ తగిలించటం, ఫలితంగా వాడి బుగ్గ కందటం, ఆ పిల్లోడేసిన కేకలకి బస్తీ అంతా కదలి రావటం, వాడి జేబులో ఉన్న మూడువేలు లాక్కోటమే కాకుండా, "పోలిసుల్ని పిలుద్దాం" అని ఆవేశంలో వాడు అజ్ఞానిలా మాట్లాడే సరికి కింద పడేసి చితక తన్నడం కూడా చేసారు.

మా వీధిలో ప్రతి రెండొందల అడుగులకి ఒక అపార్ట్మెంట్ కాంప్లెక్స్ కట్టిన పెద్దల్ రెడ్డి కూడా ఆ బస్తీ మీద కన్నేసి, వీరి కారణంగా ఆ చుట్టుపక్కల తను కట్టిన అపార్ట్మెంటులకి రేటు పలకటం లేదని, దాన్ని కబ్జా చేద్దామని ట్రై చేసి, ప్రతిఫలంగా అదే వీధిలో ఉన్న తన సొంతిల్లు వదిలిపెట్టి ఒక రెండు వీధులవతల అద్దింటికి తన మకాం మార్చాల్సొచ్చింది.

ఏదో ఒకటి మాట్లాడాలికదా అని అడిగా.

"డ్రయివింగేనా లేకపోతె ఇంకేమయినా చేస్తుంటావా?" ఇది అడగటానికి కారణమేమిటంటే ఒక రెండురోజుల ముందు రమేష్ తనబావ ఊరికే పని పాటా లేకుండా తిరుగుతుంటాడని చెప్పడం.

"నేను కాంగ్రెస్ పార్టీల పనిజేస్త సార్"

"ఓ, నీ బామ్మర్ది బీజేపీ కదా, నువ్వేమో కాంగ్రెస్సా?"

"నేను మొదట్ల బిజెపిల ఉన్నా సార్, అదొక వేస్టు పార్టీ సార్"

"ఎందుకు వేస్టు ?"

"అదంతే సార్, ఇప్పుడు కాంగ్రెస్ల ఉన్నా, మంచిగుంది"

"ఎలా?"

"ఎలా అంటే ఏమున్నది సార్, చేతినిండా పని, పైగా కాస్త పైసలు గూడ మిగుల్తాయి సార్"

"ఇంతకీ ఎవరేమిటి నీ లీడరు?"

పేరు చెప్పాడు.

పేపర్లలో చదవటమే గాని, ఇలాంటీ "క్రియాశీలక కార్యకర్త"లని నేనిదే ప్రత్యక్షంగా చూడటం. ఏదైనా ధర్నా ఉన్నా, లేదా ఢిల్లీ నుంచి ఏదైనా పెద్ద తలకాయ ఇక్కడికి వస్తున్నా, లేదా ఇక్కడున్న చిన్న తలకాయలు ఢిల్లీ వెళ్తున్నా, కారణమేదైనా కానివ్వండి, ఆ అన్నకి తన బలం-బలగం చూపించాల్సి వస్తే, మొదట మా వీధిలో ఉన్న ఒక ఛోటా నాయకుడికి ఫోనోస్తుంది. అక్కడి నుంచి బిక్షపతి లాంటి వాళ్ళకి. భిక్షపతి చేసేదల్లా ఒక ముప్పై నలభై మందిని పోగేసుకొని అక్కడికెళ్ళి ఆ బుర్ర లేని తలకాయలముందు "అన్న కీ జై జై" అనడం. అలా అన్నందుకు అందరికీ బిరియానీలూ, మనిషికింతని క్యాషూ, అందులో కొంత తనుంచుకొని మిగతాది భిక్షపతి తను పోగేసుకోచ్చిన వాళ్ళకి పంచుతాడు.

మనమెవ్వరం వినని రాజకీయాలు మూడో డైమెన్షన్లో వినపడేవి నాకు భిక్షపతి ద్వారా.

ఆయన డ్రయివర్ కం పార్టీ కార్యకర్త అయ్యేసరికి నాకు కూడా లెక్కలేనన్ని సమస్యలు వచ్చిపడ్డాయి. ముందు రోజు సాయంత్రం హఠాత్తుగా డిక్లేర్ చేస్తాడు "సార్ రేపు రాను" అని.

"ఎందుకు?"

" సీయం రేపు ఢిల్లీ వెళ్తున్నాడు, పొద్దునే షంషా బాద్ వెళ్ళాల"

"మరి నా పన్లూ?"

"అర్జెంటా సార్?"

" "

"అర్జెంటంటే చెప్పండి సార్, నాకు తెలిసినోడొకడున్నాడు వాణ్ణిపంపిస్తా"

కాదనలేకపోయేవాడిని.పక్కనుంచి మా శ్రీమతి గొణుగుడు మీఇద్దరిలో ఎవరికెవరు యజమాని అని.

ఇంకోరోజు డ్రయివింగు చేస్తూనే, ఏదో గుర్తొచ్చి, ఉన్నట్టుండి గట్టిగా అరిచాడు

"సార్ మీరీరోజు టీవీల న్యూస్ జూసిండ్రా?"

"లేదే? ఏం?"

"నేపడ్డ సార్ టీవీల"

"ఎక్కడ?"

"నిన్న మా అన్న సీయం ఢిల్లీ కెళ్ళొస్తుంటే రిసీవ్ చేస్కోని ఏర్పోర్ట్ కెళ్ళిండు, అక్కడ, అన్న పక్కనే నేనున్న, జూడ్లే?"

ఆ రోజు సాయంత్రం పనిగట్టుకొని అన్నిఛానల్స్ వెతికితే ఒకచోట దొరికాడు. అన్న ఆవేశంగా మాట్లాడుతుంటే పక్కనే నిలబడి ఉన్నాడు తమ్ముడు. అది కాదు నన్నాకర్షించింది. టీవీలో పడుతున్నాననే ఆలోచనో, అన్న పక్కనున్నాడనో లేక మరేమిటో గానీ మొహంలో భావాలేమీ లేకుండా బిర్రబిగుసుకొని కర్రలా నిలబడ్డాడు భిక్షపతి. ఇన్నిరోజులుగా తనని చూస్తున్నా నాకుమాత్రం ఆ టీవీలో చాలా విచిత్రంగా కనపడ్డాడు. అంత సీరియస్ నెస్ నేనెప్పుడూ చూడలేదు ఆయన మొహంలో. చివర్లో మాత్రం వెనక నిలబడ్డవారివైపు ( తను తరలించుకొచ్చిన మనుషులు అనుకుంటా) చూస్తూ , గుప్పిట బిగించి, చేయి పైకెత్తి ,పూనకం వచ్చినవాడిలా "అన్నజిందాబాద్" అన్నాడంతే.

ఇంకొక రోజు కాంగిరేసు పార్టీలో ఉన్న అసమ్మతి గురించిన టాపిక్ వచ్చింది మా మధ్య.

"ఇంతలా వాళ్ళలో వాళ్ళే కొట్టుకుంటే మళ్ళీ ఎలక్షన్లలో గెలవద్దా?" అడిగాను నేను..

నా ప్రశ్నకి సమాధానం చెప్పకుండానే ఏదో గుర్తొచ్చినట్టు అడిగాడు.

"సార్ మీకాయన తెలుసా, అబ్బ, ఆయన పేరు గుర్తుకురావటంలేదు సార్, చేగోడీలు, ఆహా కాదు...."

"చేగోడీలా, ఆపేరుతొ ఎవరున్నారబ్బా, చేగొడీలో కారబ్బూందో నాకుతెలీదు అయినా ఏమిటివిషయం?"

"ఆయన పేరు, అబ్బా, చేగొడీ, హరేరాం, హరిఓం.. ఏదో ఉంది సార్..."

"సరే, విషయం చెప్పు"

"మొన్న మేము ఆ పెద్దాయన ఇంటికి మీదకెళ్ళి రాళ్ళేసినం, పేపర్లో వచ్చింది కూడా"

నాగ్గుర్తోచ్చేసింది ఎవరి గురించి మాట్లాడుతున్నాడో..

"ఏంటీ ఆ రాళ్ళేసింది మీరేనా?నేం కూడా చదివా పేపర్లో"

"అవున్సార్, మేమే, అన్న జెప్పిండు, ఏసేసినాం"

"ఏంటీ కనీసం పేరు కూడా తెలుసుకోకుండా, అసలు విషయమేంటో తెలుసుకోకుండా వెళ్ళి రాళ్ళేసేసావా?"

"పేర్లు మనకెందుకుసార్?"

జాలి, బాధ, కోపం కలగలసిన భావమేదో నాక్కలిగిందా క్షణాన. అదెవరిమీదో కూడా తెలీదు.

పొద్దున్నే ఠంచనుగా ఎనిమిదింటికి వచ్చే భిక్షపతి ఆరోజు రాలేదు. ఫోన్ చేసినా తీయటం లేదు. నాకేమో కోపం వస్తోంది. దాదాపు పది గంటలప్పుడనుకుంటా ఎవరో వచ్చి చెప్పాడు..

"డ్రయివర్ గావాల్నా సార్, భిక్షపతి పంపాడు"

"ఆయనకేమయింది?" కోపంగా అడిగాను.

తెలీదు సార్, ఏదో అర్జెంట్ పనిమీద ఊర్ల కెళ్ళాడు.."

కనీసం ఎవర్నో ఒకర్ని పంపాడు కదా అని తాళాలిచ్చి చెప్పా.

"సరే బండి బయటికి తియ్"

భిక్షపతితో ఏదో ఒకటి మాట్లాడుతూ ఉండే నాకు ఆరోజు మహా బోరు గా అనిపించింది.

"రేపొస్తాడా భిక్షపతి?" అడిగాను.

"ఏమో తెలిదు సార్, కనుక్కోని చెప్తా"

మళ్ళా తనే అడిగాడు.

"రాత్రి ఎన్నింటిదాకా ఉన్నాడు సార్ భిక్షపతి మీతో?"

"దాదాపు తొమ్మిదింటికి కారు లోపల పెట్టాడు, ఏం?"

"ఏం లేదు సార్ ఊరికినే". నాకెందుకో ఏదో జరిగి ఉంటుందనే అనుమానం బలపడింది.

ఆ మరుసటి రోజు మధ్యాహ్నం డోరు బెల్లు మోగింది..

తలుపుతీస్తే భిక్షపతి. మొహం పీక్కు పోయినట్టు గా ఉండి, మనిషి నీరసంగా కనపడుతున్నాడు. లోపలికి రమ్మని, కాఫీ ఇచ్చి కాసేపు మాట్లాడి, నీరసంగా ఉన్నట్టున్నావ్, ఏమయింది అని అడిగితే "జ్వరం సార్" అన్నాడు.ఈరోజుకి వద్దులే రేపు మాత్రం కరెక్టుగా ఎనిమిదింటికల్లా రా అని చెప్పి అని చెప్పి పంపించేసాను,

ఆ మరుసటి రోజు నేను నా శ్రీమతి షాపింగుకి బయలుదేరాం. దార్లో అడిగా ఏమయింది నిజంగా చెప్పు జ్వరమేనా ఇంకేమన్నానా అని.

కాస్త తటపటాయించి చెప్పాడు..

"ఆ రోజు రాత్రి మన స్ట్రీట్ల పెద్ద గొడవయింది సార్. ఆ రాత్రీ, పొద్దుగాల పదింటివరకూ టేసన్ల ఉన్న.అన్న ఫోన్ జేసి ఇడిపిచ్చిండు "

నాకు వెంటనే గుర్తొచ్చింది ఒక మూడ్రోజుల క్రితం అపార్ట్మెంటు కింద తొమ్మిదీ తొమ్మిదిన్నర మధ్య మెయిన్రోడ్డు దగ్గర ఏవేవో పెద్ద అరుపులూ, కేకలూ.బాల్కనీ లో కొచ్చి చూసా కూడా ఏమయినా కనపడుతుందేమో నని.

"ఏమయింది?"

"ఎవరో పోరగాళ్ళు మీదికొచ్చారు సార్"

ఎవరు వాళ్ళు?"

మా బస్తీల్నే ఉంటారు సార్, మొన్నీ మధ్య వచ్చినోళ్ళు, నాతో పెట్టుకుంటారా, బచ్చాగాళ్ళు"

"ఇంతకీ ఏమయింది?"

"ఒకడికి తల పగల్గొట్టినా, ఇరవై కుట్లు పడ్డాయంట, ఇంకొకనికి కాలిరిచేసినా "

పేపరు చదువుతూ అప్పుడప్పుడు రోడ్డుమీద ట్రాఫిక్కు ని వింతగా చూస్తున్న నా శ్రీమతి కూడా పేపరు మూసేసి మా సంభాషణని వింటోంది భయ భయం గా..

నాకేమో ఆ డ్రయివింగు సీట్లో ఉన్న భిక్షపతి భిక్షపతి లా కనిపించటం లేదు, ఎవరో అపరిచిత వ్యక్తి లా కనపడుతున్నాడు

నేనడిగా, "అసలెందుకయింది గొడవ?"

"ఏదో మా బస్తీ పార్టీ గొడవలు లెండి సారు"

మళ్ళాతనే చెప్పాడు.

"ఒక నెల సందు ట్రై చేస్తున్నారంట సార్ నా కోసం ఆ పోరగాళ్ళు, చాకులు పట్టుకొని"

నాశ్రీమతీ నేనూ మొహలు చూసుకున్నాం. అభిప్రాయాలు కలవటం మాటేమో గాని, భయాలు మాత్రం మాబాగా కలుస్తాయి మాకు.

భిక్షపతి తనెప్పుడూ నమిలే ఏదొ వక్కపొడి కోసం పక్కకెళ్ళ గానే మావిడ చెప్పేసింది సీరియస్ గా,

"అదృష్టం కొద్దీ మనతో ఉన్నప్పుడు వాళ్ళ కళ్ళబడలేదు భిక్షపతి, అదేగనక జరిగితే ఆయనా, ఆయనతో పాటు మనమూ.." అంటూ ఆపేసింది.

అప్పుడర్ధమయింది నాకు, నేనెప్పుడు భిక్షపతి ని కలవడానికెళ్ళినా అతని పక్కన కనీసం నలుగురైదుగురుంటారు, బావలో బామ్మర్దులో ఇంకెవరో. ఇందుకేనన్నమాట.

అప్పటికప్పుడే ఆ రెండు నిమిషాల్లోనే తను డిసైడ్ చేసేసింది రేపట్నించి అంతగానయితే ఆటోల్లో తిరుగుదాంగాని భిక్షపతి మాత్రం వద్దు అని.

భిక్షపతి తిరిగి సీట్లో కూర్చున్నా నాకేమీ మాట్లాడాలనిపించలేదు. మావిడ ఆయనతో ఏదో కబుర్లు చెప్తోంది గానీ, నా మనసులో ఎన్నో ఆలోచనలు భిక్షపతి గురించి. తనకి ఇద్దరు పిల్లలు. వీళ్ళ స్కూలు ఖర్చులకే చెప్పలేనంత ఖర్చవుతుందని మొత్తుకునేవాడు భిక్షపతి. అగ్గిపెట్టెలాంటి ఇంట్లో నివాసం. ఈ రాజకీయాలూ, గొడవలూ ఇవన్నీ ఎందుకూ అని ఎవరైనా అనొచ్చు. కారణమేదైనా, వ్యవస్థే తప్పుదారి పడుతున్నప్పుడు దానిలోని ఇలాంటి బడుగు జీవుల్ని వేరుచేసి తీర్పిచ్చేస్తే ఎలా? అనిపించింది.

ఎవరు చెప్పొచ్చారు, రేపు భిక్షపతి వార్డు కౌన్సిలర్ కావచ్చు, అలా అలా ఇంకో పదేళ్ళకి ఎమ్మెల్యే కావచ్చు, తనలాంటి కొందరు తమ్ముళ్ళకి అన్నా కావచ్చు.

మొన్నొకసారి ఫోన్ చేస్తే చెప్పాడు "నాకేం సార్, మంచి గున్న, మీరిండియా రానీకి ఒక రెండ్రోజులముందు నాకు జెప్తే..,నే.., అదే... మన షంషాబాద్ ల పికప్ జేసుకుంటా సర్ మిమ్మల్ని"

ప్రస్తుతానికి ఇప్పటికీ నేను ఇండియా కెళితే భిక్షపతే నా కారు డ్రైవరు.

నాకు నచ్చిన మరో కథ "షోడానాయుడు"

2009-03-20T13:37:00.021-04:00

నాకొక స్నేహితుడున్నాడు. వాడూ నేనూ ఏడవతరగతి వరకూ కలిసే చదువుకున్నాం. ఆ తరువాత వాడికి చదువు అబ్బదు అని అనుకున్నాడోఏమో, వాళ్ళ నాన్న తనని ఒక "మేస్త్రీ" దగ్గర టైలరింగు పనిలో కుదిర్చాడు. ఇంటర్ తరువాత ఎంసెట్ రాసి అందరం చెల్లాచెదురైన తరువాత మా వూళ్ళో ఉన్న నా ఏకైక స్నేహితునిగా మా స్నేహం ఇంకా బాగా కుదురుకొంది. ఇంజనీరింగు చదివేటప్పుడు హైదరాబాదు నుంచిఎప్పుడొచ్చినా, ఆ వచ్చినరోజు సాయంత్రం మా వాడి టైలరింగు షాపులో హాజరు వేయించుకోవలసిందే. దాదాపు ప్రతిరోజూ సాయంత్రం ఆరింటినుంచి రాత్రి పదింటికి కొట్టుకట్టేసే వరకు అక్కడే నా మకాం. నాకుతెలీని కొత్తలోకం పరిచయమయ్యేది నాకక్కడ. పక్కనున్న ఫ్యాన్సీ షాపులూ,హార్డువేరు షాపులూ,బంగారం కొట్లలో పనిచేసే కుర్రోళ్ళు మావాడితో బాతాఖానీ వేస్తుంటే నేను ఒక చెవి అటుంచి అన్నీ వింటుండేవాడిని. ఆ మాటలు చాలావరకు వాళ్ళ వాళ్ళ "సేట్ల" మీద కంప్లయింట్లూ, వ్యంగ్యపూరిత వ్యాఖ్యానాలు లేదా సినిమా ముచ్చట్లు. మావాడికి మాత్రం టైలరింగే లోకం. మేమెప్పుడు కలిసినా తన టైలరింగు గురించిన ప్రస్తావన రాకుండా ఉండదు. అన్నీ ఏకరువు పెడుతూ అప్పుడప్పుడు హైదరాబాదుకి ఉత్తరాలు కూడా రాసేవాడు.వాటిల్లో చాలా వరకు కష్టాలే. అప్పుడప్పుడు మాత్రమే కొన్ని మంచి వార్తలు.ఊళ్ళొ కాంపిటీషనెక్కువైపోయిందంటాడు.పనోళ్ళు దొరకటంలేదు, దొరికినా ఒక సంవత్సరం పనిచేయగానే సొంతగా దుకాణాలు పెట్టుకుంటున్నారంటాడు. ఈ సంవత్సరం సంక్రాంతికైన బిజినెస్ ఉగాదికి కాలేదంటాడు.మన టౌనుల్లో కూడా రెడీమేడ్ దుకాణాలొచ్చిమా పొట్టకొడుతున్నాయంటాడు.ఇంకా అలాంటివే. ఏం మాట్లాడుకున్నా తిరిగి తిరిగి అవి తన టైలరింగు కష్టాల దగ్గరికొచ్చి ఆగేవి.నేను హైదరాబాదు కెళ్ళాక రెడీమేడ్ దుస్తులు అలవాటయి, ఎప్పుడైనా అవేసుకొచ్చి చూపిస్తే, వాటిల్లోని లోపాలని ఒకదాని తరువాత ఒకటి ఏకరవు పెట్టేవాడు. ఫిట్టింగు సరిగాలేదనేవాడు, లేదా ఇంకేదో పిస్తా,గిస్తా, అంటూ టైలరింగు భాషలో ఏదేదో చెప్పేవాడు. అన్నీ బాగుంటే కనీసం వాటిని కుట్టడానికి నాసిరకం దారం వాడారు అని తన కసి తీర్చుకొనేవాడు. రెండుతుకుల్లో ఈ గుండీలు ఊడి చేతికి రాకపోతే నాపేరు మార్చుకుంటా అని సవాళ్లూ విసిరేవాడు. నేను నొచ్చుకోకపోగా చాలా ముచ్చటపడేవాడిని తన ఎనాలిసిస్ విని.

ఈ మధ్యనే నెమలికన్ను మురళిగారు నాకు పంపిన శ్రీరమణ విరచిత "షోడా నాయుడు" కధ చదవాను. ఆ కధలో షోడానాయుడి గురించి చదవగానే పైన చెప్పిన స్నేహితుడే గుర్తొచ్చాడు. గుర్తుకు రావడం వరకే లెండి. అంతకుమించి ఈ కధకీ తనకీ పోలికలేమీ లేవు.

ఈ కధలో షోడా నాయుడికి సోడాలే లోకం. తనదైన చిన్ని లోకంలో జీవిస్తూ, విలువల్ని కాలదన్నక, అంతలోనే కొద్దిపాటి లౌక్యం ప్రదర్శిస్తూ సోడాలమ్ముకొని బ్రతుకు నెట్టుకొస్తుంటాడు.బంగారు మురుగు కధలోలానే బాల్యం నుంచి పెరిగి పెద్దవుతూ కధానాయకుడు తనగురించీ, తనెరిగిన షోడానాయుడి గురించీ చెప్పుకుంటూ కథ ముందుకు సాగుతుంది. కథ చివర్లో మనసును మెలిపెడుతుంది కూడా.

ఇక కధ గురించి. మన కధానాయకునికి చిన్నప్పుడు గోళీల పిచ్చి. తన దగ్గర అన్నిరకాల గోళీలున్నా తన దృష్టంతా సోడాల్లో ఉండే నీలం రంగు గోళీ మీదే. తన మిగతా స్నేహితుల దగ్గరున్నట్లు తనదగ్గర కూడా నీలం గోళీ ఉంటేనే తనకీ, తన ఉనికికీ సార్ధకం. ఆ గోళీ ఒక్కటి సంపాదిస్తే చాలు తనుకూడా తన స్నేహితుల దగ్గర సగర్వంగా తలెత్తుకొని తిరగొచ్చు. అప్పుడు మొదలవుతాయి మనవాడి తిప్పలు. ఆ నీలం గోళీ సంపాదించటానికి సోడాలమ్ముకొనే "షోడా నాయుడి" ప్రాపకం సంపాదించడానికి తను పడ్డ కష్టాలు, చివరికి దాన్ని సంపాదించకుండానే తన చదువుకోసం తన ఊరొదిలి వైజాగ్ వెళ్ళాల్సి రావటం, ఎదిగే కొద్ది జీవితం అంటే ఏమిటో అర్ధం కావడం, జీవితంలో నిలదొక్కుకొని ఒక ఆఫీసరవడం, చివరికి తను చిన్నప్పుడు నీలం గోళీ కోసం ఏ షోడా నాయుడి వెంట పిచ్చిగా తిరిగాడో అదే షోడా నాయుడు లోను కోసం తనని కలవటం, కలవటానికి వస్తూ గుర్తుపెట్టుకొని మరీ గుప్పెట నిండా నీలం గోళీలు తేవటం, ఎంతైనా పెద్ద ఆఫీసరు కదా ఇవ్వచ్చో ఇవ్వకూడదో అని సతమతమవటం. మనసుకి హత్తుకొనే కధ.

తన చిన్నప్పటి తాపత్రయాన్ని ఇప్పటిదాకా పదిలంగా గుర్తుంచుకొని, తనెప్పుడో వదిలి వచ్చేసిన లోకానికి తనని మళ్ళా తీసుకెళ్ళడం, ఒకప్పుడు ఈసడించిన ఆ చేత్తోనే గోళీలు ఇవ్వాలా వద్దా అని షోడానాయుడు సతమతమవటం మనసుని కదిలిస్తుంది.

"మారింది సామాజికపరంగా నా అంతస్తూ,హోదా మాత్రమే, నేను కాదు, నేనప్పటి మనిషినే" అని అరిచి గీపెట్టాలనిపిస్తుంది మనసున్న వారికెవరికైనా ఇలాంటి సందర్భాలు నిజజీవితంలో ఎదురైతే.

తిలక్ కధల్లోని మనస్తత్వ చిత్రణలూ, ప్రకృతి వర్ణనలూ నన్నాకట్టుకున్నట్టే శ్రీరమణ గారి కధల్లో ఉండే వర్ణనలూ, పాత్రలూ, వాటి తీరుతెన్నులూ నాకు చాలా నచ్చుతాయి. కథలో ఉదహరించిన వాతావరణానికి కొద్దిపాటి పరిచయముండాలే గాని,ఈ కధ చదువుతుంటే ప్రతి సన్నివేశం కళ్ళ ముందు జరుగుతున్నట్లుగా, చాలా సహజంగా ఉండి, చేయి పట్టుకొని మనల్ని ఆ కధాకాలానికి తీసుకెళ్ళినట్లుగా ఉంటుంది. మంచి కథ . దొరికితే తప్పక చదవండి.

ఈ రోజేమీ బాలేదు

2009-03-06T10:52:00.041-05:00

ఈ రోజేమీ బాలేదు నాకు.

పొద్దున్నే ఎందుకో బాగా ముందే మెలకువొచ్చింది. ఐదున్నరకి లేచా. ఆఫీసు పనేదో గుర్తొస్తే కాసేపు అది చూసుకున్నా. సడన్ గా రాత్రి ఏ మూడుగంటలప్పుడో, నాలుగ్గంటలప్పుడో, నా ఆఫీసు బ్లాక్ బెర్రీ "కుయ్ కుయ్" మన్నప్పుడు లేచి చూసుకున్న జీమెయిలు మెసేజీలు గుర్తొచ్చాయ్. జీ మెయిల్ ఓపెన్ చేసి చూస్తే నేను కొత్తగా రాసిన టపా కి కొన్ని కమెంట్లున్నాయి.అందరికీ రిప్లయిలిచ్చేసాను. దాదాపు అందరు నే సగం రాసి ఆపేసిన టపాని తిట్టుకొని, మర్యాదగా హెచ్చరించారు, తరువాయి భాగం త్వరగా రాయమని.

నేను బ్లాగుల్లో కొన్నిసార్లు ఏదైనా టపా ఓపెన్ చేసినప్పుడు టపా మరీ పేజీలకు పేజీలుంటే చదవకముందే నీరసపడిపోతాను. అయినప్పటికీ వాళ్ళు అంతకష్టపడి రాసినప్పుడు చదవకపోతే నాకే పాపం అని ఓపిగ్గా చదివి కమెంటేస్తా. అందుకే నాకు పెద్ద పెద్ద టపాలు రాయాలంటే చాలా భయం.అప్పుడప్పుడు మూడ్ బావున్నపుడు రాస్తూ ఉంటే ఆలోచనలు అలా ఆలా వస్తూ ఉంటాయి .వాటికి న్యాయం చెయ్యాలి అనిపించి, తద్వారా టపా సైజు పెరుగుతూ పోతుంది. అప్పటికీ రాసిందంతా మళ్లా చదువుకొని, మార్పులు చేర్పులు చేసి, అసందర్భం అనిపించినవన్నీ తీసేస్తా. అయినా కొన్నిసార్లు టపా సైజు నా అదుపులో ఉండదు.నేన్నిన్న కొత్తగా రాసిన టపా కూడా ఈ కారణంతోనే మధ్యలోనే ఆపేసి, అంతకుముందు అనుకున్న శీర్షిక మార్చి, అయిష్టంగానే పబ్లిష్ బటన్ నొక్కాను.

ఏదయితేనేం, బోలెడు బ్లాగు వర్కు పెండింగుంది నాకు. ఆల్రెడీ నెమలికన్ను మురళి గారు తనకి బాకీ ఉన్న టపా గురించి హెచ్చరించారు. అది రాయాలి. పైగా నిన్నరాసిన టపా పూర్తీ చెయ్యాలి. సరే ప్రయత్నిద్దాం అనుకుంటుండగా ఇంతలొ భాస్కర్ గారు రాసిన "దూడజచ్చింది " టపా నా కళ్ళబడింది. నా బాల్యంలో మా ఇంట్లో చనిపోయిన దూడలు గుర్తొచ్చి మనసు బాధగా మూలిగింది. అక్కడ ఒక కమెంటు రాసి,ఆఫీసుకి రెడి అయ్యి,ఏదో తిన్నాననిపించి,లంచ్ బాక్స్ , ఆఫీస్ బ్యాగ్ తీసుకొని ఆఫీసుకి బయలుదేరా. ఆఫీసు ఇంటికి పదిమైళ్ళ దూరం.ఒక ఆరు మైళ్ళు హైవే, ఒక నాలుగు మైళ్ళు లోకల్ రోడ్డు ప్రయాణం . హైవే పై ట్రాఫిక్ చాలా స్లో గా ఉంది. చాలా అసహనంగా డ్రైవ్ చేశా.లోకల్ రోడ్డు ఎక్కాక అలవాటు ప్రకారం ప్రతి గ్యాస్ స్టేషన్ లో ధర ఎంతుందో చూసుకుంటూ వస్తున్నా. ఇంకొద్ది దూరంలో గేటులేని రైల్వే ట్రాక్ వస్తుంది.అది దాటి ఎడమవైపు తిరిగి ఒక రెండు మైళ్ళు వెళ్తే అక్కడే మా ఆఫీసు. భాస్కర్ గారి టపా ప్రభావం నా బుర్ర మీద ఇంకా ఉన్నట్లుంది. శుక్రవారం అయినా ఎందుకో అంత సంతోషంగా లేను.

ఇంకొక్క రెండు సెకన్లలో రైల్వే గేటు దాటుతాననగా జరిగిందీ సంఘటన.

ముందు నా కారు కుడివైపున రోడ్డు పక్కన ఏదో కదిలినట్టనిపించింది. స్పీడ్ లిమిట్ 45 అయినా దాదాపు 55 మీద వెళ్తున్ననాకు మొదట అదేమిటో అర్ధం కాలేదు.రోడ్డు మీంచి దృష్టి మరల్చి పరీక్షగా చూస్తే ఉడత. ఆ స్పీడులో బ్రేక్ వేసి ఆపటం కల్ల. అప్పటికీ కాలు గేస్ పెడల్ మీంచి బ్రేక్ మీదికి మార్చేలోపే అది నా కుడివైపు ముందు చక్రం దాటి వచ్చేసింది.అంతకు మించి నాకేం కనపడలేదు. తరువాత ఏదో చిన్న శబ్దం. షాక్ నించి తేరుకొని టక్కున రియర్ వ్యూ అద్దం లో చూస్తే ఆ ఉడత పాపం రోడ్డుమీద పడుంది. సందేహం లేదు. అది నాకారు కింద పడ్డ ఉడతే. ఇంకో రెండు సెకన్లలో అది నా మిర్రర్ నుంచి కూడా అదృశ్యం అయిపొయింది.

ఒక్క క్షణం నా మెదడు మొద్దు బారి నట్టయింది. ఇంతకు ముందెప్పుడైనా ఇలా ఏవైనా నా కారుకింద పడి ఉండవచ్చేమో గాని, నాకు తెలిసి తెలిసీ, నేను చూస్తుండగా, జరగటం ఇదే ప్రధమం. షాక్ నుంచి తేరుకోగానే ,"జరిగిన దాంట్లో నా తప్పేమీ లేదు" అని నన్ను కన్విన్స్ చేసే పనిని చేపట్టింది నా మనసు.నా మనసు చెప్పిన మొదటి కారణం,అది నేను కావాలని చేసిన తప్పు కాదు అని. ఆ తరువాత దానికొచ్చిన రెండో ఆలోచన, ఆ స్పీడ్ లో అంత తక్కువదూరంలో బ్రేక్ వేసి కారు ఆపటం అనేది మానవమాత్రులకు అసాధ్యం.

"అప్పటికీ నువ్వు బ్రేక్ వేసి ఆపటానికి ప్రయత్నించావు కూడా ". బింకంగా కారణాలు వెతుకుతోంది నా మనసు.

నా ఈ ఆలోచనా పరంపరకి కొద్దిపాటి విరామం దొరకగానే నాకు వెంటనే ఘంటసాల భగవద్గీత గుర్తుకొచ్చింది. నాకు వేరే భగవద్గీతలు తెలీవు. తెలిసింది ఘంటసాల భగవద్గీతొక్కటే. ఏ చావు కబురు విన్నా దాని తాలూకు షాక్ నుంచి బయటపడగానే నాకు వెంటనే ఈ భగవద్గీతే గుర్తుకొస్తుంది. ముఖ్యంగా "పుట్టిన వానికి మరణము తప్పదు" అనే వాక్యం. నిజానికి ఆ సమయంలో నాకు సాంత్వన కలగజేసేది గీతే.

అయినా దాదాపు రోజూ ఇలా రోడ్డు మీద వాహనాల కింద పడి చనిపోయిన ఉడతల్ని, తొండల్ని చూడ్డం నాకు కొత్తేం కాదు. కాని ఇది నా కారుకింద, అందునా నా కళ్ళ ముందు జరిగే సరికి తట్టుకోలేక పోతున్నాను. ఇంతటితో నా ఆలోచనలు ఆగిపోతే నేను అదృష్టవంతుని కిందే లెక్క. కానీ అలా జరగలేదు.

అన్ని జీవుల్లాగే తను కూడా పాపం ఊహించి ఉండదు ఈ రోజిది జరగబోతోందని. పొద్దున్నేనిద్ర లెగవగానే ఈ రోజూ ఎప్పటిలా తనకి బాగా ఆహారం దొరకాలని అనుకొనుంటుంది. కాని ఇలా నా కారు కింద పడాలని రాసిపెట్టుందని దానికి తెలీదు. అవును ఇంతకీ అది పెద్ద ఉడతా ? పిల్ల ఉడతా? ఏదయితేనేం?ఒకవేళ పెద్ద ఉడుతయితే పిల్ల ఉడతలు ఎంతలా ఎదురు చూస్తుంటాయో కదా ఇంకా తిరిగి రాలేదని? పిల్ల ఉడుతయినా అదేపరిస్థితి. ఇంకా ఇంటికి రాని పిల్ల కోసం పెద్దుడత ఎంతలా ఎదురు చూస్తుందో కదా? అవునూ, ఉడతలలో ఫ్యామిలి కాన్సెప్టుందా? డిస్కవరీ లో, నేషనల్ జియోగ్రాఫిక్ చానల్ లో చాలా జంతువుల గురించి చూసా గాని, ఉడతల గురించి ఎప్పుడూ చూసిన గుర్తు లేదు.

ఆఫీసు కొచ్చినా అదే ఆలోచన. ప్రతిజీవికీ ఆత్మ ఉంటుంది కదా. అలా ఆ ఉడత ఆత్మ ఇప్పుడు నన్నే చూస్తుందేమో?నా టేబిల్ ని పరికించి చూసాను. ఒక పక్కగా ఫోను, ఆ పక్కనే నా కాఫీ మగ్, దానిముందు ప్లాంటర్స్ వేయించిన జీడిపప్పు, నా ఎదురుగా నా లాప్టాప్, కుడివైపు మౌస్ పేడ్, మౌస్, ఆ పక్కన నా రెండు సెల్ ఫోన్లు. అదిగో అక్కడ ఆ టేబిల్ చివర్న, అక్కడ నిలబడి నావైపే చూస్తోందేమో దీనంగా, ఎందుకిలా చేసావ్ అంటూ?

ఏనిమేషన్ సినిమాల్ని విపరీతంగా అభిమానించే నాకు , ఒక్కసారి దాని అమాయకపు మొహాన్ని ఊహించుకోగానే మనసు భారమయింది.

ఆఫీసు పని మీద మనస్సు లగ్నం కావటం లేదు. ఆలోచన మళ్లీ మొదటికొచ్చింది. అస్సలు కరెక్ట్ గా ఆ టైములోనే నా కారు అక్కడికెందుకు రావాలి? ఒక రెండు సెకన్లు ముందో వెనకో వచ్చుంటే ఎంత బాగుండేది. అసలే స్పీడ్ లిమిట్ కి ఐదు మైళ్ళు ఎక్కువ వేగం తో వెళ్తా నేనెప్పుడూ. అంతకు మించిన వేగం నాకే ప్రమాదకరం.సో, ముందు రావటం కంటే , స్లో గా , లేట్ గా వచ్చుంటే బాగుండేది.

ఒక్కసారి పొద్దున్న జరిగిందంతా స్లో మోషన్ లో రివైండ్ చేసుకున్నా..

నిజానికి నేను ఆఫీసు కి బయలు దేరేటప్పుడు లంచ్ బాక్స్ తీసుకొని సగం మెట్లు కిందకి దిగి అంతలోనే, ఇంకా నిద్ర లేవని శ్రీమతి గుర్తుకు వచ్చి, మళ్లా పైకి బెడ్రూం లోకెళ్ళి , ఒకవేళ తను లేచి ఉంటే "వెళ్ళొస్తా" అని చెప్దామని చూసా. తనింకా నిద్ర లేవలేదు. సరే అనుకోని, కిందకొచ్చాక అప్పుడు గుర్తొచ్చింది, లంచ్ బాక్స్ ని ఇందాక పైకెళ్ళినప్పుడు డైనింగు టేబిల్ మీద పెట్టి మర్చిపోయానని. మళ్ళా ఉసూరుమంటూ వెళ్లి దాన్ని తీసుకొని బయలుదేరా. ఎవరో చెప్పారు వింటర్ లో కారు స్టార్ట్ చేసాక ఇంజన్ వేడెక్కే దాకా కాసేపు ఆగాలి,వెంటనే బయలుదేరకూడదు అని. కాని ఈరోజు ఎనిమిదిన్నరకి మీటింగు ఉంది, దానికి కాస్త ప్రిపేర్ అవ్వాల్సి ఉండటంతో వెంటనే బయలుదేరా. హైవే మీద కూడా ఎవ్వరూ దారివ్వక పోవటంతో వాహనాలను ఓవర్ టెక్ చెయ్యటానికి అక్కడక్కడ స్పీడ్ 80 దాటాల్సోచ్చింది. అలా ఎన్నడూ చేయలేదు. ఎందుకంటే ఆ బోడి ఆరు మైళ్ళలో నేనీ తతంగాలన్ని చేసేసరికి నేదిగాల్సిన ఎగ్జిట్ వచ్చేస్తుంది. పైగా ఈరోజు లోకల్ రోడ్డు లో ఒక చోట " No right on red" లో వాహనాలేమీ రావట్లేదు కదా అని టర్నింగు తీసేసుకున్నా. లోకల్ రోడ్డు మీద కొన్ని చోట్ల స్పీడ్ లిమిట్ 35, మరి కొన్ని చోట్ల 45 ఉంటుంది. నేను అన్నిచోట్లా అనుమతించిన దానికన్న పది మైళ్ళు ఎక్కువ వేగం తోనే వెళ్ళా. ఇన్ని చోట్ల నా రోజువారీ దినచర్యనీ, అన్నిటికీ మించి చట్టాన్నీ అతిక్రమించాను కాబట్టి నేరం నాదే అనిపిస్తోంది. వీటిల్లో ఏ ఒక్కదాన్ని నేను తద్విరుద్ధంగా చేసుంటే ఆ ఉడత ఈ పాటికి తనకి దొరికిన ఏ వేరుశనగపప్పు నో , ఏ చెట్టు మీంచి పడ్డ కాయనో తింటూ హాయిగా ఉండేది కదా?

జరిగిందేదో జరిగిపోయింది. నేనింటి కెళ్ళాలంటే వేరే దారి లేదు. ఇదొక్కటే దారి. ఇకనుంచి రోజూ అక్కడికి రాగానే నాకా అభాగ్యజీవి గుర్తుకు రావడం తధ్యం. రోజుకు రెండు సార్లు X ఈ ప్రాజెక్టు ఉన్నన్నాళ్ళు. ఇది గాక నేనెప్పుడూ ఇష్టంగా చూసే ఏనిమేషన్ సినిమాల్లో ఉడత క్యారెక్టర్ ఉంటే బహుశా అది ఎంత మంచి సినిమా అయినా ఎంజాయ్ చెయ్యలేనేమో.

ఈ రోజేమీ బాలేదు నాకు.

కారు డ్రైవర్ల కథ

2009-03-05T14:17:00.012-05:00

ప్రతిఒక్కరికీ జీవితంలో ప్రతి దశలోనూ వీఐపీ ట్రీట్మెంట్ ఇవ్వాల్సిన వ్యక్తులు ఎవరో ఒకరు ఉంటూనే ఉంటారు. కొత్తగా వచ్చిన భార్య కావచ్చు.ఇప్పుడే ఈలోకం లోకొచ్చిన మీ బుజ్జి పాపో, బాబో కావచ్చు. ఇవేమీ కాకపోతే ఆఫీసులో మన బాసు కావచ్చు.లేదా ఇంకెవరైనా కావచ్చు. వీరిలో కొంతమందితో రోజూ మాట్లాడక పోయినా,వారితో వ్యవహరించేటప్పుడు వొళ్ళు దగ్గర పెట్టుకొని చాలా జాగ్రత్తగా ఉండాలి అనుకుంటూ ఉంటాం. నా దృష్టిలో వారందరూ వీఇపీలే. అలానే నేను ఇండియా వచ్చినప్పుడు అక్కడున్నన్నాళ్ళూ నాకొక వీఐపీ ఉండేవాడు. వుత్తి వీఐపీ కాదు, వీవీఐపీ అన్నమాట.ఎవరో కాదు మా కారు డ్రైవర్. పేరు భిక్షపతి. గత మూడేళ్ళుగా నేను నా ఇండియా ప్రయాణం టికెట్లు కన్ ఫం చేసుకోగానే, ఆ వెంటనే చేసే పని మా అన్నయ్యద్వారా భిక్షపతి కి కబురు పెట్టడం. "స్టార్ట్ ఇమ్మిడియట్లీ" లాగా "భిక్షపతి అవైలబుల్" అన్న హామీ మా అన్నయ్య ఇవ్వందే నాకు ఇండియా వెళ్తున్నానన్న ఆనందపు క్షణాలు మొదలవ్వవు. అ హామీ లభించక ఆ ఆనందాన్ని కొన్ని రోజులపాటు వాయిదా వేసుకున్న సందర్భమూ ఉంది .

స్టాక్ మార్కెట్లో ఒక షేరుంటుంది, నిక్కుతూ నీలుగుతూ ఎక్కడో పదిహేను,ఇరవై మధ్య. ఏ మహానుభావుడు ఏ క్షణాన ఏ మీట నొక్కుతాడో గానీ అది అరవై, డెబ్బై, అలా అలా పెరుగుతూ రెండొందల పైచిలుకు చేరుకుంటుంది. ఈలోపు జనాలు దాన్ని వేలం వెర్రిగా కొనేస్తారు. ఆ తరువాతెప్పుడో అది కొండదిగి, కొంత మంది ఆత్మహత్యలకీ, కాపురాల్లో కలహాలకీ , ఇంకదేనికో దారి తీస్తుంది. నా దృష్టిలో అలా షేర్లలా కొండెక్కి , దిగకుండా ఇప్పటికీ అక్కడే తిష్టవేసుక్కూచ్చున వర్గం అంటే ఈ డ్రైవర్లే. ఒకప్పుడు మా వాడికి డ్రైవింగు వచ్చు, ఎక్కడైనా పనికి కుదిర్చి పెట్టండి అని అడిగేవాళ్ళు. ఇప్పుడాసీను ఏదైనా సినిమాలో పెడితే "అబ్బే అతకలేదు" అనేస్తాం మనం. అంత డిమాండు ఈ డ్రైవర్లకి. ముఖ్యంగా హైదరాబాదులో. (మిగతా వూళ్ళ సంగతి నాకు తెలీదు సుమా).

నేను ఇండియాలో పనిచేసేటప్పుడు అందరూ ముందు ఇల్లు కొనుక్కొని ఆ తరువాత కారు కొంటుంటే, నేను రివర్స్ గేర్ లో ముందు కారు కొని, ఆనక డబ్బుల్లేక ఇల్లు కొనేపనిని నిరవధికంగా వాయిదా వేసాను. దెప్పనివాళ్ళులేరు. అవొక గడ్డురోజులు. ఏంచేస్తాం, వాళ్ల కామెంట్లు విని, విననట్టు నటించి, ఊరుకొనేవాడిని. ఎవరితోనైనా మాటల్లో ఆ టాపిక్కు రాగానే, "ఆ! చిరంజీవి నెక్స్ట్ సినిమా ఏంటి, దానికి డైరట్రెవరు?" అని టాపిక్కు మార్చడానికి విఫల ప్రయత్నం చేసేవాడిని.

అదేంటో నేను కారుకొన్న ఆ టైములోనే మన నారా వారి పుణ్యమాని హైదరాబాదు ముఖచిత్రం మారనారంభించింది. లంగా వోణీ వేసుకున్న పదారణాల తెలుగుపిల్ల లాంటి హైదరాబాదు, అరంగుళం మందాన అద్దుకున్న పౌడరూ, లిప్ స్టిక్కూ, టైటు జీన్సూ, టి-షర్ట్ లతో హైటెక్కు సింగారం అందుకుంది. చేతక్ స్కూటర్లూ, దానిమీద సీ.ఆర్.పీ.ఎఫ్ పోలీసుల తరహా గుండ్రటి హెల్మెట్లు పెట్టుకొనే అంకుళ్ళూ,నేరుగా అఫ్జల్గంజ్ వెళ్ళి అక్కడితో ఆగకుండా, అలానే సాలార్జెంగ్ మ్యూజియం లోకెళ్ళిపోయారు.ఇప్పుడంతా ఫాస్ట్.నూటయాబై,రెండొందల సీ.సీ బైకులూ, వాటికి డిస్కు బ్రేకులూ,వినగానే పక్కన బాంబు పడ్డట్టుగా ఉలిక్కిపడి,కాళ్ళూచేతులూ స్వాధీనం తప్పేలా చేసే రకరకాల హారన్లూ,వీటన్నిటికీ మించి ప్రతి ఒక్క టూవీలర్కీ నాలుగు కార్ల నిష్పత్తిలో ట్రాఫిక్.నాకంటే నా పక్కవాడిగురించి ఎక్కువగా పట్టించుకునే నా మనసుకి ఇది చూసి చాలా కష్టమేసింది. కష్టం కాదు, బాధ. బాధ కాదు,భయం (ఈ చివరిదే కన్ ఫం చేసుకోండి). ఈ భయం నా బుర్రలోంచి నా చేతుల్లోకీ, కాళ్ళలోకి ప్రవేశించి, నేను కారు డ్రైవ్ చేస్తున్నప్పుడు నన్ను దాటుకెళ్తున్న ప్రతివాళ్ళూ, ఎవడ్రా వీడు అని కొంతమంది ఆసక్తితోనూ, మరికొంత మంది అసహనంతోనూ, ఇంకొంత మంది కోపంతోనూ నావైపు చూసేలా చేసింది. అప్పటికీ పట్టించుకోలేదు. కానీ ఆ చూసేవాళ్ళలో కొంత మంది అమ్మాయిలుండేసరికి నా బ్రహ్మచారి హృదయం తట్టుకోలేకపోయింది. ఆ చూసే అమ్మాయి ఎంత అందంగా ఉంటే బాధ అంత ఎక్కువగా ఉండేది. అది కొన్ని క్షణాల పరిచయమే కావచ్చు, కానీ ఆ పరిచయం ఇలానా? ఈ విధంగానా?

"వాడు వీడే కదూ" అని జనాలు (అంటే అమ్మాయిలు) నన్ను షాపింగు మాళ్ళలోనో, మా కాలనీ కిరాణా కొట్లదగ్గరో గుర్తుపట్టకుండా ఉండాలంటే డ్రైవర్ని పెట్టుకోవడమొక్కటే ఉత్తమం అనిపించింది. అంతే!సడన్ గా మా అపార్ట్మెంటు వాచ్ మెన్ , దానెదురుగా టీ బండి పెట్టుకున్న యాదయ్యా, మా ఇంటికి అవసరమైనప్పుడు వెచ్చాలు తెచ్చిపెట్టే అబ్బాయీ నా ఫ్రెండ్సయ్యారు. వాళ్ళందరికీ చెప్పి పెట్టా, ఒక మాంఛి కత్తి లాటి డ్రయివర్ కావాలి తెలిసినవాళ్ళుంటే చెప్పండి అని. మా సంగతి బాగా తెలిసిన యాదయ్య టీ బండి కంటే ఇందులోనే కాస్త ఎక్కువ డబ్బులు మిగుల్తాయని లెక్కలేసుకొని, ఒకానొక శుభముహుర్తాన,తను తన టీ బండిని మూసేస్తున్నట్టూ, తను పలానా వాళ్ళదగ్గర డ్రయివర్ గా చేరబోతున్నట్టూ,ముందు వీధిలోవారందరికీ చెప్పి,చివరగా నాకు చెప్పేడు. యాదయ్య టీ బండి మూసేసి మరీ నా దగ్గర డ్రయివర్ గా చేరతానంటే నాకెందుకో నిజంగానే భయమేసింది. అప్పటివరకు కుటుంబ బాధ్యత మాత్రమే తెలిసిన నాకు ,మొట్టమొదటి సారిగా ఏదో"సామాజిక బాధ్యత" నామీదపడ్డట్టు సెంటిమెంటు ఫీలయ్యాను. సదరు యాదయ్య, అంతగా నా దగ్గర పని నచ్చకపోతే ,దాన్ని మానేసి, ఒక రెండుగంటల్లో తన టీ బండిని "రీ-ఓపెన్" చెయ్యగల సమర్ధుడని ఊహించలేకపోయాను.

అలా యాదయ్య పనిలోచేరాడు. మొట్టమొదటిరోజు యాదయ్య పొద్దున్నే ఎనిమిదింటికి మా ఇంటి తలుపు తట్టి, తలుపు తియ్యగానే,ఒక నమస్కారం పెట్టి, "కారు తాళాలియ్యండి సార్, మీరొచ్చేలోపు కారు బయటపెట్టి, దుమ్ము దులిపి, అద్దాలు శుభ్రం చేస్తా" అన్నాడు. అప్పుడు కారు తాళాలు అతనికందిస్తూంటే, ఎన్నో యేళ్ళ నుంచి నే పడుతున బాధ గుండెలమీదినుంచి దిగిపోయిన ఫీలింగ్( అప్పటికి నా కారు కొని మూణ్ణెల్లే ). ఇక రోజూ బయటికెళ్ళినప్పుడల్లా నేను ఆ ట్రాఫిక్కులో వొడుపుగా గేర్లు మార్చే యాదయ్య నైపుణ్యానికి ఆశ్చర్యపోయేవాడిని. అదేమిటో యాదయ్య ఫస్ట్ గేర్లో నడుపుతుంటే ఒక్కసారంటే ఒక్కసారి కూడా ఇంజను ఆగిపోలేదు. నాకెప్పుడూ అలా కాలేదు. నేనైతే ఫస్ట్ గేర్లోకి రాగానే రియర్ వ్యూ అద్దం చూస్తా వెనక బకరాలెవరున్నారా అని.

నాదగ్గర పనిలోకి చేరిన ఉత్సాహం ఒకనెల జీతం తిసుకొనే సరికి ఆవిరయ్యింది యాదయ్యకి. ఆదాయం బానే ఉంది.కానీ, రోజూ గంటలకొద్దీ అలా ఏ పనీ లేకుండా నాకోసం వెయిట్ చేస్తూ గడపాలంటే మాపెద్ద కష్టమయింది యాదయ్యకి. పొద్దున్నే నా ఆఫీసు పార్కింగులో కారు పార్కు చేస్తే మళ్ళా సాయంత్రం ఏడింటికే తీయటం. అదే టీ బండి దగ్గర ఎంత సందడిగాఉండేది? రోజంతా ఎవరో ఒకరు పక్కన ఉంటూనే ఉంటారు మాట్లాడడానికి. రాజకీయాలూ,పక్కనున్న బస్తీలో రోజూ జరిగే యవ్వారాలూ, సినిమాలూ.. అబ్బో రోజు ఇట్టే గడిచిపోయేది.ఇలా పనీ పాట లేకుండా రోజంతా రికామీ గా కూర్చోవటం కష్టమయింది యాదయ్యకి. అంతే ఒక ధృఢనిశ్చయానికొచ్చేసాడు. నాకు డ్రయివింగు నేర్పి, "నా" కారుకి "తన" వారసుణ్ణి తయారుచేసి, అప్పుడు పని మానుకోవడం. ఇదీ యాదయ్య తీసుకున్న నిర్ణయం. తనలో ఈ రకమైన అసంతృప్తిని గమనించే నేను యాదయ్యకి నెల జీతం గాక అప్పుడప్పుడు వాటికీ వీటికని డబ్బులు బానే ఇస్తూ ఉండేవాడిని. డబ్బు అన్నిటికీ సమాధానం కాదు సార్ అని సింబాలిక్ గా చెప్పేసాడు యాదయ్య, ముభావంగా ఉండటంద్వారా.

ఒకానొక రోజు, సాయంత్రం నాలుగ్గంటలప్పుడు వనస్థలి పురం బయలుదేరాము కార్లో. ఎల్బీ నగర్ దాటగానే చాయ్ తాగుదామని కారు పక్కన అపమన్నాను. ఆ పక్కనే ఉన్న హోటల్లోకెళ్ళి రెండు చాయ్ లు తిసుకొచ్చాడు యాదయ్య. ఇద్దరం చాయ్ తాగుతున్నాం, ఇంతలో హఠాత్తుగా అన్నాడు యాదయ్య

"సార్, ఇక్కణ్ణుంచి మీరు నడపండి బండి"

నాకు పొలమారినట్టయింది. స్కూళ్ళు వదిలిన సమయం. ఎటుచూసినా ఆటోలూ, సెవెన్ సీటర్ ఆటోలూ, స్కూలు బస్సులూ, సైకిళ్ళ మీదవెళ్ళే పిల్లలూ, కుటుంబాన్నంతా ఎక్కించుకొని బైకులమీద, స్కూటర్లమీద సర్కస్ విన్యాసాలు చేస్తున్న అంకుళ్ళూ, ఇంతలోనే భీకరంగా హారన్ కొడుతూ దూసుకొచ్చే సిటీ బస్సులూ.. శనివారం నాటి చిలుకూరు టెంపుల్ లెవల్లో ఉంది రద్దీ.

తమాయించుకొని చెప్పా.

"ఇప్పుడు కాదులే, ఇంకెక్కడైనా ట్రాఫిక్ లేని చోట నడుపుతాలే"

"రోడ్డు సాఫ్ గా, ట్రాఫిక్కు లేకుండా ఉంటే మా ఇంట్ల పోరగాడు కూడా నడుపుతాడు, దిగండి సార్, దిగి ఆ సీట్లో కూర్చోండి, నేనున్నాను కదా పక్కన" అన్నాడు యాదయ్య, నాచేతిలోని ఖాళీ కప్పు తీసుకుంటూ.

మామూలు సమయంలోనయితే యాదయ్య చేసిన కమెంటుకి కోపం రావటమో, చిన్నబుచ్చుకోవడమో చేసేవాడిని. ఇపుడా ఫీలింగులకి కూడా ఆస్కారం లేదు. ఆ రద్దీ అలాంటిది.

యాదయ్య మరీమరీ బలవంతం చేయడం, తాడో పేడో తేల్చుకుందామని నేనుకూడ అప్పటికప్పుడు నిర్ణయించుకొవటంతో డ్రైవింగు సీట్లో కూర్చున్నా. డాష్ బోర్డు మీదున్న ఓబొజ్జ గణపయ్య కి దణ్ణం పెట్టుకొని, రోడ్డుమీద ట్రాఫిక్ ఒక్క క్షణకాలం తెరిపిడి పడి, నాకారు దూరే సందు దొరకడంతో కారు ముందుకు దూకిచ్చా. ఒక వంద మీటర్లు వెళ్ళానో లేదో బైకు మీద ఒక కాలేజీ కుర్రోడు నా ఎడమవైపు నుంచి రయ్యిన దూసుకొచ్చి, కట్ కొట్టి, నా కారు ముందుకొచ్చాడు. ఎక్కడ నాకారు తనకితగులుద్దో అని భయంతో నేను స్పీడు ఒక్కసారిగా తగ్గించా. ఆ దెబ్బకి "నాకు మొదటి గేరే కావాలీ..." అని నా కారు ఇంజను మారాం చేసింది.ఇంకేమంది యధావిధిగా కారు ఆగిపోయింది అదీ రోడ్డు మధ్యలో. నాకేమో చమటలు పట్టేస్తున్నాయ్. కారు స్టార్టు చెయ్యటం, కాస్త ముందుకెళ్ళటం, ఇంజను ఆగిపోవటం. ఇలా నాలుగుసార్లు జరిగింది. రోడ్డువారగా నాకు ఒక పదడుగుల దూరంలో ట్రాఫిక్ కానిస్టేబులు హెల్మెట్ చంకలో పెట్టుకొని టీ తాగుతున్నాడు . రియర్ వ్యూ అద్దం లోకి చూసా. తీరు చూస్తుంటే ఈలోపే నా వెనకాల భారీస్థాయిలో జన సమీకరణ జరిగినట్టూ, వారందరికీ నేను అప్రకటిత, అపరిచిత నాయకుడిని అయినట్టూ అర్ధమయింది. యాదయ్య వైపు చూసా. బీచి ఒడ్డున ఇసకలో కాళ్ళారజాపుకొని ఎదురుగా ఉన్న సముద్రాన్నీ, ఆ పైనున్న ఆకాశాన్నీ చూస్తూ, ఆ అందాన్ని ఆస్వాదిస్తున్న తాలూకు ప్రశాంతత కనపడింది నాకాయన మొహంలో. ఏమాత్రం కంగారు లేదు.

(ఏంటో, భిక్షపతి గురించి రాద్దామనుకుంటే, ఇలా యాదయ్య దగ్గరే ఆగిపోయాను. సమయం దొరికితే దీన్ని కంటిన్యూ చేస్తా.)

ఒక చిన్న మాట

2009-02-26T11:24:00.007-05:00

కొన్ని నెలల క్రితం నేనొకసారి టెన్నిస్ ఆడడానికి మా ఇంటి దగ్గర్లో, ఒక పార్క్ లోనున్న టెన్నిస్ కోర్టుకెళ్ళాను. ఉన్నవే రెండు కోర్టులు. ఒకదాంట్లో తెల్లవాళ్ళు గ్రూపొకటి , దాదాపు ఐదారుగురు, వంతులవారీ గా ఆడుకుంటున్నారు. రెండవదాంట్లో మన భారతీయ మిత్రులు ఇద్దరు ఆడుతున్నారు. నేను, నాతోపాటు వచ్చిన నా స్నేహితుడు దాదాపు నలభై నిముషాలు వేచిఉన్నాం. మన భారతీయ మిత్రులు అరివీర భయంకరం గా తమ టెన్నిస్ ప్రావీణ్యాన్నంతా మాకు చూపిస్తున్నారు గానీ, తోటి వాళ్ళు వేచి యున్నారు కదా వాళ్ళకి కూడా అవకాశం కలిగిద్దాం అనే కనీసపు ఆలోచన కొరవడింది. మనుషుల మీద మరీ అంత చులకన భావం ఏమిటి అని నాకైతే చిరాకు వేసింది. చివరికి మమ్మల్నిఎంతో సేపు నుంచి గమనిస్తున్న ఆ రెండవ కోర్టు వారు మేము వారిస్తున్నా వినకుండా మాకోసం కోర్టు ఖాళీ చేసి ఆడుకోండంటూ చెప్పి వెళ్ళిపోయారు. రెండు విధాలా తల కొట్టేసినట్లైంది నాకు. మనవాళ్ళు అందరూ ఇలా ఉంటారు అని అనటం నా మూర్ఖత్వమే అవుతుంది. కాని ఇలాంటి పోకడలు ఎంత చిన్నవయినా, సంఖ్యలో తక్కువైనా, ప్రస్తుత పరిస్థితుల్లో వాటి ప్రభావం తిరిగి మనమీద చాలా ఎక్కువ ఉంటుంది అనేది నా అభిప్రాయం.

ప్రపంచం మారిపోతోంది. ఒక పదేళ్ళ క్రితం ఉన్న పరిస్థితులకీ, ఇప్పటికీ, ఆలోచనల్లో చాలా మార్పులొచ్చాయి. ఏ దేశాన్ని చూసినా అసహనం రాజ్యమేలుతోంది. పరిధిలు కుచించుకు పోతున్నాయ్. మొన్న నాతో బాగా చనువుగా ఉండే మా మానేజరు ఏదో విషయంలో మాట్లాడుతూ అసలు మీ భారతీయులు ఈ దేశంలో ఉన్నారంటే it is just becoz of your brains అన్నాడు. పైకి అది మెప్పుకోలు లా ఉన్నా ఆ సందర్భాన్ని బట్టి అది ఒకరకమైన నిరసన. ఆ తరువాత అలా నోరు జారినందుకు తను కొద్ది గా నొచ్చుకొన్నాడు కూడా. అసంకల్పితంగా,మాటల్లో ఆయన మనసులోని భావం అలా బయటికి వచ్చింది. ముఖ్యం గా 9/11 తరువాత వాళ్ళ దృక్పధం లో చాలా మార్పు వచ్చింది. ఇప్పుడు ఒక అరబ్(ముస్లిం) ని చూస్తే వాళ్ళ నొసలు ముడిపడుతున్నాయి. ఈ TV, రేడియో టాక్ షోల ప్రభావమేమో మరి, బయటి దేశం నుంచి వచ్చిన వాళ్ళని ఇంతకి ముందులా మనఃస్పూర్తిగా ఆహ్వానించలేక పోతున్నారు. బయటి వాళ్ళు ఇక్కడికి వచ్చి తమ ఉద్యోగాల్ని, తద్వారా తమ నోటికాడ కూడుని లాగేసుకుంటున్నారనే ఒకరకమైన భావం వీళ్ళని స్థిమితపడనివ్వటంలేదు. అవుట్ సోర్సింగ్ అంటేనే ఇంతెత్తున ఎగిరి పడుతున్నారు. పులి మీద పుట్ర లా ఈ ఎకానమీ. ఇటువంటి పరిస్థితుల్లో మరింత జాగరూకతతో మెలగవలసిన బాధ్యత మనదే. మన ప్రవర్తన, మనంవేసే ప్రతి అడుగూ, మనం మాట్లాడే ప్రతి మాటా మనదేశంలో ఉన్న 100కోట్ల పైచిలుకు భారతీయులకు ప్రాతినిధ్యం వహిస్తుందనే స్పృహ ఎల్లవేళలా ఉండాల్సిన అవసరం ఉంది. "వీళ్ళందరూ ఇంతే" అనే నిరసనతో కూడిన అభిప్రాయాన్ని వీళ్ళకు కలగనివ్వకూడదు.

అరచేతిలో గ్రంథాలయం

2009-02-18T11:00:00.009-05:00

కొన్నేళ్ళ క్రితం, తామరతంపరగా వచ్చిన ఈ టెలివిజన్ ఛానళ్ళూ, లైవ్ కవరేజిలూ, సెల్ ఫోన్లూ, ఇంటెర్నెట్టూ, ఇవన్నీ చూసి నోరెళ్ళబెట్టినా, "కొన్ని విషయాలకు మాత్రం ప్రత్యమ్నాయం ఉండదు ఉండబోదు.చాలా మంది కొన్నిటిని అలా సహజంగా చూడటానికే ఇష్టపడతారు.టెక్నాలజీ వీటినేం చేయలేదు" అని అనుకునేవాడిని. అలా నేను అనుకున్నవాటిలో మొట్టమొదటిది పొద్దున్నే చదివే న్యూస్ పేపరు. కుర్చీ కిటికీ పక్కకు లాక్కొని, ఆ ఉదయపు నీరెండ చురుక్కుమనిపిస్తుంటే, కాఫీ తాగుతూనో, లేదా వేసవిలో బాల్కనీలో ఆ ఉదయపు చల్లగాలిని ఆస్వాదిస్తునో, పేపరు చదవడంలో ఉన్న ఆనందానికి ఏ టెక్నాలజీ ప్రత్యామ్నాయం కాదు అని భ్రమపడ్డాను. సరిగ్గా ఐదేళ్ళ తరువాత, మాతృదేశాన్ని వీడి వచ్చాక, ఆ అనుభవం నిజంగానే గతకాలపు స్మృతిలా చురుక్కు మనిపిస్తోంది. దూరంగా ఉన్నాను కాబట్టి సర్దుకుపోవడమే కావచ్చు. కానీ ఇప్పుడు నా ఆన్లైన్ పేపరు పఠనం మరీ అంత అసహజంగా అనిపించటంలేదు. ఇంకొక ఐదేళ్ళు పొతే పేపరు చదవడానికి ఇదే సరైన పద్దతి అని వాదిస్తానేమో. ఇష్టమైన ఆర్టికల్స్ ను కత్తెరుచ్చుకుని కట్ చేసి, పంచ్ చేసి, ఫైళ్ళలో భద్రపర్చుకొని, పాత బడ్డక వాటిని అటు పారేయలేకా ఇటు సర్దనూలేక సతమత మయ్యే బదులు చక్కగా కంప్యూటర్లోనే భద్ర పరచుకోవచ్చు. పది పదిహేను రోజుల కిందటి పేపరు కావాలంటే నిమిషాల్లో లభ్యం. టేబిలు కింద దూరి ఆ దుమ్ములో పాత పేపర్ల కట్ట మీద దాడి చెయ్యాల్సిన అవసరం లేదు. ఇలా ఉన్నాయి నా ప్రస్తుత ఆలోచనలు.

సరే ఈ సుత్తంతా ఎందుకు, డైరక్టు గా విషయం లో కొచ్చేస్తాను. అమెజాన్ వారు ఒక సంవత్సరం క్రితం "కిండిల్" అనే ఒక ఈ-బుక్ రీడర్ ని ప్రవేశపెట్టారు. ఇది పుస్తకానికి ప్రత్యామ్నాయం. ఒక ఐదు వందల పేజిల నవల కూడా మన అరచేతిలో ఇట్టే ఇమిడి పోతుంది.అవసరమనుకుంటే ఇది ఆ పుస్తకాన్ని మనకి చదివి కూడా వినిపిస్తుంది. అయితే ఆ విషయం లో అమెజాన్ వారికి ఎవో న్యాయపరమైన ఇబ్బందులున్నాయట. ఇది 3G వైర్ లెస్ టెక్నాలజీలో పని చేస్తుంది. మనం చదవాల్సిన పుస్తకాన్ని అమెజాన్ వారి సైటు నుంచి ఈ పరికరం లోకి డౌన్ లోడ్ చేసుకోవాలన్నమాట. ప్రస్తుతానికి దాదాపు రెండులక్షల ముప్పై వేల పుస్తకాలు ఈ కిండల్ లొ చదవదగ్గ ఫార్మాట్ లో లభ్యం. ప్రస్తుతానికి మార్కెట్ లోకి రాబోతున్న ది కిండిల్ 2. అంతకు ముందు వచ్చిన మోడల్ తో పోలిస్తే ఇందులో చాలా మార్పులు చేసారు. అమెజాన్ వారి సైటు నుంచి పుస్తకాన్ని డౌన్లోడ్ చేసుకున్నాక దాన్ని స్టొర్ చేసుకొనే అవకాశం కూడా ఉంది. ఈ విధంగా దాదాపు పదిహేను వందల పుస్తకాలని మీతోటే ఉంచొకోవచ్చు, తీసుకెళ్ళొచ్చు ఎక్కడికైనా. మనం షాపులో కొన్నట్లే ప్రతి పుస్తకానికీ నిర్ణీత రుసుము చెల్లించాలి. అయితే మనం షాపులోకొనే ధర కి ఈ కిండిల్ ధరకి తేడా ఏమీ లేదు. కొన్ని పుస్తకాలు బయటికంటే తక్కువ ధర కి లభ్యం. అలాగే మనం షాపు కి వెళ్ళినప్పుడు మనకి తెలియని పుస్తకమైతె కొన్ని పేజీలు అలా తిరగేసి మనకి నచ్చితే కొంటాం. అలానే ఇందులో కూడా మొదటి చాప్టర్ ఉచితంగా చదువుకోవచ్చు. అది నచ్చితేనే కొనుక్కోవచ్చు. సరే, మరీ ఎక్కువ చెపితే మీరు నన్ను అమెజాన్ తాలూకు సేల్స్ మెన్ అనుకునే ప్రమాదం ఉంది కాబట్టి ఇంతటితో ముగిస్తాను. మరిన్ని వివరాలకు అమెజాన్ వారి సైటు చూడండి.

మర్చేపోయాను, పుస్తకాల లాగా "కిండిల్ ఎడిషన్" బ్లాగులు కూడ ఉన్నాయి మరి. ఇంకేంటి, అందులో మీకు నచ్చిన బ్లాగులుంటే ఇక కంప్యూటరు తో పని లేదు ముఖ్యం గా ప్రయాణ సమయాల్లో.అలానే కిండల్ న్యూస్ పేపర్లు కూడా...

( నేను పైనున్న చిత్రాలను అమెజాన్ వారి సైటు నుంచి తీసుకున్నాను)

ఈ మధ్య చూసిన సినిమాలు

2009-02-16T11:45:00.009-05:00

అదేమిటో, ఎన్నడూ లేని విధంగా, గత పది పదిహేను రోజుల్లో తెలుగు, ఇంగ్లీషు కలిపి దాదాపు 10 సినిమాలు చూశాను. అన్నీ కాకున్నా నాకు బాగా నచ్చిన మూడు ఇంగ్లీషు సినిమాల గురించి ఇక్కడ.

మొదటిది క్లింట్ ఈస్టువుడ్ నటించి దర్శకత్వం వహించిన "గ్రాన్ టోరినో". నాకు బాగా నచ్చిన సినిమా. వాల్ట్ (క్లింట్ ఈస్ట్ వుడ్) మాజీ వియత్నాం యుద్ద సైనికుడు.అంతకుముందు ఫోర్డ్ కంపనీ లో పనిచేసి ఉంటాడు. అణువణువునా అమెరికన్ రక్తం. టయోటా కార్లను చూసినా ఈసడించుకుంటాడు అవి అమెరికనేతర సంస్థ తయారీ కాబట్టి. ఈ వృద్దునికి భార్య చనిపోయి ఉంటుంది. ఉన్న ఇద్దరు కొడుకులూ ఇతని గురించి పట్టించుకోరు. పట్టించుకోరు అనేకంటే, ఇంత వృద్ధుడైనా తమ మాట వినక, నా జీవితం నాఇష్టం అనే ఇతని ధిక్కార స్వరాన్ని నిరసిస్తూ ఉంటారు. ఈయన పొరుగింట్లో వియత్నాం నుంచి వచ్చి సెటిలయిన ఒక కుటుంబం ఉంటుంది. వాళ్ళని చూస్తేనే ఈయనకి వళ్ళుమంట. ఆ వియత్నాం కుటుంబంలో ధావ్ అనే ఒక టీనేజి కుర్రాడుంటాడు. అదే ఏరియా లో ఉండే ఒక వీధి గేంగు ధావ్ ని తమలో కలుకోవాలని ప్రయత్నిస్తూ ఉంటుంది. వాడి సహాయంతో వాల్ట్ తను అపురూపంగా చూసుకొనే కారు "గ్రాన్ టోరినో" ని దొంగిలిదామని వాళ్ళ ప్లాను. వాళ్ళ ఒత్త్తిడి కి లొంగి ధావ్ దొంగతనానికి ప్రయత్నించడం, దాన్ని వాల్ట్ విఫలం చెయ్యటం జరుగుతుంది. దాంతొ ఆ పొరుగునుండే కుటుంబం అంటే వాల్ట్ కి ఇంకాస్త కోపం పెరుగుతుంది. తరువాత నెమ్మదిగా వాల్ట్ కి నిజం తెలియటం, ఆ కుటుంబం మీద తన అభిప్రాయం మారటం జరుగుతుంది. ఈ క్రమంలో థావ్ అక్క సూ ని తుంటరి పిల్లల నుంచి రక్షించడం, సూ తో పరిచయం, చివరికతన్ని ఆ ఇంట్లో ఒకడిగా చేస్తుంది. ఇక ఆ కరుడు గట్టిన అమెరికన్ తను మొదట్లొ అసహ్యించుకున్న ఆ కుటుంబాన్ని ఆ వీధి గేంగ్ నుంచి రక్షింటానికి పడ్డ తపన సినిమా చూసి తెలుసుకోవాల్సిందే.

సూ, థావ్ లు తమ నటనకి జీవం పోసారు. చాలా సహజం గా నటించారు. నన్నడిగితే పాత్ర ధారుల ఎంపికలోనే ఈ సినిమా విజయం సగం దాగుందేమో అని. తప్పక చూడవలసిన సినిమా, అయితే ఈ సినిమాలో, నాలుక్షరాల, మూడక్షరాల, పదాలను విరివిగా ఉపయోగించారు ఎంతలా అంటే అలవాటైన వాళ్ళకు కూడా "ఇక చాలు బాబోయ్, మరీ ఇంత డోసా?" అనిపించేలా.

రెండవది, "ది ఇంటర్నేషనల్". ఒక జర్మన్ బేంక్ అంతర్జాతీయ ఆయుధ స్మగ్లింగ్ బ్రోకర్లా వ్యహరించి తమ పబ్బం గడుపుకోవటానికి ప్రయత్నించటం, దాన్ని ఒక అమెరికన్ ఇంటర్ పోల్ ఏజెంట్ ఛేదించటం ఈ సినిమా కధాంశం. సినిమా ఉద్దేశ్యం రెండు గంటల పాటు ప్రేక్షకుణ్ణి కట్టిపడేయమే అయితే ఈ సినిమా దాన్ని విజయవంతంగా అమలు చేసింది. ఈ సినిమాలో కేమెరా పనితనం అద్భుతం. నన్ను కట్టి పడేసింది. నాకు మాత్రం ఈ సినిమా "బోర్న్" సీరిస్ ని గుర్తుకు తెచ్చింది. ఆ సినిమాల స్థాయికి ఏ మాత్రం తగ్గదు. ఇందులో హీరోగా చేసిన క్లైవ్ ఓవెన్ జేమ్స్ బాండ్ సినిమాల్లో బాండ్ గా నటించే ఆఫర్ ని వద్దనుకున్నాడట. ఎందుకోమరి..

ఇక మూడవది, మన "స్లం డాగ్ మిలియనీర్". పైన చెప్పినట్టు సినిమా ఉద్దేశం ప్రేక్షకుణ్ణి కధలో లీనం అయ్యేలా చెయ్యటం అయితే, ఈ సినిమాకి ఆ విషయంలో వందమార్కులు. ఆకట్టుకునేలా తీసాడు కాబట్టే ఇన్ని విమర్శలు. చెప్పాల్సిందంతా మన మిత్రులు ఎప్పుడో చెప్పేసారు కాబట్టి కొత్తగా చెప్పుకోవాల్సిందేమీలేదు. ఆ లావెట్రీ సీను మినహాయిస్తే సినిమా అద్యంతం కట్టిపడేస్తుంది. మన దేశం పరువు పోయింది అని ఇంత గొడవ చేసిన ఈ పెద్దమనుషులు ఒక రెండేళ్ళు పోయాక మిగతా అన్ని సినిమాల్లాగే ఈ సినిమా పేరు మర్చిపోయి, పేరు గుర్తు రాక బుర్ర గోక్కోవడం ఖాయం. నా ఉద్దేశం ఏమిటంటే ఇది మంచి సినిమా అంతేగాని చరిత్రలో నిలిచిపోయే సినిమా ఏమీ కాదు. దేశం పరువు గురుంచి ఆందోళన అనవసరం.ఈ సినిమాలో చిన్నపిల్లల నటన అద్భుతం. చిన్నపిల్లల నటనని పరమ కృతకంగా చూపించే మన దర్శక మహానుభావులు చూసి నేర్చుకోదగ్గ విషయం.

మా ఇంటి కధ

2009-02-15T03:20:00.000-05:00

దాదాపు రెండేళ్ళుగా నా ప్రమేయం లేకుండా, దానంతటదే వాయిదా పడుతూ వస్తున్న పనొకటుంది. ఊళ్ళో ఉన్న మాఇంటిని పడేసి, తిరిగి కట్టించడం.దాదాపు ఇరవై యేళ్ళ క్రితమే మేము ఇంకొక ఇంటిని కట్టుకున్నా ,అది ఊరి సెంటర్లో ఉండటంవల్లా, ఆ వాహనాల దుమ్మూ, ధ్వని కాలుష్యాల కారణంగా తమకు నివాసయోగ్యం కాదని తేల్చేసారు మా ఇంట్లోవాళ్ళు. దాన్ని అద్దెకిచ్చి ఈ పాత ఇంట్లోనే ఉండటానికి మరొక ముఖ్యమైన కారణం దాదాపు ముప్పైయేళ్ళపైబడిన ఇరుగు-పొరుగు పరిచయాలు.

నిజానికా ఇంటిని మాతాత దాదాపు అరవై యేళ్ళ క్రితం కట్టించాడట. ఒక గది, దాన్నానుకొని ఒక వంటగది. వెనకనున్న ఖాళీ జాగాలో స్నానాదులకోసం ఒక బాత్రుం.ఆ రోజుల్లోనే వాటిని 20 రోజుల వ్యవధిలో నిర్మించారట ఆ నెల్లూరు నుంచొచ్చిన కూలీలు. అదొక రికార్డు. నిజానికి వాళ్ళని మావూళ్ళొ ఎవరో మోతుబరి ఇల్లు కట్టించుకోవటానికి నెల్లూరు నుంచి పిలిపించాడట. వాళ్ళు ఆ పని పూర్తి చేసుకొని తిరుగు ప్రయాణం లో ఉండగా మా తాత కళ్ళబడటం, మంచి పనివారనే నమ్మకం కారణంగా, ఈయన వాళ్ళని కాళ్ళావేళ్ళా బ్రతిమాలి, ఒప్పించి, ఈ ఇల్లు కట్టించడం. పని సగంలో ఉండగా వాళ్ళకి వాళ్ళ ఊరిమీద, ఇంట్లోవారి మీద గుబులు పుట్టినా, పని ఒప్పుకొని మాట ఇచ్చాక మాట తప్పేరోజులు కాకపోవటం వల్ల ,పాపం అందరూ రోజూ దాదాపు 18 గంటలు కష్టపడ్డారట. పొద్దున్నే నాలుగింటికి పని మొదలెట్టి, గుడ్డివెలుతురైనా రాత్రి దాదాపు పదింటి వరకూ పనిచేసేవారట. ఇప్పటికీ ఇంటి మధ్యగదులు రెండూ చాలాపటిష్టం గా ఉంటాయి. కాలక్రమేణా మా నాన్న ముందున్న ఖాలీ జాగాలో పంచ కట్టించి, మధ్యగదినానుకొని వారగా ఇంకొక గది కట్టించి, మేడ మీదికి మెట్లూ, మరికొన్ని మార్పులు చేర్పులూ చేసి ఇంటికి ప్రస్తుతమున్న రూపు తీసుకురావటం జరిగింది. అయితే ఈ మార్పులన్నీ ఇంతకు ముందున్న ఇంటికి అతుకులే కాబట్టి, కాలక్రమేణా ఆ అతుకులు బలహీనపడి, ఎప్పుడైనా విపరీతంగా వర్షం కురిస్తే ఇల్లు కురవడం ప్రారంభించింది. కొత్త ఇంటికి మారడం కుదరదని నిశ్చయమయ్యాక ఈ ఇంటిని మొత్తం పడగొట్టి తిరిగి కట్టించడం గురించి మా నాన్న నాకు స్పష్టం చెయ్యడం జరిగింది.

నిజానికి నేను ఆ ఇంటినీ నన్నూ ఎప్పుడూ వేరు చేసుకొని చూడలేదు. అందువల్ల ఒక సంవత్సర క్రితం ఇండియా వెళ్ళినప్పుడు, చేయాల్సిన పనిని దృష్టిలో పెట్టుకొని ఇళ్ళంతా ఒకసారి పరికించి చూసుకుంటే, మనసంతా ఏదో అలజడి. ఎన్ని జ్ఞాపకాలూ! ఒకటా రెండా? నేను నడక నేర్చిన బండలూ, నేను పుట్టినప్పటి నుంచి నా ఎదుగుదలకి సాక్షీభూతాలయిన ఆ గదులూ,గోడలూ, భగవంతుడనేవాడు నాకు పరిచయమైన పూజగది, చిన్నప్పడు మేమాడుకున్న ఎన్నో ఆటలకి వేదికైన మిద్దె.... ఇవన్నీ నాకు పరిచయం లేని కొత్తరూపు సంతరించుకుకోవడానికి నామనసొప్పుకోవడంలేదు. రాత్రి పడుకున్నా నిద్ర పట్టలేదు. గది పైకప్పూ, చూట్టూ ఉన్న నాలుగు గోడలూ, తలుపులూ, కిటికీలూ అన్నీ నన్ను నిలదీసి ప్రశ్నిస్తున్నట్లు ఏవేవో ఊహలు. తెలిసీ తెలిసీ జీవితంలో ఏదో ముఖ్యమైన దాన్ని కోల్పోబోతున్నట్టు తెలీని బాధ.

ఇంకో రెండురోజుల్లో హైదరాబాదు పయనం, అక్కడినుంచి ఒక వారంలో అమెరికాకి. ఇక ఈ ఇంటిని ఇలా చూడడం ఇదే ఆఖరు.బహుశా ఈ వేసవి లో పని మొదలు కావచ్చు. పని మొదలయ్యే సమయానికి నేను ఇక్కడుండక పోవటం ఒకరకం గా మంచిదే. నాముందే వాళ్ళు ఇల్లంతా కూలగొడుతుంటే చూడటం నావల్లయితే కాదు

పొద్దున లేచి, టిఫిన్ చేసాక నేను చేసిన మొట్టమొదటిపని నా హేండీకేం లొ ఇల్లంతా వీడియో తీయటం. బహుశా నేను ఆ కేమెరాని కొన్న కొత్తల్లో కూడా అంత శ్రద్దగా దేన్నీ వీడియో తీసుండను. మనసంతా ఏదో చెప్పలేని ఉద్విగ్నతకి లోను కావటం వల్ల నిశ్శబ్దం గా పని పూర్తి చేసాను, సౌండ్ మిక్సింగు తరువాత చేసుకోవచ్చులే అని.

ఇక నా హేండీకాం హడావిడి చూసి, ఆరోజు సాయంత్రం నా చెల్లాయి హఠాత్తుగా ఏదో గుర్తుకు వచ్చినట్టు మా అమ్మని అడిగింది "అమ్మా చిన్నన్నయ్య ఈ ఇంట్లో పుట్టాడా లేక హాస్పిటల్లోనా?" అని. నిజానికి మానలుగురు పిల్లల్లో మా చెల్లాయొక్కతే హాస్పిటల్లో పుట్టింది.మేమంతా ఇంట్లోనే పుట్టాం. ఈ విషయంలోమా చిన్నప్పుడు చెల్లాయి నేను వాదులాడుకునే వాళ్ళం . తనేమో "నువ్వు ఇంట్లోనే పుట్టావు నేను హాస్పిటల్లో" అని మా గొప్పగా చెప్పుకునేది.నేను చిన్నబుచ్చుకోవటం ఇష్టం లేక మా అమ్మ నాతో "నువ్వు పుట్టింది కూడా హాస్పిటల్లోనేరా" అనేది. అలా అలా అది నాకొక సందేహంగా ఉన్నా, నేను దాన్ని ఎన్నడూ నివృత్తి చేసుకోలేదు. అయితే ఈసారి చెల్లాయి అడిగినదానికి నాకు అమ్మనుంచి కచ్చితమైన సమాధానం దొరికింది.

రోజూ రాత్రి రెండింటి దాకా టివీ చూసే అలవాటున్న నేను, ఆ రోజు పదింటికే టీవీ కట్టేసి, ఎన్నడూలేని విధంగా మధ్యగదిలో చెక్కబీరువా ముందు పక్కేసుకుంటుంటే వింతగా చూసింది మా అమ్మ.

నాకు రాజకీయాలంటే పరమ అసహ్యం ఎందుకంటే..

2009-02-04T14:20:00.013-05:00

నా చిన్నప్పుడెప్పుడో ఒకసారి స్కూల్ నుంచి ఇంటికొస్తుంటే ఊరి సెంటర్లో పెద్ద గుంపు. ఎవరో అన్నారు "చీప్మినిస్టర్, చీప్మినిస్టర్" ( లేఖిని ఎఫెక్టు కాదు) అని. ఈ చీప్మినిస్టర్ అంటే ఎవరబ్బా అంటూ నేనుకూడా ఉత్సాహంకొద్దీ గుంపులోకి దూరా. ఇది అప్పటి ముఖ్యమంత్రి అంజయ్య మాఊరొచ్చినప్పుడన్నమాట. ఆతరువాత సోషల్ సైన్సు లో చదువుకున్నా, శాసనసభ, ఎగువసభ, దిగువసభ, రెండింత మూడొంతుల మెజారిటీ, ఓటుహక్కు, ముఖ్యమంత్రీ, ప్రధానమంత్రి, రాష్ట్రపతీ, స్పీకరు ...మన్నూ మశానం అన్నీనూ. జనరల్ నాలెడ్జి కాంపిటీషన్లలో పాల్గొనేవాడిని కాబట్టి అన్నీ బట్టీపట్టా.....మొదటి ప్రధాన మంత్రీ, మొదటి మహిళా ముఖ్యమంత్రీ గట్రా...

నిజానికి రాజకీయాలంటే అనుభవంలో కొచ్చింది మాత్రం ఎంటీయార్ ముఖ్యమంత్రి అయ్యాకే. ఇద్దరు రాజకీయ నాయకులు తిట్టుకోవడం నేను చదివింది ఈయన హయాంలోనే(అప్పట్లో ఈ టీవీ లు ఇంతగా లేవులెండి). ఎంటీయార్, జలగం వెంగళరావు లు తెగ తిట్టుకొనేవారు అప్పట్లో. ఎవరు ఎవరినన్నారో గుర్తు లేదు గాని, " తంతే వెళ్ళి బంగాళాఖాతం లో పడతాడు" అని తిట్టేసుకున్నారు. ఇప్పటి స్టాండర్డ్స్ ప్రకారం ఇదస్సలు తిట్టే కాదు గానీ అప్పట్లొ మా మంచి వినోదం అందరికీ.

అప్పుడు మొదలయ్యిందండి నా ప్రస్థానం, రాజకీయనాయకులంటే మనలాంటి మనుషులే అనే (అమాయకపు) అభిప్రాయం నుంచి "అస్సలు వీళ్లు మనుషులా .. రాక్షసులా.." అని చీదరించుకునేంత వరకు...

నాకు గుర్తుండి ఛీ, ఛీ..ఛీ.. అనిపించిన కొన్ని....

ఇద్దరు సభ్యులతో మొదలెట్టి, మతాన్ని వాడుకొని, రధయాత్రలు చేసి, జనాల్ని రెచ్చగొట్టి, కేంద్రం లో ప్రభుత్వాన్ని ఏర్పాటు చేసేదాకా సాగిన పార్టీ ప్రస్థానాన్ని చూసినప్పుడు....

బలపరీక్ష లో జయలలిత వ్యక్తిగత పంతాలకి పోయి ఒక్క ఓటు తేడా తో ప్రభుత్వాన్ని పడగొట్టి, వందల కోట్ల ప్రజా ధనం తో మళ్ళీ ఎన్నికలు జరిపించినప్పుడూ..

సోనియమ్మ సుపుత్రుడు హైదరాబాదు వచ్చినప్పుడు, ఆ కుర్రకుంక దృష్టి లో పడటానికి , తన పెద్దరికాన్ని మరిచి, తన నియోజక వర్గ ప్రజల ఆత్మ గౌరవాన్నీ, అన్నిటికీ మించి తన ఆత్మ గౌరవాన్నీ తాకట్టుపెట్టి, వాడి దృష్టి తన మీద పడితే చాలు అని, ఆ కారెనకాలే, పంచె ఊడి పోతున్నా, కండువా జారిపోతున్నా పట్టించుకోకుండా పరిగెత్తిన రాజకీయ నాయకుడిని చూసినప్పుడూ...

సోనియమ్మ ప్రధాని కావాలి అని "హైడ్రామా" నడిపించి, రోజుకో పుకారు పుట్టించి, చివరికామె, "చూద్దాం" అనగానే, అదేదో మహాప్రసాదం అని భావించి, దాన్ని కళ్ళకద్దుకొని, "మేడం ఒప్పుకున్నారహో" అని, వయసుమరిచి, మన ఎంపీలు చాలా మంది, పార్లమెంటులో , టీవీ కేమెరాలముందు సినిమా స్టెప్పు లేయడం చూసినప్పుడూ..

బిల్ క్లింటన్ పార్లమెంటు లో ప్రసంగించిన తరువాత ఆయన షేక్ హేండ్ కోసం ఎంపీలు ఎగబడినప్పుడూ ..

ఖైరతాబాదు ఫ్లైఓవర్ మీద మండుటెండలో, నిండు వేసవిలో, మిట్టమధ్యాహ్నం, ఆ వాహనాల పొగ పీలుస్తూ, ఎవడో "పెద్ద మనిషి" ఆ దారెంట వెడుతున్నాడని నన్నూ, నాతో పాటు వందలాది మందిని ఆపేసి నప్పుడూ..

రోజువారీ జీతం మీద సినిమా హాల్లో పార్కింగ్ టికెట్లిచ్చే వ్యక్తిని "ఎవడ్రానువ్వు, నీ అంతు చూస్తా" అంటూ ఆ అర్భకుడి మీద నలుగురిముందు తన ప్రతాపం చూపిన ఖద్దరు శాల్తీ ని చూసినప్పుడూ..

గత నాలుగేళ్ళ నుంచి అసెంబ్లీ సమావేశాలని చూసిన ప్రతిసారీ..

ఈ తొడ కొట్టడాలూ, మీసం మెలేయడాలూ, గాల్లోకి ముద్దులూ, కంటి చూపు ప్రసంగాలు చూసినప్పుడూ..

ఆపార్టీ, ఈపార్టీ అని కాదు..
అప్పుడూ ఇప్పుడని కాదు ,
ప్రతిరోజూ, ప్రతిసారీ..
వాళ్ళని చూసినప్పుడల్లా
ఒకటే ఆలోచన..

"దేవుడా రక్షించు నాదేశాన్ని"..